“Δεν είναι φίλε ίδιες όλες οι γυναίκες”

Ένα τραγούδι για τη μέρα. Στην el pibe.

Οι Asian Dub Foundation στο Block 33

Πολύχρωμοι, κινηματικοί, παθιασμένοι, οι έντονα πολιτικοποιημένοι μουσικοί που αποτελούν τους Asian Dub Foundation, βρέθηκαν την Παρασκευή στην πόλη των πόλεων. Η εμφάνιση της μπάντας από το ανατολικό Λονδίνο έφερε στο Block 33 (πρώην Υδρόγειος) πάρα πολύ κόσμο, μάλλον περισσότερο από όσο μπορούσαν να αντέξουν οι διοργανωτές. Όχι ότι δεν περάσαμε καλά. Το αντίθετο. Για μιάμιση ώρα ο κόσμος χόρεψε και τραγούδησε στον δυνατό ρυθμό των ADF που έδειχναν κι αυτοί να το καταευχαριστιούνται. Αν όλα αυτά γίνονταν σε μια κανονική αίθουσα, θα μιλούσαμε για την τέλεια συναυλία (και σε νορμάλ τιμή – προπώληση 20 ευρώ). Οι συνθήκες σάουνας που επικρατούσαν στο κατά τ’ άλλα πανέμορφο Block 33, όμως, όπου ο κλιματισμός δεν δούλευε αλλά δεν βοηθούσε (προσθήκη μετά το σχόλιο του Γιώτη), όσοι ήθελαν κάπνιζαν μέσα στην αίθουσα και ο εξαερισμός ήταν ό,τι αέρας (και υγρασία λόγω βροχής) έμπαινε από τη μοναδική πόρτα, ήταν με δυο λόγια αποπνιχτικές. Δε λέω το περιμένεις να ιδρώσεις και λίγο, ιδίως στους ADF. Εδώ όμως μιλάμε για ιδρώτα που κυλάει ποτάμι από την αρχή μέχρι το τέλος και μουσκεύει ρούχα, πάτωμα, διπλανούς, τα πάντα. Ευτυχώς που στην είσοδο πουλούσαν μπλουζάκια της συναυλίας (δέκα ευρώ, επίσης νορμάλ τιμή) και είχαμε έτσι κάτι να αλλάξουμε μετά.

Η μπάντα έπαιξε τα χιτάκια της (Fly over, Rise to the challenge, Take back the power, Fortress Europe, Target practice, Speed of light) και άλλα 10-12 κομματάρες, έκανε δυο ανκόρ, ευχαρίστησε τον κόσμο και φώναξε και τη συμπαράστασή της στα παιδιά που βγήκαν το Δεκέμβριο στους δρόμους. Ήταν η πέμπτη φορά που τους έβλεπα (πιο πριν, Βέλγιο, Αγγλία, Γαλλία, και πάλι Βέλγιο) τα τελευταία 4 χρόνια και αν εξαιρέσεις την πρώτη φορά, στην έδρα τους σε κλαμπάκι στο ανατολικό Λονδίνο, την Παρασκευή ήταν ο καλύτερος και πιο δεμένος με το συγκρότημα κόσμος. Φαίνεται νομίζω και στα κλιπάκια από το Block 33 που βρήκα στο youtube.

Πιο πριν έπαιξαν κάποιοι Bubliatska, ένα ντόπιο γκρουπ με αδυναμία στη βαλκανική μουσική, από μακεδονίτικα (ένθεν και ένθεν) χάλκινα μέχρι ρεμπέτικα. Δεν νομίζω ότι ταίριαξε. Αντίθετα ο τύπος που έντυνε με Dub ήχους το πανέμορφο μπαρ του Block 33 δίπλα από τον συναυλιακό χώρο ήταν παιχταράς. Και ο κόσμος που περίμενε ζεστάθηκε τόσο που κάποιοι ξεκίνησαν από εκεί να χορεύουν. Στο εναρκτήριο Rise to the challenge (κάτω) ήταν έτοιμοι να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Μακάρι το Block 33 να συνεχίσει να φέρνει τέτοια γκρουπ. Μακάρι επίσης να δροσίσει λίγο.

Για παλιότερες εμφανίσεις τους από τότε που λειτουργεί το παρόν (β)λόγιο, διαβάστε στο Asian Dub Foundation στο Botanique και “Πράσινο καμπαρέ” και ADF στην πόλη του Ρεμπώ.

Οι Ladytron στο Fuzz

Τα κορίτσια (και αγόρια) από το νησί τα είχαμε δει στην μικρή κωμόπολη τον Νοέμβριο. Ήταν μια από τις τελευταίες συναυλίες πριν κατηφορίσουμε προς πιο θερμά κλίματα. Και ήταν πραγματική αποκάλυψη. Χτες, ξαναείδαμε τους Ladytron στο Fuzz, σε μια από τις πρώτες μας συναυλίες στη μικρή μας πόλη. Και ήταν ακόμα καλύτερα.

Το γκρουπ έπαιξε πιο δυνατά (βοήθησε σε αυτό η έξτρα κιθάρα), το κοινό ήξερε τα κομμάτια και με την ανταπόκρισή του ανέβαζε ακόμα περισσότερο την απόδοση του συγκροτήματος, και ο χώρος ήταν άνετος παρά τον πολύ κόσμο και με εξαιρετικό εξαερισμό. Ο ήχος είχε μερικά προβλήματα στην αρχή (μας χρωστάει το τελευταίο μέρος του αγαπημένου κομματιού “Runaway”), γρήγορα όμως βελτιώθηκε και στο δεύτερο μισό ήταν εξαιρετικός.

Σε αυτή τη δεύτερη συναυλία μέσα σε έξι μήνες μπορεί να μην υπήρχε το στοιχείο της έκπληξης που είχαμε το Νοέμβριο, η απόλαυση όμως της φοβερής μουσικής που βγάζουν η Έλεν Μάρνι, η Μίρα Αρόγιο, ο Ντάνιελ Χαντ και ο Ρέμπεν Γου ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Μόνο αρνητικό η τιμή του ποτού. Όταν με το καλημέρα πληρώνεις 12 ευρώ για μια σόδα και μια μπύρα (ποτήρια, αμφότερα), έχοντας ήδη δώσει 25 για το εισιτήριο, τότε σου μένει μια κάπως πικρή γεύση. Ακόμα κι αν το κατάστημα σου αντικαταστήσει ευγενικά τη μπύρα που χύθηκε κατά λάθος.

Πού είναι ο Βασίλης Νικολαΐδης;

Και πού θα βρούμε τον πρώτο δίσκο του; Το παρόν (β)λόγιο έχει πολύ ψηλά τον γλυκό, ευαίσθητο και μαζί σαρκαστικό τραγουδοποιό τον οποίο μας θύμισε, σε ένα ωραιότατο ποστ, η φίλη και γειτόνισσα Κροτ. Ο δίσκος του, από το 1982, με τίτλο “Οδός Σανταρόζα” που περιέχει μαζί με την ομώνυμη επιτυχία, το καταπληκτικό “Δωμάτιο Χρωματιστό” είναι μαζί με το “Σαμποτάζ” της Λένας Πλάτωνος, οι δύο δίσκοι που θα ήθελα πάρα πολύ να βρω ξανά (τα είχα και τα δύο σε κασέτες αλλά χάθηκαν). Καμμια συμβουλή;