Εκλογές 2009: Θέλω να πάω στη Λευκάδα

Συγκεκριμένα θέλω να πάω σε εκείνο το μέρος της Λευκάδας με το εκλογικό τμήμα που έδωσε πρώτο αποτελέσματα (από τα 77 του νησιού) στις 8.07 μμ. Εγγεγραμένοι 17, ψήφισαν 14. Έλαβαν: ΣΥΡΙΖΑ 7 (53,85%), ΚΚΕ 3 (23,08%), ΠΑΣΟΚ 2 (15,38%), Οικολόγοι 1 (7,69%), Άκυρα 1. Η Λευκάδα δείχνει το δρόμο.

Η αποχή δεν είναι κίνημα ούτε πολιτική – είναι απλώς αποχή

Υπάρχουν δεκάδες λόγοι για τους οποίους μπορεί κανείς να μην πάει να ψηφίσει στις αυριανές ευρωεκλογές. Από απλή αδιαφορία και πλήξη μέχρι την οργή και την απόρριψη του πολιτικού συστήματος εν γένει. Δεδομένου μάλιστα ότι οι κυρώσεις που προβλέπει η νομοθεσία δεν εφαρμόζονται, η αποχή είναι πλέον μια ακόμα επιλογή χωρίς ατομικό κόστος. Είναι επίσης μια επιλογή χωρίς συνέπειες για το πολιτικό σύστημα. Με απλά λόγια, αν αυτοί που έχουν ανησυχίες, προβληματισμούς και λόγους να αμφισβητούν το σύστημα, δεν πάνε να ψηφίσουν, αφήνουν το πεδίο ελεύθερο σε εκείνους που δεν έχουν καμμία ανησυχία και προβληματισμό για τη σημερινή κατάσταση (αν δεν επωφελούνται κιόλας). Οι τελευταίοι, πιστοί οπαδοί των κομμάτων τους και των συμφερόντων που αυτά εκφράζουν, θα καθορίσουν σήμερα ποιος θα πάει στο Ευρωκοινοβούλιο, αύριο ποιος κυβερνά τη χώρα, μεθαύριο ποιος κυβερνά τις πόλεις μας.

Αυτός που συνειδητά θα επιλέξει να μην ψηφίσει στις εκλογές κάνει μια επιλογή χωρίς καμμία πολιτική συνέπεια. Η απουσία του θα προστεθεί στις χιλιάδες απουσίες λόγω αδιαφορίας, ταξιδιού, ασθένειας, ή θανάτου , αλλά και στις χιλιάδες “απουσίες” λόγω διπλής εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους. Το “κόμμα της αποχής”, για το οποίο μιλούν τόσο εύκολα τα κανάλια, πολύ απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε και μπορούσε να ταρακουνήσει το σύστημα, η αποχή δε θα ήταν τόσο εύκολη ούτε θα επιχειρηματολογούσαν υπέρ της οι τηλεπερσόνες-υμνητές των επιχειρηματιών αφεντικών τους. Αν ήθελε αυτός που απέχει να δείξει την πολιτική του δύναμη ας έκανε μια συγκέντρωση, μια κινητοποίηση, μια εκδήλωση τη μέρα των εκλογών. Η επανάσταση είναι φαινόμενο συλλογικό δεν γίνεται με όρους ατομικούς.

Η γενική απαξίωση πολιτικών και κομμάτων κάτω από το εύκολο “όλοι ίδιοι είναι” δε διαφέρει από τη γενική χαρά και ικανοποίηση του βολεμένου που δέχεται ό,τι του πλασάρει το σημερινό πολιτικό σύστημα. Η αποχή για αυτούς τους λόγους δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας ιδιότυπος πολιτικός αναχωρητισμός – μια απουσία με αιτία, αλλά πάντως απουσία και μάλιστα για μια μόνο μέρα. Τις υπόλοιπες μέρες ο πολίτης θα συνεχίσει να υφίσταται τις συνέπειες της επιλογής όλων των άλλων που πήγαν να ψηφίσουν είτε αυτοί ψήφισαν πολιτικά είτε ψήφισαν αποκλειστικά μέ όρους ατομικού συμφέροντος. Όσοι δεν ψηφίζουν δεν αποδυναμώνουν, όπως νομίζουν, το σύστημα, αντίθετα δυναμώνουν τη φωνή όσων συμμετέχουν.

Οι εκατοντάδες υποψήφιοι που διεκδικούν την ψήφο του πολίτη δεν είναι όλοι ίδιοι. Μεταξύ τους υπάρχουν άνθρωποι με ενδιαφέροντα, αγώνες, καλές προθέσεις. Αν κάποιοι ζητούν να εκλεγούν για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Αρκεί να το λένε καθαρά για να μπορούμε να διαλέγουμε ανάλογα με τα δικά μας συμφέροντα είτε με τη στενή είτε με την ευρεία έννοια. Και κάποιοι το λένε.

Ντιμπέιτ για την Ευρώπη (χωρίς ντιμπέιτ και χωρίς Ευρώπη)

Παράλληλες συνεντεύξεις πέντε πολιτικών προς έξι εκπροσώπους μεγαλοεπιχειρηματιών, επί έξι θεμάτων. Σκόρπιες ερωταπαντήσεις χωρίς πολιτική αντιπαράθεση. Κεντρικό πολιτικό γεγονός λίγο πριν τις εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο όπου όμως δε συζητήθηκε κανένα από τα ζητήματα στα οποία θα πρέπει να τοποθετηθούν αυτοί που θα εκλέξουμε. Μια τηλεοπτική εκπομπή που εχθρευόταν την τηλεόραση. Με πλάνα στατικά, ερωταπαντήσεις άνευρες και χωρίς συνοχή, και διάρκεια “όσο πάρει”. Το φετινό ντιμπέιτ (ή τηλεμαχία ή, επί το λαϊκότερον, τηλεοπτική αντιπαράθεση) δεν ήταν ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο από το προηγούμενο.

Οι πολιτικοί δεν ήταν οι επικεφαλής των ευρωψηφοδελτίων αλλά οι γνωστοί πέντε. Ο βαριεστημένος πρωθυπουργός, ο ασκούμενος μεταρρυθμιστής, η κολλημένη σταλινική, ο οργισμένος αριστερός και ο γερασμένος πια γελωτοποιός. Απουσίαζε ο συνταξιούχος σαρισοφόρος, που μας είχε φτιάξει κάπως τη διάθεση το 2007. Απουσίαζαν και άλλα κόμματα όπως οι “δε-χρειαζόμαστε-πολιτικές-θέσεις-όταν-έχουμε-τον-Τρεμόπουλο” και οι “αλλάξαμε-πάλι-όνομα-αλλά-είμαστε-οι-ίδιοι-ανώτεροι-και-πανέξυπνοι-νεοφιλελεύθεροι-που-αρνείστε-πεισματικά-να-ψηφίσετε”. Είχαμε όμως και άλλες απουσίες. Η Έλλη, ο Αλέξης, ο Νίκος δεν ήταν εκεί στην πλευρά των εκπροσώπων των επιχειρηματιών-εργολάβων-καναλαρχών. Στη θέση τους είδαμε δύο σοβαροφανείς αδιάφορους τύπους και τη Σία που έδειξε πως υπάρχει και πιο ξανθιά και πιο νεαρή έκδοση της Όλγας. Η δασκάλα στη γωνία ήταν και πάλι η Μαρία αλλά έλλειψαν οι αντεγκλήσεις με τις πριμαντόνες στα θρανία.

Απέναντι, ο Κωστάκης έδειχνε με κάθε σαφήνεια πως τα έχει γραμμένα όλα καθώς οι ευρωεκλογές δεν ρίχνουν ποτέ την κυβέρνηση. Ο Γιωργάκης δεσμεύτηκε “προσωπικά” για χιλιοστή φορά πως θα τα αλλάξει όλα και ζήτησε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια να τον ψηφίσουμε. Η Αλέκα, όταν δεν μιμούνταν τον μακαριστό Χαρίλαο, έκανε σαφές πως το κόμμα είναι πάνω από ανθρώπους, πάνω από όλα γενικά, και σε όποιον αρέσει. Ο Αλέκος έκανε απέλπιδες προσπάθειες να δώσει ζωή στην πεθαμένη συζήτηση και τα έχωσε στον βαριεστημένο πρωθυπουργό και στους εκπροσώπους των επιχειρηματιών απέναντί του θυμίζοντάς τους πως είναι και αυτοί αναπόσπαστο μέρος της γκριζάδας. Και τέλος, ο Γιώργης μας ευχήθηκε χρόνια πολλά για τη … μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας και έδειξε πως όσο διασκεδαστικός είναι στους τηλεμονολόγους του τόσο λίγος και πληκτικός είναι όταν καλείται να τοποθετηθεί έστω και επί απλών ερωτήσεων.

Τι έμεινε; Πρώτο και πιο σημαντικό η πλήρης απουσία της Ευρώπης ως αντικείμενο συζήτησης και προβληματισμού. Μετά, η ανεπάρκεια των πλασιέ που κάνουν τους δημοσιογράφους αλλά και η ιδεολογική φτώχεια των περισσότερων πολιτικών που κλήθηκαν να ντύσουν με καμμια έξυπνη ατάκα τον διαγωνισμό ναρκισισμού  των τηλεπερσόνων. Μια εικόνα γερασμένου θιάσου που έχει παίξει το έργο τόσες πολλές φορές που αδυνατεί πλέον να πει κάτι άλλο. Από τον πρωθυπουργό-κασέτα που επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία σαχλαμάρες του τύπου “αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη”, μέχρι την καρικατούρα ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης που ξιφουλκεί κατά των “συμφερόντων” και την ίδια ώρα υμνεί τη διευθύντρια του Κόκαλη και του Λάτση που έβαλε επικεφαλής στο ψηφοδέλτιό του, οι ηγέτες των τεσσάρων από τα πέντε κόμματα του κοινοβουλίου έδειξαν λίγοι.

Το παρόν (β)λόγιο ξεχωρίζει τον Αλέκο ο οποίος αν και δεν κρύβει επίσης την κούρασή του, τουλάχιστον μιλά με αμεσότητα, με όρους πολιτικούς και δείχνει (και πάλι) γνησίως οργισμένος κατά των υπεύθυνων για την κρίση, δηλαδή των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, των μεγάλων εταιριών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης. Έμεινε συνεπής στη στήριξη της εξέγερσης του Δεκέμβρη, αγνόησε τα παπαγαλάκια που του έλεγαν πως αυτό κοστίζει σε ψήφους και θύμισε πως οικολογία, ποιότητα ζωής, υγεία, ασφάλιση και άλλα ωραία έχουν νόημα και πρακτικό αποτέλεσμα όταν γίνονται συγκεκριμένα αιτήματα, πολιτικές και κινήματα. Δεν έκρυψε την πολυμορφία του ψηφοδελτίου τους, δεν κορόιδεψε με προσπάθειες να προσελκύσει τους μυθικούς δήθεν κεντρώους, δεν μάσησε όταν οι τηλεπερσόνες προσπάθησαν να πάνε την κουβέντα σε δημοσκοπικές εκτιμήσεις και κουτσομπολίστικες ιστορίες του τύπου “πού είναι ο Αλέξης”. Τέλος στάθηκε ευγενής απέναντι σε κόμματα και πρόσωπα που δεν βρίσκονταν στο στούντιο.

Γι αυτούς και για μερικούς λόγους ακόμα, το παρόν (β)λόγιο, μετά από ολιγοήμερο φλερτ με την αποχή και το λευκό, αποφάσισε και φέτος να πάρει θέση υπέρ των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό όμως χρειάζεται περισσότερη συζήτηση και θα επανέλθουμε.

ΥΓ. Μια καλή συνοπτική καταγραφή του τι ειπώθηκε στο ντιμπέιτ υπάρχει στην ιστοσελίδα του Ελεύθερου Τύπου - ιδίως στις επιμέρους ενότητες.