Από το αεροπλάνο σου δίνει την εντύπωση μιας χώρας που έχει πλημμυρίσει. Πολύ νερό, λίμνες, η μία να διαδέχεται την άλλη, και ανάμεσα ξεπροβάλλουν κομμάτια στεριάς με πλούσια δάση και αγρούς. Η Φινλανδία είναι περίεργο μέρος. Το περιοδικό της Finnair γράφει ότι έχει 188.000 λίμνες και δεν είναι δύσκολο να το πιστέψεις. Λέει επίσης ότι οι σάουνες είναι περισσότερες από τους κατοίκους οι οποίοι είναι γύρω στα 5,2 εκατομμύρια. Ένας ευγενικός συνεπιβάτης εξηγεί πως αυτό οφείλεται στο ότι οι Φινλανδοί έχουν σάουνες και στα εξοχικά τους, κοντά στις λίμνες.
Παρ’ότι καλοκαίρι, τα χρώματα στο νερό και τον ουρανό είναι τουλάχιστον φθινοπωρινά. Οι φωτογραφίες είναι από τη λίμνη Kallavesi στην ανατολική Φινλανδία. Καθαρός αέρας, φύση, αυτά. Για κάτι περισσότερο, στο Ελσίνκι.
Όλα περιστρέφονται γύρω από το σιδηροδρομικό σταθμό (1), τουλάχιστον για αυτόν που φτάνει για πρώτη φορά. Έχει ρολόι και αφετηρία λεωφορείων για όλες τις γειτονιές της πόλης και το αεροδρόμιο. Με τα λεωφορεία (εισιτήριο από 2 έως 3,60 ευρώ) υπάρχει ένα προβληματάκι. Δεν υπάρχει κάτι που να σου δείχνει σε πια στάση φτάνεις και, καθώς όλες οι περιοχές από ένα σημείο και έπειτα μοιάζουν ίδιες, μπορείς εύκολα να χαθείς. Αν μάλιστα τύχει να έχεις πάρει το τελευταίο νυχτερινό, λίγο πριν τη μία, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα βρεθείς κάπου πολύ μακριά, στη μέση του πουθενά, όπου δεν κυκλοφορεί ψυχή και δεν υπάρχουν ούτε άλλα λεωφορεία ούτε και ταξί (να’ναι καλά ο ευγενέστατος οδηγός του λεωφορείου 650 που στο τέλος της βάρδιάς του δέχτηκε να βγει λίγο από το δρόμο του και να με πάει καμμιά 300ριά μέτρα από το ξενοδοχείο μου). Δίπλα στο σταθμό είναι και οι δρόμοι της αγοράς όπου μπορεί κανείς να βρει παραδοσιακά Φινλανδικά προϊόντα όπως Νόκια (2) αλλά και συντριβανάκια με αγάλματα (3) χαριτωμένων θηλαστικών των παγωμένων θαλασσών. Αρκετά γραφική αλλά και τουριστική είναι η υπαίθρια αγορά στο λιμάνι.
Εκεί βρίσκεις από λαχανικά μέχρι σουβενίρ φινλανδικής αλλά και κινεζικής κατασκευής. Για κάποια, όπως τα μάλλινα της θείας που έπλεκε για να περάσει η ώρα, είσαι σίγουρος ότι είναι χειροποίητα. Πίσω από έναν πάγκο με γούνες και σουβενίρ από κέρατα τάρανδου, ο Έλληνας (”βγάλε όσες φωτογραφίες θέλεις”) θυμάται ότι το λιμάνι ξεπάγωσε το Μάρτιο -μέχρι τότε έμπαιναν μόνο παγοθραυστικά και οι ίδιοι περπατούσαν στον πάγο. Οι Φινλανδοί, λέει, είναι πολύ οργανωμένοι,”αν είχαμε εμείς τέτοια οργάνωση θα είμασταν τώρα 15 εκατομμύρια”. Πίνουν όμως άγαρμπα. “Πάνε στο μπαρ και σε 10-15 λεπτά έχουν γίνει φέσι. Μας βλέπουν εμάς που καθόμαστε με τις ώρες και πίνουμε κανένα κρασί για την κουβέντα και δεν το καταλαβαίνουν”.
Για όσους δεν έχουν την τύχη να μιλούν τη γλώσσα του τόπου, υπάρχουν τα ιρλανδέζικα παμπ (τεράστια εφεύρεση), όπως το Molly Malone´s -κι αυτό δίπλα στο σταθμό. Εκεί πίνεις τη μπυρίτσα σου χωρίς να αισθάνεσαι άβολα που είσαι μόνος, βλέπεις και κανένα ντόπιο συγκρότημα να παίζει, και πιάνεις κουβέντα στα αγγλικά. Έπεσα σε περίεργο και καχύποπτο Φινλανδό. Πρώτα μου είπε ότι ξέρει προσωπικά τον Μίκα Χάκινεν και όλους γενικά τους συμπατριώτες του οδηγούς φόρμουλα 1 και ράλι, πράγμα για το οποίο δεν αμφέβαλα. Αμφέβαλε όμως αυτός ότι είμαι από την Ελλάδα και, μετά τη μίνι συναυλία και αφού είχαν μεσολαβήσει κάποιες μπύρες, ήρθε να μου ανακοινώσει με σιγουριά ότι είμαι, λέει, από τη Ρωσία. Κάπου εκεί είπα να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο, οι Φινλανδοί δεν αγαπούν τους Ρώσους …
