Λίγες ώρες πριν την κάλπη


Πρώτη καταχώρηση από Θεσσαλονίκη. Φτάσαμε σήμερα στις δύο το πρωί και ο δρόμος από το αεροδρόμιο στην πόλη πρώτη φορά ήταν τόσο άδειος. «Έφυγαν όλοι για να ψηφίσουν» λέει ο ταξιτζής. «Δεν είχε καθόλου δουλειά σήμερα», παραπονιέται. Μου λέει ότι περίμενε κοντά δύο ώρες στο αεροδρόμιο μπας και του τύχει καμμιά καλή κούρσα. Ολοφάνερα δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος που του έτυχα εγώ. Ιδίως όταν ακούει από το CB ότι ένας φίλος του πήρε κούρσα για Τρίκαλα.

Στο δρόμο έχει λίγες αφίσες με χαζοχαρούμενες φάτσες υποψηφίων που υπόσχονται να κάνουν πολλά χωρίς να λένε πώς. Ο Μπουτάρης, εξαιτίας του οποίου πρώτη φορά δε θα ρίξω λευκό (βλ. Καφενείο), είχε πάρτυ την Παρασκευή το βράδυ στο Μύλο με τσίπουρα, κρασιά και τα πνευστά της Νάουσας. Δεν το προλάβαινα και πήγα για ύπνο ολοταχώς (όχι ακριβώς – μεσολάβησε σπιτική πίτσα και ρετσίνα).

Αρκετά. Είναι ήδη 12.30 το μεσημέρι. Οι υποψήφιοι (και τα τσίπουρα) μας περιμένουν στο Μοδιάνο. Φύγαμεεεεε…

Advertisements

4 thoughts on “Λίγες ώρες πριν την κάλπη

  1. Μερικές ώρες και ένα λίτρο τσίπουρο μετά όλα φαίνονται ωραία. Οι φωτό όμως δεν ανεβαίνουν καθότι αργή η σύνδεση. Άρα, για την ώρα, απλή περιγραφή.

    Πρώτα στην Αριστοτέλους και μετά στο Μοδιάνο τους είδαμε σχεδόν όλους: Μπουτάρη, Παπαγεωργόπουλο, Ψωμιάδη, Πατουλίδου, όλοι με τις ακολουθίες τους. Σαν Μεγάλη Παρασκευή που συναντιούνται οι επιτάφιοι λέει μια φίλη. Το ακούει ο Μπουτάρης που περνούσε δίπλα και γελάει.

    Στην αντίπερα όχθη «σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ», λέει ο Παπαγεωργόπουλος όταν βλέπει ότι τον φωτογραφίζω. Ο Ψωμιάδης δίνει οδηγίες για να βγει ένα φορτηγό από τον πεζόδρομο της πλατείας στην Τσιμισκή. Πάω μπροστά του και τον φωτογραφίζω οπότε γυρίζει και μου λέει: «τώρα εμένα βγάζεις ή το φορτηγό;». «Καλά ρε, και βέβαια εσένα», του λέω και γελάει.

    Στη βόλτα βλέπω και δύο φίλους μου, από άλλη φάση ο καθένας, και σε περίπου αντίπαλους συνδυασμούς. Η Νόνη (Αντιγόνη Βουδούρη), υποψήφια νομαρχιακή σύμβουλος με τον Ψωμιάδη και ο Σπύρος (Πέγκας) υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον Μπουτάρη. Αν ψηφίζετε κάποιον από τους δύο συνδυασμούς ή αν είστε περιπτωσάρες και ψηφίζετε και τους δύο, σταυρώστε τη Νόνη και τον Σπύρο. Καλά παιδιά και, τέλος πάντων, αυτούς τουλάχιστον τους ξέρω.

    Βράδυασε, φύγαμε τώρα για ποτάκια στο «35» και συζητήσεις περί δήμου και νομαρχίας υπό τη σούπερ μουσική του Κώστα. Νηφάλιοι, αύριο αργά…

  2. Γεια σου και πάλι Chumba

    Μακάρι όλοι οι ψηφοφόροι να είχαν τον δικό σου ενθουσιασμό και την ειλικρινή όρεξη για την εκλογική διαδικασία της Κυριακής. Δυστυχώς, εγώ για άλλη μια φορά είδα φίλους και συγγενείς να προσεγγίζουν τις εκλογές με τη νοοτροπία του: «Έλα, μωρέ, δε βαριέσαι. Τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Όλοι οι υποψήφιοι και όλα τα προγράμματα είναι τα ίδια». Κανείς, όμως, από αυτούς που γνωρίζω και για τους οποίους μπορώ να εκφέρω γνώμη, δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι αφιέρωσε έστω και μισή ώρα για να κάτσει και να διαβάσει ή να ψάξει τα προγράμματα και το έργο των υποψηφίων. Τελικά, φαίνεται πως οι συμπολίτες μας θεωρούν τα παράθυρα και τα πάνελ της τηλεόρασης υπεραρκετά για τον σχηματισμό των απόψεων και των θέσεων τους. Αυτό εξάλλου λέει και η ΝΕΤ στη διαφήμιση του κεντρικού της δελτίου: «Βλέπετε ειδήσεις στη ΝΕΤ για να έχετε άποψη». Η ενημέρωση έρχεται σε δεύτερη μοίρα αυτό που μετράει είναι η άποψη.

    Και επειδή πολύς ο λόγος για το αποκαλούμενο φαινόμενο Ψωμιάδη στη Θεσσαλονίκη, θα ήθελα με τη σειρά μου να συγχαρώ τους δημότες του Πειραιά για το φαινόμενο Φασούλα. Μέχρι τώρα οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ μάς είχαν συνηθίσει να ανέβουν στο βήμα υπό τους ήχους των Κάρμινα Μπουράνα άντε και τον ύμνο του κόμματος. Ο Παναγιώτης Φασούλας, όμως, έγραψε διότι επέλεξε τον πολιτικότατο σε περιεχόμενο και ύφος ύμνο του Ολυμπιακού. Αλήθεια, ο Σωκράτης πού ήταν;

  3. El pibe,
    Ο ενθουσιασμός είναι μεταδοτικός και τέλος πάντων περνάς καλύτερα αν ενθουσιάζεσαι – αν και καταλαβαίνω κάπως όσους έχουν να διαλέξουν μεταξύ Παπαγεωργόπουλου και Αράπογλου…
    Συμφωνώ απολύτως για αναλογία Φασούλα-Ψωμιάδη. Έχω βαρεθεί να ακούω εξυπνάδες του τύπου «να τον χαίρονται τον Ψωμιάδη οι Θεσσαλονικείς που τον εξέλεξαν». Τέτοιου είδους υποτιμητικά σχόλια είναι βούτυρο στο ψωμί του Πανίκου που έχει να λέει μετά για τους Αθηναίους που … μας κατηγορούν και θέλουν το κακό μας. Αυτό που χαιρόμαστε είναι ότι πάνω από το 15% όσων ψήφισαν επέλεξαν τον ανεξάρτητο Μπουτάρη. Αυτό είναι, ας πούμε, πολύ πιο σημαντικό από το ποσοστό του Τσίπρα στην Αθήνα που διπλασίασε μεν το ποσοστό του ΣΥΝ είχε όμως πίσω του κομματικό μηχανισμό και στήριξη.

  4. Η εκλογή του Φασούλα αποτελεί την απόλυτη χρεωκοπία της πολιτικής των εκλογών. Ο κόσμος εκλέγει πολιτκούς – σύμβολα και όχι εκφραστές πολιτικών επιλογών. Ίδιο φαινόμενο και με τον Ψωμιάδη, καθαρά ιδεολογική – συμβολική εκλογή. Φυσικά αυτό δεν αποτελεί σημείο μόνο της εποχής μας.

    Εν πάσει περιπτώσει, η ανά τετραετία εκλογή των όποιων συμπολιτών-«αρχόντων», χωρίς ενδιάμεση υποχρέωση λογοδοσίας και δυνατότητα ανάκλησης, συνιστά παρωδία της δημοκρατίας. Ο Καστοριάδης το είχε γράψει κάπου πολύ πετυχημένα. Αν θυμάμαι καλά, παρουσίαζε τον λαό ως ένα πολυκέφαλο τέρας, το οποίο βρυχάται μόνο μια φορά στα τέσσερα χρόνια, ενώ τις υπόλοιπες ημέρες η ισχύς του απαλλοτριώνεται από έναν αριθμό αιρετών αντιπροσώπων ή -ακόμα χειρότερα- από έναν και μόνο έναν ηγέτη.

    Από την άλλη, οι δυνατότητες άμεσης δημοκρατίας εκλίπουν όλο και περισσότερο. Το πείραμα του Γλέζου στον Απείρανθο Νάξου, δηλαδή λήψη αποφάσεων κάθε εβδομάδα από όλους τους κατοίκους της κοινότητας στο τοπικό καφενείο, απέτυχε λόγω της σταδιακής έλλειψης ενδιαφέροντος από τους ντόπιους πολίτες. Ποιος να τραβιέται τώρα Τετάρτη απόγευμα στην πλατεία, να συζητάει για τέλη ύδρευσης; Χρειάζεται ποιότητα πολιτών η δημοκρατία. Από την άλλη, ακόμα και αν η συμμετοχή είναι μαζική, οι αποφάσεις της δεν μπορούν να αναγνωριστούν νομικά. Το μόνο που μετράει είναι η ψήφος του Δημοτικού Συμβουλίου – του ολιγοκέφαλου τέρατος που απαλλοτριώνει τη βούληση του πολυκέφαλου.

    Εν πάσει περιπτώσει, οι πυρήνες της πολιτκής δράσης μετατοπίζονται όλο και πιο μακριά από την «εκτελεστική» και «κοινοβουλευτική» εξουσία, χάρη στις επιχειρήσεις, στα λόμπυ, στις οργανώσεις πολιτών, στα έντυπα, στα χαοτικά δίκτυα παγκοσμιοποίησης, στο Διαδίκτυο. Το γεγονός αυτό δεν με χαλάει, αντίθετα το βρίσκω ως ευκαιρία για την εκμετάλλευση πρωτοφανών δυνατοτήτων για άσκηση εξουσίας σε πολλαπλά -και πιο προσωπικά- επίπεδα. Οι δε δημοκρατικοί «θεσμοί» έχουν χάσει κάθε ιερότητα. Μου είναι αδύνατον να αντιληφθώ στον Προέδρο της Δημοκρατίας ή στον Δήμαρχο την προσωποίηση ολόκληρης της χώρας ή του Δήμου. Βλέπω μόνο συμπολίτες εκλεγμένους για μια συγκεκριμένη δουλειά. Συμπολίτες πολιτικά αναλώσιμους, και δυστυχώς λιγότερο αναλώσιμους από όσο θα έπρεπε. Και πάνω απ’ όλα υπηρέτες!

    Συγνώμη για την ασυνήθιστη πολυλογία, δεν το συνηθίζω, με ενέπνευσε η εκλογή του Συμπιλίδη(!) ως αξιωματική αντιπολίτευση στη Νομαρχία Κιλκίς…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.