Το παρόν (β)λόγιο το πίστευε, και η κοινωνία, η οικονομία και η πολιτική το επιβεβαίωναν συνεχώς εδώ και χρόνια. Προχτές βρέθηκε η επιβεβαίωση, γραμμένη στον τοίχο των αποθηκών καυσίμων, στην είσοδο της πόλης των πόλεων. Δεν μπορώ να ξέρω με ποια διάθεση το έγραψε ο σύντροφος. Εμείς πάντως το εννοούμε.
Ο Περικλής Κοροβέσης είναι γνωστός για δυο-τρία πράγματα. Πρώτο και κυριότερο, για την παλικαρίσια και με προσωπικό κόστος στάση του κατά της χούντας. Μετά, για τα βιβλία του μεταξύ των οποίων οι “Ανθρωποφύλακες” που πρέπει να διαβαστεί από όσους αγαπούν την ελευθερία και απεχθάνονται τον αυταρχισμό. Και τέλος για το ότι ως ελεύθερος άνθρωπος δεν κλείνει με τίποτα το στόμα του και λέει ό,τι σκέφτεται. Για να μην κρυβόμαστε, το παρόν (β)λόγιο εκτιμά τον Περικλή Κοροβέση. Βέβαια, δεν γνωρίζουμε προσωπικά τον άνθρωπο, ούτε έχει καμμια σημασία το αν τον εκτιμούμε ή όχι. Σημασία έχουν οι πράξεις του ανθρώπου και τα λεγόμενά του.
Τι είπε λοιπόν ο Περικλής Κοροβέσης και προκάλεσε την οργή του ΚΚΕ και του ΣΥΝ; Επανέλαβε όσα είχε γράψει προ ημερών ο Γιώργος Βότσης στην Ελευθεροτυπία:
Καμώνονταν όλοι ότι ξαφνιάστηκαν, όταν ξέσπασε κι εδώ από καραμπόλα -με τη σοβαρή και αποτελεσματική διερεύνηση του σκανδάλου στη Γερμανία. Χρονική αφετηρία και για τις εδώ ανακρίσεις είναι το 1995, αφού από τότε φέρονται να λειτουργούν τα «μαύρα ταμεία» της εταιρείας. Αλλά οι δραστηριότητες της «Ζίμενς» στη χώρα μας έχουν μια εξόχως ενδιαφέρουσα προϊστορία διάστικτη από σκανδαλωδώς χαριστικές πολιτικές ενέργειες. Η κορυφαία, το 1990: Η τότε «οικουμενική» κυβέρνηση του Ξεν. Ζολώτα απεφάσισε να ακυρώσει διεθνή διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, που έβαινε προς προκλητικά χαριστική κατακύρωση στη «Ζίμενς» σε σύμπραξη με την Intracom του Σωκ. Κόκκαλη και να προκηρύξει νέο. Και ξαφνικά παρενέβησαν από κοινού οι τρεις πολιτικοί ηγέτες (Αν. Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκης και Χαρ. Φλωράκης), ανέτρεψαν πραξικοπηματικά την κυβερνητική απόφαση και η κατακύρωση ολοκληρώθηκε -ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για τη συναινετική διαπλοκή και όσα έκτοτε ακολούθησαν. Ανεπιβεβαίωτες φήμες, που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη «μίζα» σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε «Συνασπισμό». Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός κι η ψυχή τους. Το απολύτως βέβαιο και εύγλωττο είναι το πολιτικά ομόθυμο αρχηγικό πραξικόπημα.
Γ. Βότσης, Ελευθεροτυπία, 13/7/2009
Ο Βότσης έγραψε με λίγα λόγια ότι Παπανδρέου, Μητσοτάκης, και Φλωράκης, παρενέβησαν το 1990 για να δέσουν μια και καλή στα συμφέροντα της Ζίμενς και του Κόκκαλη την ανάπτυξη των τηλεπικοινωνικακών υποδομών της Ελλάδας. Και πρόσθεσε κάτι ανεπιβεβαίωτες φήμες ότι οι τρεις αρχηγοί που συνεργάζονταν στην κυβέρνηση Ζολώτα τα έπιασαν για να παρέμβουν στην ανάθεση του έργου.
Ο Κοροβέσης είπε στη ραδιοφωνική του συνέντευξη αυτά με μια διαφορά. Άφησε να εννοηθεί ότι ο ίδιος πιστεύει τα περί χρηματισμού που ο Βότσης ανέφερε ως ανεπιβεβαίωτες φήμες. Είπε όμως επίσης πως η Αριστερά οφείλει να τοποθετηθεί επί του ζητήματος και να ξεκαθαρίσει τη θέση της. Στη συνέχεια, και αφού έπεσαν όλοι του ΚΚΕ και του ΣΥΝ να τον φάνε, ο Κοροβέσης έδωσε στη δημοσιότητα μια δήλωση με την οποία δίνει την έμφαση στο ότι ο ίδιος είναι ελεύθερος να μιλάει και στο ότι η Αριστερά οφείλει να τοποθετηθεί, επαναφέροντας τα περί χρηματισμού στο επίπεδο των φημών και όχι της βεβαιότητας.
Ας υποθέσουμε ότι ήταν “πολιτικό λάθος” του Κοροβέση να αφήσει να εννοηθεί πως ο ίδιος πιστεύει ότι οι τρεις ιερές αγελάδες του πολιτικού μας συστήματος τα έπιασαν το 1990. Μια φορά “λάθος” επειδή δεν έχει αποδείξεις, και άλλη μια φορά επειδή αναφέρεται μεταξύ άλλων και στο κόμμα (ενιαίος τότε ΣΥΝ) από το οποίο προέκυψε αυτό με το οποίο εκλέχτηκε βουλευτής.
Για το πρώτο “λάθος” το μόνο που μπορεί κανείς να του καταλογίσει είναι έλλειψη τακτ ή κακή διατύπωση. Και πάλι μόνο στον προφορικό λόγο, στο ραδιόφωνο δηλαδή, διότι στην κατοπινή δήλωσή του επιστρέφει σε ορθότερη διατύπωση. Όσο για το δεύτερο “λάθος”, μόνο εξουσιαστές οπαδοί του κομματικού αυταρχισμού θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ένας βουλευτής δεν είναι ελεύθερος να μιλά για όσα ο ίδιος θεωρεί πως βλάπτουν την παράταξή του. Πόσο μάλλον που ο Κοροβέσης δεν είναι μέλος κανενός κόμματος και εκλέχτηκε χωρίς προεκλογική εκστρατεία όχι για την έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη κομματική του ταυτότητα αλλά για την προσωπικότητά του και τη μέχρι τώρα δράση του.
Τι απάντησαν τώρα οι του ΚΚΕ και του ΣΥΝ; Τίποτα άλλο από θεωρίες συνομωσίας και προσωπικές επιθέσεις.
«Με τις νέες δηλώσεις του ο Κοροβέσης δεν καταφέρνει ούτε να μπαλώσει καν την προβοκάτσια που διέπραξε, ισάξια του Καρατζαφέρη, ούτε και να συγκαλύψει την αντι-ΚΚΕ εμπάθεια και το θλιβερό ρόλο του υπέρ της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ»
Μάκης Μαϊλης, εκπρόσωπος του ΚΚΕ΅, 19/8/2009
Για “θλιβερό ρόλο υπέρ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ” κατηγορεί τον Κοροβέση ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ, χωρίς φυσικά να εξηγεί ποιος ακριβώς είναι αυτός ο ρόλος, ποια η προβοκάτσια και ποιο το ευρύτερο σχέδιο των σκοτεινών δυνάμεων. Το ΚΚΕ όμως έχει κι άλλα να πει για τον Κοροβέση δια στόματος αυτή τη φορά άλλου εκπροσώπου του, του Παναγιώτη Μεντρέκα.
“Οδηγούμενος από τις εσωκομματικές έριδες και αντιπαραθέσεις στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και από τη γνωστή εμπάθειά του για το ΚΚΕ, αναμασάει συκοφαντίες για τις οποίες έχουμε δώσει εδώ και καιρό και με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ξεκάθαρες απαντήσεις. Μάλλον πρόκειται περί φάρσας, χρήσιμης όμως στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και σε όσους θέλουν να θολώσουν τα νερά στην υπόθεση Siemens”.
Προσωπικά και ταπεινά λοιπόν τα ελατήρια του “συκοφάντη” Κοροβέση, φάρσα η όλη ιστορία – άρα όχι προβοκάτσια που θέλει μπάλωμα, ούτε “θλιβερός ρόλος” σε κάποιο απροσδιόριστο έργο. Μάλιστα. Κάπως θολή αυτή τη φορά η γραμμή του κόμματος.
Για να δούμε τώρα τι λέει ο ΣΥΝ, που θέλει να είναι η αριστερά του νέου λόγου και του νέου ήθους, δια στόματος Λεωνίδα Κύρκου.
«Ο κ. Κοροβέσης άργησε πολύ να κατασκευάσει αυτό το βδελυρό παραμύθι»
“Βδελυρό παραμύθι” χαρακτηρίζει ο Κύρκος τις αναφορές του Κοροβέση στον αυθαίρετο τρόπο ανάθεσης στη Ζίμενς (και στον Κόκκαλη, για να μην ξεχνιόμαστε) της πανάκριβης και καθοριστικής σημασίας σύμβασης έργου. Και μάλιστα προσθέτει ότι “άργησε” να το κατασκευάσει το παραμύθι αυτό. Ο Κύρκος προφανώς το περίμενε αυτό από τον Κοροβέση. Αλλά το περίμενε νωρίτερα. Έχει λοιπόν κάποιες ευθύνες και ο ίδιος που ενώ ήξερε τι ετοίμαζε ο Κοροβέσης, δεν μας είχε ανοίξει τα μάτια εγκαίρως. Πάντως, ο Κύρκος δεν φαίνεται να συμφωνεί με το ΚΚΕ ότι η ιστορία ευνοεί το ΠΑΣΟΚ. Αλλιώς ανήμερα της δημοσίευσης του άρθρου του στα ΝΕΑ, με το οποίο ο Κύρκος καλεί σε συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ, δε θα είχε λόγους να οργιστεί με μια δήλωση που ενισχύει τον μελλοντικό συνεταίρο του.
Το παρόν (β)λόγιο δεν αγαπά τις συνομωσίες και τα “βδελυρά παραμύθια”. Η ιστορία αυτή είναι πολιτική και οικονομική και ως τέτοια πρέπει να συζητηθεί και να δοθούν απαντήσεις.
Ο Κοροβέσης και ο Βότσης μίλησαν για ένα θέμα ταμπού, μέχρι τώρα. Αναφέρθηκαν στην αρχή της σκανδαλώδους επιρροής της Ζίμενς (και της Ίντρακομ) στην οικονομική και πολιτική ζωή της Ελλάδας.
Τότε δηλαδή (το 1990) που μια οικουμενική κυβέρνηση με περιορισμένο χρόνο ζωής και περιορισμένη αποστολή (σκοπός της ήταν να μην παραγραφούν τα αδικήματα του σκανδάλου Κοσκωτά) πήρε με περίεργο τρόπο μια πολύ σημαντική απόφαση: να δώσει το τηλεπικοινωνιακό μέλλον της Ελλάδας στη Ζίμενς (και τον Κόκκαλη). Ενδεικτικό της σημασίας που είχε η σύμβαση ήταν ότι λίγους μήνες μετά, η εταιρία του Κόκκαλη, η Ίντρακομ που ανέλαβε μαζί με τη Ζίμενς την υλοποίηση του έργου, μπήκε στο χρηματιστήριο. (Χρονολόγιο της παρουσίας της Ζίμενς στην Ελλάδα, στην Ελευθεροτυπία της 2/3/2002).
Την καθοριστική αυτή απόφαση πήραν τρεις πολιτικοί αρχηγοί: Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Φλωράκης. Αδειάζοντας μάλιστα τον τότε υπουργό τους και παρακάμπτοντας την παρέμβαση της διαιοσύνης. Και δεν εξήγησαν ποτέ γιατί και πώς αποφάσισαν να δώσουν τη σύμβαση στη Ζίμενς και τον Κόκκαλη. Όταν το ΚΚΕ λέει ότι έχει τοποθετηθεί προφανώς αναφέρεται στο ότι λίγα χρόνια μετά προσπάθησε να δικαιολογήσει τη στάση του Φλωράκη ανακοινώνοντας ότι συμφώνησε στην απευθείας ανάθεση στη Ζίμενς καθώς κινδύνευε να μην προχωρήσει καθόλου το έργο του εκσυγχρονισμού των τηλεπικοινωνιών. Για το “καλό του τόπου” δηλαδή. Αστεία πράγματα, ή ό,τι ακριβώς λένε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ.
Η ιστορική ηγεσία της λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς δεν είπε ούτε αυτό. Δεν είπε τίποτα. Γι αυτό και είναι τουλάχιστον αστείο το ότι ο Αλέξης Τσίπρας κάλεσε τον Κοροβέση να σκέφτεται πριν μιλήσει.
Κοροβέσης και Βότσης έκαναν αυτό που έπρεπε. Μίλησαν. Και έβαλαν το σκάνδαλο της Ζίμενς στη σωστή του βάση. Η βάση αυτή είναι ότι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝ (με ΚΚΕ) αποδέχτηκαν ομοφώνως να κάνουν συνεταίρο τους στην ανάπτυξη της χώρας δύο εταιρίες, τη Ζίμενς και την Ίντρακομ.
Κοροβέσης και Βότσης έθεσαν τα σωστά ερωτήματα. Από τους τρεις αρχηγούς του 1990 ζει σήμερα μόνο ο ένας. Ας μιλήσει λοιπόν ο Μητσοτάκης και οι διάδοχοι των Παπανδρέου και Φλωράκη και ας απαντήσουν πώς ακριβώς έφτασαν το 1990 σε εκείνη την τόσο σημαντική απόφαση.
Είδαμε το Mamma Mia τον Αύγουστο, στη Νάξο. Το καλοκαίρι τελείωνε, η οικονομική κρίση δεν είχε αρχίσει ακόμα να δαγκώνει και η επιστροφή στην Ελλάδα έμοιαζε τότε απλώς ένα ενδεχόμενο όχι και τόσο πιθανό για το άμεσο μέλλον. Αυτό το τελευταίο ήταν ένας από τους λόγους που προτιμήσαμε να δούμε την ταινία καλοκαίρι σε νησάκι αντί να μας πιάσουν τα νεύρα μας χειμώνα ή έστω φθινόπωρο στο Βέλγιο.
Η ταινία ήταν απροσδόκητα διασκεδαστική και η Μέριλ Στριπ (φωτό επάνω από το pelion-paths.gr) ήταν κανονική θεά. Μόνο και μόνο για την ερμηνεία της αλλά και για τα πανέμορφα τοπία στη Νταμούχαρη του Πηλίου, στη Σκόπελο και τη Σκιάθο, αξίζει κανείς να δει το Mamma Mia – στη μεγάλη οθόνη. Οι εφημερίδες έγραφαν τότε πως η ταινία θα τραβήξει ακόμα περισσότερους επισκέπτες στην Ελλάδα με συνεπακόλουθη αύξηση των εσόδων από τον τουρισμό. Τη θυμήθηκα σήμερα καθώς στο ραδιόφωνο μιλούσαν για την επικείμενη έναρξη της νέας τουριστικής περιόδου κάνοντας δυσοίωνες προβλέψεις για τους μήνες που έρχονται, κυρίως εξαιτίας της κρίσης.
Με τη χαζοχαρούμενη παρέα που παριστάνει την κυβέρνηση να αυτοσχεδιάζει μη μπορώντας να ανταποκριθεί ούτε στα στοιχειώδη καθήκοντά της, τις Βρυξέλλες αποκομμένες από τον κόσμο να ζητούν μονότονα κι άλλα μέτρα, τις μεγάλες και μεσαίες εταιρίες να κερδοσκοπούν στις πλάτες των εργαζομένων και τις μικρές, ατομικές, οικογενειακές επιχειρήσεις να προσπαθούν να σώσουν μόνες τους ό,τι απέμεινε από την ελληνική ιδιωτική οικονομία, το Mamma Mia και οι ελπίδες που δημιούργησε μοιάζουν ήδη πολύ μακρινά. Μένει μόνο η γλυκιά ανάμνηση μιας διασκεδαστικής ιστορίας με φόντο το καταπράσινο “νησί Καλοκαίρι” και το αστραφτερό μπλε του πολύ κοντινού πλέον Αιγαίου. Άλλωστε οι ταινίες προσφέρονταν πάντα για μικρές αποδράσεις από την πραγματικότητα. Άντε να φτιάξει λίγο και ο καιρός …
Μια βόλτα στη συναρπαστική ιστορία των Δωδεκανήσων. Μόλις 35 λεπτά από Ρόδο με αεροπλανάκι επιδοτούμενο, στα 25€. Στο Καστελόριζο τα σημάδια των πολυάριθμων κατακτητών -Ροδίτες, Ισπανοί, Αιγύπτιοι, Φράγκοι, Βενετοί, Τούρκοι, Γάλλοι, Ιταλοί… και πάλι απ την αρχή-, είναι ορατά και προσβάσιμα.
Και τι δεν έχει αυτό το ακριτικό νησάκι. Εκκλησίες με γοτθικά στοιχεία και βυζαντινά κειμήλια, μεσαιωνικό κάστρο των Ιωαννιτών Ιπποτών, αρχαία πατητήρια και στέρνες, νεολιθικές κατασκευές (μια εκ των οποίων βρίσκεται ενσωματωμένη σε μαντρί!), παραδοσιακά πολύχρωμα αρχοντόσπιτα περιμετρικά του απήνεμου λιμανιού, τζαμί στο οποίο πριν από λίγες μέρες εγκαινιάστηκε ένα όμορφο μουσείο λαϊκής τέχνης, θαλάσσιο σπήλαιο με καταγάλανα νερά και σταλακτίτες, κουκλίστικο αρχαιολογικό-λαογραφικό μουσείο που σε ταξιδεύει στην ιστορία του νησιού.
Κι ακόμα, λαξευτό Λυκιακό τάφο (4ου αιώνα πΧ) που μοναχικά αγναντεύει τις βραχονησίδες μέχρι τη Τουρκία, καστρομονάστερα όπως αυτό του Αγίου Γεώργιου του Βουνού με την δεύτερη εκκλησούλα-κατακόμβη κρυμμένη στα θεμέλιά του και προσπελάσιμη μόνο από μια σκοτεινή καταπακτή, τη Σαντραπεία Αστική Σχολή η οποία υπενθυμίζει με το όνομά της τις μέρες που οι θαρραλέοι ‘sans drapeau’ κάτοικοι έσπαγαν τον αποκλεισμό της Μάγχης από τον Αγγλικό στόλο και εφοδίαζαν τους Γάλλους, πολύχρωμα φρούτα και λαχανικά από το τούρκικο παζάρι στο Κας (Aντίφελλος) κάθε Παρασκευή, αλλά και εικόνες από το Mediterraneo και νοσταλγικούς ιταλούς που επισκέπτονται το νησί σε αναζήτηση της ομορφιάς της ταινίας.
Όπως σε όλα τα μέρη του κόσμου, οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά. Οι Καστελοριζιοί είναι φιλόξενοι, με καθαρό βλέμμα, έτοιμοι να ανοίξουν την καρδιά τους, να διηγηθούν ιστορίες και περιπέτειες από τα παλιά. Δύο τρία ποτηράκια αργότερα γνωρίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις, καθώς και τα φρέσκα κουτσομπολιά του νησιού.
Να τι δεν έχει αυτό το νησί, δεν έχει αυτοκίνητα! Διαθέτει όμως το σπάνιο χάρισμα να πλημμυρίζει τους επισκέπτες του με εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις και διάθεση για εξερεύνηση.
Θα θυμόμαστε τον ξιφία 61κιλών που κουβάλησαν τρείς άντρες σε ζυγαριά αυτοσχέδιου ιχθυοπωλείου στο κέντρο του λιμανιού. Θα φοβόμαστε τα δύο μεγάλα μαύρα φίδια που προστατεύουν το ξωκλήσι ψηλά, 400 σκαλοπάτια, πάνω από το λιμάνι. Θα διηγούμαστε τις περιπέτειες των ψαράδων από την εποχή που το λαθρεμπόριο ζώων και δημητριακών με τις απέναντι ακτές ήταν η κύρια πηγή του εισοδήματός τους.
Θα κολυμπάμε νοητά με βατραχοπέδιλα μέχρι το νησάκι του Αγίου Γεωργίου για να κάνουμε παρέα στη μοναχική καλοταϊσμένη γατούλα και τους γείτονές της που ποτέ δεν συναντά, τα 6 τρομαγμένα πρόβατα. Θα λησμονούμε το κέφι και το χαμόγελο των φιλόξενων ανθρώπων του νησιού. Θα γελάμε με την δικαστική διαμάχη που ξεκίνησε υψηλόβαθμο στέλεχος των ενόπλων δυνάμεων κατά των κατοίκων του νησιού όταν τον ανάγκασαν να βουτήξει μαζί τους ένστολος στη θάλασσα για να τιμήσουν την παράδοση της γιορτής του Προφήτη Ηλία.
Θα ζεσταινόμαστε στη σκέψη του καυτού άνεμου από την Αφρική που μας συνάντησε ακίνητους στην άκρη του λιμανιού αργά κάποιο βράδυ και μας έλουσε στον ιδρώτα. Θα απολαμβάνουμε ξανά και ξανά το δροσερό μήλο που φάγαμε καθισμένοι στην αρχαία ακρόπολη (Παλαιόκαστρο) χαζεύοντας τον ήλιο να βασιλεύει στην Ανατολία.
Φθινοπωρινή πεζοπορία: Ορεινή Αρκαδία φαράγγι του ποταμού Λούσιου – Μονές Προδρόμου και Φιλοσόφου (εκδρομούλα σε ρυθμούς χαλαρούς)
Πρώτος σταθμός τα ηλιόλουστα τραπεζάκια του καφενείου της πλατείας στη Στεμνίτσα. Η πρωινή δροσιά τσουχτερή. Απλωνόμαστε στις καρέκλες σαν γάτες, γουργουρίζοντας στο άγγιγμα των ακτινών. Ακόμα πολύ πρωί για εμάς, δε μιλάει κανείς, μόνο χαζεύουμε το καμπαναριό, τα μισοάδεια τραπεζάκια, την παχιά δροσιά και τα τεράστια υπερμοντέρνα αγροτικά αυτοκίνητα. Στο διπλανό τραπέζι ιστορίες για τα περάσματα της μπεκάτσας. Ο καφές απαραίτητος, το μελομακάρονο σπιτικό. Οι κυνηγοί έχουν ήδη περάσει στα τσίπουρα και τα στραγαλάκια.
Κάποιος τολμά να θυμίσει το σκοπό της εκδρομής. Διάσχιση του φαραγγιού του ποταμού Λούσιου. Αρχή στη Μονή Προδρόμου, κατάβαση, και ανάβαση μέχρι τη Μονή Φιλοσόφου. Δύσκολη η κλίση ε; Άντε πάμε!
Επιλέγουμε την όμορφη παράκαμψη που γνώριζε η παρέα. Ο δρόμος είναι στενός αγροτικός, έλατα και γραφικά εκκλησάκια αραιά και πού. Η παγωνιά που κάλυψε το έδαφος κατά τη διάρκεια της νύχτας εξατμίζεται κάτω από τις πρωινές ακτίνες, εντυπωσιακά ατμοσφαιρικό τοπίο. Μόνο κυνηγούς συναντάμε. Φορτώνουν τα σκυλιά τους στα αυτοκίνητα.
Αφήνουμε το δικό μας αυτοκίνητο στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, χτισμένο στα ερείπια ενός παλαιού ασκηταριού.
Η κατάβαση αρχίζει. Σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο ξεπροβάλει η Μονή Προδρόμου. Κρεμασμένη από το βράχο, θυμίζει αετοφωλιά. Κάποια κελιά μοιάζουν έτοιμα να πέσουν αν κάποιος τολμήσει να αναπνεύσει δίπλα τους. Ο βράχος επάνω τους έχει μαυρίσει από καπνό ξυλόσομπας.
Η είσοδος στο μοναστήρι γίνεται από ξύλινη πόρτα με σιδερένια επένδυση και σημάδια από τουρκική επίθεση. Σκάλες οδηγούν στην εσωτερική αυλή με τον επιβλητικό βράχο στον οποίο έχει ενσωματωθεί ο ναός της μονής. Η διάταξη του χώρου είναι προσαρμοσμένη στο βράχο. Η θέα από την αετοφωλιά είναι εντυπωσιακή. Απέναντι, στους απόκρημνους βράχους, διακρίνονται ασκηταριά, σπηλιές-κρυψώνες και λίγο πιο μακριά ο προορισμός μας το Κρυφό Σχολειό και η Μονή Φιλοσόφου. Οι ήχοι του φαραγγιού μάς γαληνεύουν –πουλιά, καμπανάκια προβάτων, το γαργάρισμα του νερού. Ο ξύλινος καναπές με την κουρελού είναι έτοιμος να υποχωρήσει κάτω από το βάρος μας, δεν αντέχει πέντε άτομα.
Κατάβαση μέχρι το γεφύρι μέσα από εντυπωσιακή βλάστηση. Αφάνες, φασκομηλιές, πουρνάρια, σχίνα και άλλοι θάμνοι γεμίζουν τον τόπο με χρώματα. Στάση στο γεφύρι για φωτογραφίες. Τα ορμητικά νερά του Λούσιου προκαλούν δέος.
Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, η ανάβαση προς τη Μονή Φιλοσόφου. Η απόσταση δεν είναι μεγάλη, αλλά η απότομη κλίση ξυπνάει τα αίματα. Μικρές στάσεις δήθεν για να θαυμάσουμε το τοπίο και τη Μονή Προδρόμου που ξεμακραίνει. Χονδρές σταγόνες ιδρώτα κυλούν την ώρα που ξεπροβάλει ο βράχος της Μονής. Δεν προλαβαίνουμε να χαρούμε την ιδέα της ανάπαυλας που πλησιάζει, στρίβουμε σε στενό και απόκρημνο μονοπάτι που οδηγεί στο Κρυφό Σχολειό, δηλαδή στην παλαιά Μονή Φιλοσόφου.
Λέγεται πως η παλαιά Μονή Φιλοσόφου είναι η πιο ιστορική και παλαιά της Αρκαδίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε το 963 από τον Ιωάννη Λαμπαρδόπουλο, τον επονομαζόμενο “φιλόσοφο”, γραμματέα του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά. Ένας μεγάλος πέτρινος προστατευτικός τοίχος την ενσωματώνει στο κοίλωμα του επιβλητικού βράχου. Στενά περάσματα ενώνουν τους επιμέρους εσωτερικούς χώρους και καταλήγουν στο βυζαντινό ναό. Αχνές τοιχογραφίες ξεπροβάλουν ακόμα στους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς τοίχους. Είναι πραγματικά έργα τέχνης, που μόνο τα χελιδόνια, εποχικοί κάτοικοι του ναού, και οι θαρραλέοι αναβάτες απολαμβάνουν.
Επόμενη στάση η νέα Μονή Φιλοσόφου. Ο μοναχός μας καλωσορίζει και μας καλεί για ένα ποτήρι νερό και λουκουμάκι. Πιάνουμε κουβεντούλα. Δεν έχουν τηλεόραση, μόνο ραδιόφωνο, το οποίο ευτυχώς το σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδας. Τρία πεινασμένα γατάκια φωνάζουν παρακλητικά να ξαναβγούμε στην αυλή. Τι να τα ταΐσουμε; Λες να τρώνε σνακ δημητριακών; Απλώνουμε τις προμήθειες που κουβαλούσαμε στους σάκους. Μασουλάμε αγναντεύοντας, αφουγκραζόμαστε το τραγούδι του Λούσιου. Ακολουθούμε νοητά το ποτάμι, το οποίο αφού διατρέξει το φαράγγι, χύνεται στον Αλφειό. Σύμφωνα με το μύθο, ο ποταμός Αλφειός διασχίζει το Ιόνιο και φθάνει στη Σικελία για να συναντήσει την πολυαγαπημένη του πηγή Αρέθουσα, κόρη του Λάδωνα.
BBC News
