Άμα δε σε θέλει η μπάλα…


Η ηρωική ομάδα μου χάνει 2-0 στο ημίχρονο. Εκτός έδρας μεν, στο Καραϊσκάκη, αλλά δε μπορούν να αλλάξουν μια σωστή πάσα… πολύ χάλι. Αποφασίζω πως δεν έχει νόημα να πιω το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους, κλείνω την ΕΡΤ SAT και πάω να δω την ομάδα του χωριού μας που υποδέχεται κάτι θεωρητικά υποδεέστερους κοντοχωριανούς (Germinal) . Φέτος έχουμε ξεκινήσει καλά και αν κερδίσουμε σήμερα περνάμε πρώτοι στη βαθμολογία. Ο καιρός είναι περίεργα καλός, εισιτήρια υπάρχουν (αυτό έλειπε) και όλα δείχνουν πως θα περάσουμε μια υπέροχη βραδιά.

ticket

«Οι φίλαθλοί σας πάνε στο γήπεδο για τη μουσική, όχι για τη μπάλα», έλεγε ο Χανς πριν τρία χρόνια. Κακίες. Η ομάδα είχε μόλις ανέβει στην πρώτη κατηγορία και ο Χανς ούτως ή άλλως υποστηρίζει την άλλη ομάδα του χωριού, στην πέρα γειτονιά. Για τη μουσική πάντως είχε δίκιο. Μια ολόκληρη ορχήστρα, η Brussels retro band, με σαξόφωνα, τρομπέτες, τρομπόνια και τύμπανα παίζει «ντίξι», τζαζ και διάφορες, αγγλικές κυρίως, ποδοσφαιρικές μουσικές σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Και στην απέναντι κερκίδα, στην Α, οι πιο φωνακλάδες οπαδοί μας ακολουθούν το σκοπό και τραγουδάνε.

Brussels

Φτάνω πέντε λεπτά πριν τη σέντρα. Οι περισσότεροι τώρα ανεβαίνουν στις κερκίδες. Μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν στο μπαρ του γηπέδου για μπυρίτσα (1,50 ευρώ το ποτήρι). Λευκοί, μαύροι, μαροκινοί, παιδάκια, στις κερκίδες έχει από όλα. Πέρυσι είχα δει κι έναν φοβερό μαροκινό, κοντά στα 60, με κελεμπία και από πάνω το κασκόλ της πτωχής πλην όμως τίμιας FC Brussels.

Σήμερα πάντως είναι φανερό από την αρχή ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο τύπος με το 10 (Cruz) από τους εχθρούς -αυτός με τα άσπρα- κυριαρχεί στο κέντρο και ετοιμάζεται να μας κλείσει το σπίτι.

Cruz

Το πρώτο ημίχρονο περνάει χωρίς γκολ αλλά οι κακοί μας παίζουν μονότερμα. Στις κερκίδες κανείς δε φαίνεται να ανησυχεί καθώς τα τραγούδια και οι μουσικές συνεχίζονται. Λίγα μόλις λεπτά από τις μπύρες του ημιχρόνου οι εχθροί μας χώνουν δύο γκολάκια και νιώθω ότι την έχω ξαναδεί την ιστορία. Πρόπερυσι όποτε πήγαινα στο γήπεδο χάναμε. Πέρυσι λιγότερο. Φέτος είπα να καθυστερήσω λίγες αγωνιστικές καθώς η ομάδα είχε ξεκινήσει πολύ καλά. Τζίφος, μαύρη γάτα. Τελικά, το ματσάκι λήγει 1-2 υπέρ των κακών. Δύο πράγματα μου μένουν: οι φίλαθλοί μας που δε σταματούν να τραγουδούν και να χειροκροτούν τους παίκτες παρ’ότι χάσαμε (τι παίρνουν;) και ο τσαμπουκάς στο τέλος του αγώνα μεταξύ παικτών των δύο ομάδων.Αυτό κι αν το’χω ξαναδεί… Στην Τούμπα, μπορεί να μην έχει τόσοκαλή ορχήστρα αλλά τουλάχιστον οι φασαρίες είναι πιο θεαματικές.

fight2

fight1

Advertisements

One thought on “Άμα δε σε θέλει η μπάλα…

  1. Τα τελευταία χρόνια οι επισκέψεις μου στα γήπεδα αραίωσαν. Έφταιξε και το γεγονός ότι τη διετία 2004 – 2005 έτυχε να παρακολουθήσω τα δύο απόλυτα ματς: τελικός Ευρω-2004 στη Λισαβώνα (η απόλυτη γιορτή) και Άρης – Ηρακλής το Μάιο του 2005 (η απόλυτη παρακμή). Πάντως έχω συγκρατήσει με μεγαλύτερη νοσταλγία το καφρο-ματς του Χαριλάου, είχε πιο πολύ πλάκα, πιο πολύ δράμα, ήταν σε κάθε περίπτωση πολύ πιο «ροκ». Θα συνδράμω σύντομα και την κερκίδα της ομάδας του εξωτικού Μόλεμπεκ, αρκεί να πέσει λίγο η θερμοκρασία. Οι μεγάλες μου συγκινήσεις προέρχονται από μουντά, κρύα και βροχερά απογεύματα / βράδυα στα γήπεδα. Όταν παίκτες, φίλαθλοι και χούλιγκανς ενώνονται σε έναν ιδιότυπο ηρωισμό. Με ή χωρίς μπίρα. Όσο για το σημερινό ματς στο Σίτυ, παραπέμπω στην κλασσική δήλωση του Όσιμ για την μπάλα…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.