«Στης Φλάνδρας τους αγρούς»


Παπαρούνα

Στης Φλάνδρας τους αγρούς ανθίζουν οι παπαρούνες,
ανάμεσα στους σταυρούς, στη σειρά, τη μια μετά την άλλη…
… Είμαστε οι νεκροί. Πριν λίγες μέρες ζούσαμε,
νιώθαμε την αυγή, το φως του δειλινού κοιτούσαμε,
αγαπούσαμε κι αγαπιόμαστε και τώρα είμαστε εδώ
στης Φλάνδρας τους αγρούς»

Το ποίημα το έγραψε ο καναδός καθηγητής ιατρικής Τζον Μακρέι το 1915, όταν ως στρατιωτικός γιατρός είδε να σκοτώνεται στη δεύτερη μάχη του Υπρ ένας φοιτητής του. Τρία χρόνια μετά πέθανε και ο ίδιος ο Μακρέι. Οι στίχοι αυτοί συνοδεύουν τις εκδηλώσεις μνήμης για τους νεκρούς του Α’ παγκοσμίου πολέμου και όσων πολέμων ακολούθησαν.

Η πόλη του Υπρ, στη δυτική Φλάνδρα, αποτέλεσε το επίκεντρο σφοδρών μαχών από το 1914 έως το 1918. Εκεί σταμάτησε η προέλαση των Γερμανών προς το κομβικής σημασίας λιμάνι της Οστάνδης και τη βόρεια Γαλλία. Το Υπρ και η γύρω περιοχή ήταν το μόνο τμήμα του Βελγίου που δεν καταλήφθηκε από το γερμανικό στρατό. Το κόστος ήταν τεράστιο. Υπολογίζεται ότι οι απώλειες Βρετανών και Γερμανών στις τρεις μάχες του Υπρ ξεπέρασαν τους 900.000. Από το 1928 μέχρι σήμερα, κάθε βράδυ στις 8, το σιωπητήριο ηχεί στο Υπρ στη μνήμη αυτών των παιδιών. Στην αψίδα, στην περίμετρο του ιστορικού κέντρου είναι γραμμένα τα ονόματά τους.

Το Σάββατο, το Υπρ ήταν γεμάτο Βρετανούς, Καναδούς, Βέλγους, και άλλους πολλούς από κράτη που κάποτε αποτελούσαν τη βρετανική αυτοκρατορία, που ήρθαν να τιμήσουν τους νεκρούς τους. Όλες οι ηλικίες ήταν εκεί. Ηλικιωμένοι βετεράνοι του Β’ παγκοσμίου, μεσήλικες που έψαχναν να βρουν το όνομα συγγενών τους για να αφήσουν μια μικρή πλαστική παπαρούνα, τουρίστες χωρίς προσωπικό δέσιμο με το μέρος, αλλά και νεαροί με ξυρισμένα κεφάλια, μαύρες δερμάτινες στολές μοτοσυκλέτας και στρατιωτικά εμβλήματα που μάλλον θλίψη προκαλούσαν παρά φόβο.

ινδια

Στο μουσείο που λέγεται κι αυτό «Στις Φλάνδρας τους αγρούς», πέσαμε πάνω στον αρχηγό ενόπλων δυνάμεων του Νεπάλ με τον υπασπιστή του. Τους ακολουθούσε συνεργείο της τηλεόρασης του Νεπάλ. Περίπου 100.000 Γκούρκα από την ασιατική χώρα πολέμησαν στον Α’ παγκόσμιο για τη δόξα της βρετανικής αυτοκρατορίας. Έξω στο μνημείο, στεφάνια από τον πρεσβευτή της Ινδίας για τους Ινδούς νεκρούς.

Και μετά ήρθε το σούρουπο και κάλυψε το πολύχρωμο πλήθος, τις κόκκινες παπαρούνες, και τις σπαρμένες με νεκροταφεία καταπράσινες εκτάσεις γύρω από τη μικρή και μαζί μεγάλη πόλη. 

φλάνδρα

Advertisements

6 thoughts on “«Στης Φλάνδρας τους αγρούς»

  1. Και αν η νύχτα που πέφτει φέρνει το σκοτάδι, το επόμενο πρωί πρέπει να είναι εκεί για να μας θυμίζει την ιστορία, το τραγικό παρελθόν. Είναι συγκλονιστικό πως ένα τόσο μικρό κράτος όπως το Βέλγιο έχει βιώσει τόσο πόλεμο και τόσο θάνατο.. Αν και σπάνια ενεπλάκη ενεργά, η γη του έγινε τάφος για πολλούς στρατιώτες, από πολλές χώρες.. Αλλά ο θάνατος ενώνει και οι διαφορές της εθνικότητας ή του στρατοπέδου που κάποτε ήταν αιτία τώρα έχουν εξασθενίσει.. οι σημαίες έλιωσαν, και ο τόπος ένωσε..
    Η τελευταία πρόταση είναι εξαιρετική.

  2. Οι επισήμως νεκροί του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ανέρχονται στα 10 εκατομμύρια, ενώ οι αγνοούμενοι (δηλαδή επίσης νεκροί) στα 7,5 εκατομμύρια. Σύνολο 17,5 εκατομμύρια. Και ακόμα μεγαλύτερος ο αριθμός των θυμάτων της Ισπανικής γρίππης που θέρισε τον εξασθενισμένο κόσμο την αμέσως επόμενη χρονιά της λήξης του πολέμου(1919). Με αφορμή τον πόλεμο αυτόν πάντα θέλω να κάνω μνεία στην αξία των παρακάτω κάπως παρεξηγημένων προσώπων και γεγονότων:

    – Στο Συνέδρειο της Βιέννης (1815), το οποίο χάρη και στην επιδεξιότητα του Μέτερνιχ εξασφάλισε 99 χρόνια ειρήνης για την Ευρώπη (με κάποια τοπικά διαλείμματα φυσικά).
    – Στο δίδυμο Λούξεμπουργκ – Λίπκνεχτ, το οποίο ηρωικά και με αυτοθυσία μειοψήφισε κατά της διεξαγωγής του πολέμου τόσο στο Γερμανικό κοινοβούλιο όσο και στην εν γένει Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή.
    – Στο Σαράγεβο, το οποίο αν και μειωμένης γεω-στρατηγικής σημασίας κατάφερε να αναδειχτεί με διαφορετικό τρόπο σε θέατρο δύο διαφορετικών πολεμικών τραγωδιών του 20ου αιώνα. Μία μικρή Ιερουσαλήμ σε μία άλλου τύπου Μέση Ανατολή.

    Ωραία η εκδρομή σου, και του χρόνου!

  3. Αδυνατο να κατανοήσω την θεση του Γ.Κ. οτι «το Συνέδρειο της Βιέννης (1815), το οποίο χάρη και στην επιδεξιότητα του Μέτερνιχ εξασφάλισε 99 χρόνια ειρήνης για την Ευρώπη (με κάποια τοπικά διαλείμματα φυσικά)»
    Σε αυτα τα 99 χρονια θα αναφερθω επιλεκτικα και απο μνημης στα εξής:
    -Η Ελληνικη επανασταση
    -Η εξεγερση των Βέλγων
    -Ο Γαλλο-πρωσικός πολεμος και η καταπνιξη της Κομμουνας του Παρισιου
    -Επανασταση κατα των Αυστριακών στην Ιταλία
    -Απειρες Βαλκανικές Εξεγέρσεις και κάμποσοι Ρωσωτουρκικοί Πολεμοι
    -Ο Πολεμος της Κριμαιας
    – Οι Καρλικοι Πολεμοι στη Ισπανια
    -Ο Πολεμος του 1897 και οι Βαλκανικοι (στο 98ο ετος ειναι η αληθεια απο το Συνεδρια της Ειρηνης το 1815)
    ενω το πιο σημαντικό γεγονος ειναι η ενταση του αποικιακου ανταγωνισμου με πολεμικες κρισεις κατα καιρους αναμεσα σε ευρωπαικες δυναμεις και κυριως στην Αφρικη. Οταν ο ανταγωνισμος αυτος κορυφωθηκε ηταν η ωρα να μεταφερθει στο κυριο πεδιο μαχων, στην ίδια την Ευρωπη…

  4. Ρε παιδιά (Γ.Κ και aero peru), πόσο google δούλεψε; Αστειεύομαι ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση!!! Και επειδή έχω ζηλέψει θα βάλω κι εγώ ένα τσιτάτο του κυρίου μπλιάχ Μέτερνιχ, το οποίο το βρήκα στο google: «Μερικές φορές κυβέρνησα την Ευρώπη, την Αυστρία ποτέ».

  5. Οι πόλεμοι της περιόδου 1815 – 1914 δεν είχαν την έκταση, τη διάρκεια και την ένταση των πολέμων που προηγήθηκαν στους αμέσως προηγούμενους αιώνες (εκατονταετής, τριακονταετής, Ισπανο-Αγγλικοί, Αγγλο-Ολλανδικοί πόλεμοι κλπ). Πόσο διήρκεσε ο Γερμανο-Γαλλικός πόλεμος του 1870; Ή ο πόλεμος της Κριμαίας; Εντάξει, γενική ειρήνη ίσως να μην επιτεύχθηκε, αλλά η σχετική αναρχία του 16ου, του 17ου και του 18ου αιώνα μπήκε σε κάποια τάξη και το σύστημα μιας κάποιας ισορροπίας δυνάμεων λειτούργησε. Η Ευρώπη δεν γνώρισε τις συνήθεις μαύρες και μακριές περιόδους ερήμωσης και καταστροφής, αντίθετα σημείσε πρωτοφανή πρόοδο σε παγκόσμιο επίπεδο. Όταν συγκρίνουμε μεγάλες ιστορικές περιόδους πρέπει να εξετάζουμε τα πράγματα σε μία τέτοια προοπτική. Σταματάω εδώ για να μην χαλάσω (ήτοι googlo-ποιήσω) την αρχική ποιητική διάθεση του chumba…

  6. «…η σχετική αναρχία του 16ου, του 17ου και του 18ου αιώνα μπήκε σε κάποια τάξη και το σύστημα μιας κάποιας ισορροπίας δυνάμεων λειτούργησε…»

    Διαβαζοντας την παραπάνω φράση μου ηρθε στο μυαλό ο Paul Valery που έλεγε «Δυο είναι οι κίνδυνοι που απειλούν την ανθρωπότητα: η τάξη και η αταξία»…
    ————————————————————–

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.