Το Monitor, η Mirandolina και ο όμορφος κόσμος των (β)λογίων


Καστοριανοί ραγκουτσάριοι με μεταφέρουν στους ώμους την ώρα που τρομπέτες και κλαρίνα παίζουν ασταμάτητα δαιμονισμένα μακεδονίτικα τραγούδια. Ο κόσμος γύρω παραληρεί και το κρασί έχει πλημμυρίσει τους δρόμους. Ο θρίαμβος συνεχίζεται μέχρι την είσοδό μου στο γραφείο. Ανοίγεις την πόρτα και παφ! Τελειώνουν όλα. Ιστορίες στραβές, μίζερες, ρουτινιάρικες πέφτουν σαν τσιμεντόπλακα πάνω σε πολύχρωμες εικόνες και ήχους. Η επιστροφή στη δουλειά δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση.

Δουλεύεις λίγες ώρες και είναι σα να μην έλλειψες καθόλου. Ανυπόφορο. Η σύντομη βόλτα στον παράλληλο κόσμο των (β)λογίων δε βοηθά καθόλου. Γκρίζο κι εκεί.

Πάνε 2-3 μέρες, βλέπω, που ξέσπασε ο πιο πρόσφατος καυγάς μεταξύ ελληνικών (β)λογίων. Στη μια πλευρά το Μόνιτορ, στο οποίο έβρισκες τις νέες καταχωρήσεις στα κάπου 2000 ελληνικά (β)λόγια που είχαν εγγραφεί κατόπιν αιτήσεώς τους. Στην άλλη η Μιραντολίνα, ένα από τα παλιά και αναγνωρίσιμα (β)λόγια.

Απαραίτητη διευκρίνιση: Στο Μόνιτορ εμφανίζονταν (προβάλλονταν) και οι καταχωρήσεις του παρόντος (β)λογίου. Ευχαριστώ το Μόνιτορ για τη φιλοξενία αυτή, την οποία θεωρώ μια πολύ ευγενική χειρονομία. Από την άλλη πλευρά, η «Μιραντολίνα» είναι (και παραμένει) αγαπημένη μου φίλη εδώ και πολλά πολλά χρόνια σε μια φιλία δοκιμασμένη μέσα και από σημαντικές διαφωνίες.

Ο καυγάς τους φαίνεται να έχει ως εξής. Στις καταχωρήσεις που προέβαλλε το Μόνιτορ συμπεριλαμβάνονταν και οι καταχωρήσεις της Μιραντολίνας. Το είχε ζητήσει η ίδια. Προ ημερών αποφάσισε να το κλείσει το δικό της (β)λόγιο. Ζήτησε στη συνέχεια από το Μόνιτορ να αφαιρέσει κάθε αναφορά σε καταχωρήσεις της επικαλούμενη προσωπικούς λόγους οι οποίοι λίγο μετά φάνηκε να περιλαμβάνουν και κάποια διαφορά της Μιραντολίνας με το Μόνιτορ και τον ιδιοκτήτη του. Ο ιδιοκτήτης του Μόνιτορ αρνήθηκε να αφαιρέσει τις εν λόγω καταχωρήσεις επικαλούμενος τεχνικές δυσκολίες και λόγους αρχής.

Η Μιραντολίνα θεώρησε πως έχει δικαίωμα να εμποδίσει κάποιον να παραπέμπει σε κείμενα χωρίς την άδεια του συγγραφέα, έστω και αν η αναφορά εκτεινόταν μόνον σε τίτλο, δύο γραμμές και σύνδεσμο. Ο Μόνιτορ θεώρησε πως έχει δικαίωμα να συνεχίσει να περιλαμβάνει τη Μιραντολίνα στα (β)λόγια που ανθολογούσε. Οι δυο τους αντάλλαξαν κάποια μέιλ σε ύφος που γινόταν σιγά σιγά όλο και πιο έντονο, τα οποία δημοσιοποιήθηκαν. Εκεί διαφαινόταν και κάποια προσωπική κόντρα το περιεχόμενο της οποίας αγνοώ.

Ο Μόνιτορ επέμεινε μέχρι τέλους να μη δέχεται την αποχώρηση ενός (β)λογίου και διαμαρτυρόμενος έκλεισε το ανθολόγιό του ισχυριζόμενος ότι … δεν είχε άλλη επιλογή! Η Μιραντολίνα επέμεινε και αυτή μέχρι τέλους στη θέση της να ζητά τη μη ανθολόγηση του (β)λογίου της του οποίου το … κλείσιμο είχε ήδη ανακοινώσει!

Η συνέχεια ήταν η αναμενόμενη στον όμορφο κόσμο των ελληνικών (β)λογίων. Κάποιες φοβερές και τρομερές έχθρες ξαναφούντωσαν και τροφοδότησαν δεκάδες καταχωρήσεις και εκατοντάδες σχόλια. Κάποιες καταχωρήσεις ήταν χρήσιμες ως πληροφόρηση, άλλες ήταν απλώς προσωπικές επιθέσεις. Αυτές ήταν και οι περισσότερες και ως επί το πλείστον έχουν στόχο τη Μιραντολίνα.

Οι προσωπικές επιθέσεις κατά του ενός ή του άλλου είναι άδικες. Είναι όμως μια εντελώς αναμενόμενη απεικόνιση του πραγματικού κόσμου, έξω από την οθόνη του υπολογιστή, πέρα από «καλλιτεχνικά» ψευδώνυμα. Ενός κόσμου με ήρωες αυτούς που φωνάζουν αντί να επιχειρηματολογούν και προσωποποιούν οποιαδήποτε αντιπαράθεση για να μην μπουν στον κόπο να σκεφτούν. Το νέο, θαυμαστό και ελπιδοφόρο μέσο των (β)λογίων δεν γίνεται να εικονίζει κάτι διαφορετικό.

Αγνοώ τους λόγους για τους οποίους ο Μόνιτορ αποφάσισε να κλείσει (δυστυχώς) το ανθολόγιό του. Αγνοώ και τους λόγους για τους οποίους η Μιραντολίνα θέλησε να κλείσει (δυστυχώς) το (β)λόγιό της και να «βγει» από το Μόνιτορ. Βρίσκω ενδιαφέρουσα μόνο τη συζήτηση για το ποιος έχει ποιο δικαίωμα. Και υπάρχουν άνθρωποι στη (β)λόγια κοινότητα που ξέρουν να συζητούν. Από τη σαχλαμάρα αυτή ίσως βγει και κάτι καλό ασχέτως αν τελικά δεν καταλάβουν τίποτα όσοι ξέρουν μόνο να βρίζουν.

Πιστεύω πως όλη η ιστορία έχει να κάνει τελικά με το ερώτημα γιατί και για ποιον γράφει ο καθένας. Και σε αυτό δεν υπάρχει εύκολη ούτε ενιαία απάντηση. Η παρούσα καταχώρηση, ας πούμε, για ποιον και γιατί γράφεται; Μάλλον επειδή με ενόχλησαν κάποια σχόλια που αδικούν.

Είπα στην αρχή ότι ο καυγάς τους «φαίνεται» να είναι έτσι. Απασχολημένος με τους ραγκουτσαριανούς «θριάμβους» δεν πήρα είδηση τι έγινε. Μετά την κοπάνησα για τη βορειοευρωπαϊκή κωμόπολή μου. Σιγά μη ρωτήσω να μάθω τα λεγόμενα παρασκήνια, έστω από τη μια πλευρά. Τα «κρυφά» και τα «προηγούμενα» δεν με ενδιαφέρουν. Με τη φίλη μου, τον άνθρωπο πίσω από το ψευδώνυμο, συναντιόμαστε πλέον πιο σπάνια λόγω χιλιομετρικής απόστασης, αλλά μιλάμε. Όχι βέβαια για τον κόσμο των (β)λογίων. Έχουμε τόσα άλλα να πούμε.

Advertisements

6 thoughts on “Το Monitor, η Mirandolina και ο όμορφος κόσμος των (β)λογίων

  1. Καλά εσύ επέστρεψες αργά!Προσωπικά προτιμώ τα πολυφωνικά της Ηπείρου!
    Επιτέλους κατάλαβα τι παίχτηκε στα blog σας.
    Μία επισήμανση μόνο από έναν νέο αναγνώστη.
    Βγήκα στην λεωφόρο γυμνός αλλά δεν θέλω να με βλέπετε!Είμαι δικός μου δικός μου δικός μου! Το εμπεδώσαμε, ΟΚ.

  2. @ Mirandolina
    Άντε λοιπόν! Φέραμε κι ένα τσίπουρο από Καστοριά, άλλο πράγμα!
    @ Adon Art
    Τουλάχιστον το σεντόνι χρησίμευσε σε κάτι. Δεν ξαναβάζω τόσο μεγάλο κείμενο, το βλέπω και τρομάζω…

  3. Επειδή είδα τη δήλωση «προσωπικές έχθρες» (τις οποίες δήλωσα φανερά και ποτέ δεν απέκρυψα) καθώς και τη δήλωση «δεν καταλαβαίνω γιατί ο Παναγιώτης έκλεισε το μόνιτορ», παραθέτω εδώ απόσπασμα από ένα F.A.Q. που ετοιμάζω, για να ξεκαθαρίσω το ΔΕΥΤΕΡΟ θέμα. Το πρώτο έχει όντως κουράσει, και δεν θέλω να επανέλθω. Σημασία έχει ΜΟΝΟ το αναφαίρετο δικαίωμα νόμιμης παραπομπής από οποιονδήποτε σε οτιδήποτε, και το να ΜΗΝ περάσει η λογοκρισία του τύπου «σου απαγορεύω να αναφέρεσαι στο όνομά μου και σε δύο-τρεις γραμμές από τα γραπτά μου»:

    * Γιατί δίνουμε τέτοια… υπερβολική σημασία, σε αυτό το… μικρό και ασήμαντο θέμα;

    -Γιατί το θέμα αυτό δεν είναι ούτε μικρό, ούτε ασήμαντο. Είναι πολύ σοβαρό και πολύ σημαντικό. Απόδειξη:

    1. Αμέσως μετά το κλείσιμο των ρολών του «monitor», εμφανίστηκαν επίδοξοι αντικαταστάτες του, οι περισσότεροι εκ των οποίων έσπευσαν να ικανοποιήσουν τις παράλογες απαιτήσεις της Λαμπρινής Θωμά με το να επιτρέπουν «εθελοντικές αποχωρήσεις» μέσα στους δικούς τους καταλόγους blog. Αυτή η δουλικότητα σε παράλογες (και βλαβερές για το σύνολο της κοινωνίας) εγωϊστικές απαιτήσεις, ίσως να οφείλεται σε τεχνική και νομική άγνοια, σε βιασύνη, και στη μανία να προσφέρουν στο κοινό ένα «ανταγωνιστικό προϊόν» που να έχει τα χαρακτηριστικά που ζητάει «ο κόσμος» (διάβαζε… «Λαμπρινή και Σία»). Πρόκειται για… χάϊδεμα αυτιών μιας μερίδας του ιντερνετικού κοινού (τους bloggers) των οποίων «μπροστάρισα» επιχείρησε να εμφανιστεί η ίδια η Λαμπρινή Θωμά, σαν ημιμαθής δημαγωγός. Παράβλεψαν βέβαια, οι συμπαθείς αυτοί κύριοι το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ίδιων των bloggers (δηλαδή των πελατών τους) τάχθηκε κατά της Λαμπρινής Θωμά!
    2. Σε περίπτωση επικράτησης των προηγουμένως αναφερθέντων τάσεων, καταστρατηγείται το ίδιο το δικαίωμα του ευρέος κοινού για σφαιρική αντικειμενική πληροφόρηση (για τη μπλογκόσφαιρα, αλλά και γενικότερα). Κάθε είδους εξτρεμιστές (π.χ. φασιστικά blog) θα έχουν τότε το δικαίωμα να επιβάλλουν (με το «έτσι θέλω») στο ίδιο το ευρύ κοινό… παρωπίδες, τυφλώνοντάς το και λουφάροντας από τις φυσικές συνέπειες (π.χ. δημόσιας κριτικής) για το περιεχόμενό τους, εφόσον οι ίδιοι θα επιλέγουν τότε, ποιός «εγκεκριμμένος κατάλογος blog» θα τους αναφέρει!
    3. Σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί μία μειοψηφία ανθρώπων, π.χ. η «Λαμπρινή και Σία», ή (ακόμη και) οι bloggers (σαν σύνολο) να επιβάλλει νόθες και μυωπικές πρακτικές που παραβιάζουν τους νόμους, καταστρατηγώντας θεμελιακές ελευθερίες και δικαιώματα πληροφόρησης, κ.ο.κ.
    4. Ακόμη και αν… συνέφερε στους ίδιους τους bloggers να επικρατήσουν «νέα ήθη και έθιμα», που προσβάλλουν θεμελιώδεις ελευθερίες και δικαιώματα (του κοινού), αυτό ΔΕΝ μπορεί και δεν πρόκειται να υπερισχύσει, σαν θεσμός. Ακόμη και αν οι επίδοξοι… «γλύφτες των bloggers» βαλθούν να ικανοποιήσουν κάθε μειοψηφικό… μπλογκο-βίτσιο, ΠΑΛΙ θα βρεθεί τρόπος και μέθοδος για να αποκατασταθούν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη για σφαιρική πληροφόρηση χωρίς λογοκρισία. Μοιραία, αυτό θα προσελκύσει το μεγαλύτερο μέρος του ευρέος κοινού, καθιστώντας έτσι τους κερδοσκόπους… «μπλογκογλύφτες» αντι-εμπορικούς και αυτο-καταστροφικούς, μέσα στην αγορά (μία απόδειξη εδώ).
    5. Μέσα στα πλαίσια της αυξανόμενης Υπερφόρτωσης Πληροφορίας, που είναι το κύριο νέο πρόβλημα του 21ου αιώνα, η αφομοίωση δημόσιων πληροφοριών από δημόσιους καταλόγους (όπως το google) αρχίζει και γίνεται ολοένα πιό δύσκολη (από τεχνική άποψη), ενώ οι νομικές συζητήσεις για διάφορες λεπτομέρειες και δικαιώματα καταντούν ατέρμονες. Ετσι ούτε είναι παράξενο το ότι το google δίνει «δικαίωμα» σε «οποιονδήποτε» να ΜΗ συμπεριλαμβάνεται μέσα στον κατάλογό του, αλλά ούτε κι αυτό αποτελεί σοβαρό νομικό (ή αντικειμενικά σωστό) επιχείρημα: – Ισα-ίσα, η επίκληση των «πρακτικών του google» από τους (λιγοστούς) υποστηρικτές της Λαμπρινής Θωμά ΔΕΝ έχει νόημα, ούτε νομική βάση, ούτε -τελικά- ωφέλεια ή μέριμνα για θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Αποτελεί μόνο… μορφή δουλικότητας προς τους «κανονισμούς του Google» (σαν να ήταν… Θέσφατοι Κανόνες Υπεράνω Συντάγματος και υπεράνω Θεμελιωδών Δημοκρατικών Ελευθεριών).
    6. Σε μία μελλοντική κατάσταση κοινωνικής και διαδικτυακής εξέλιξης (που δεν αργεί) αυτού του είδους οι προβληματισμοί ενδέχεται να έχουν αυξανόμενη κοινωνική και πολιτική σημασία, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων (τουλάχιστον στον «προηγμένο κόσμο») τείνει να οργανώνεται ήδη και να επικοινωνεί μέσω Διαδικτύου, ολοένα και περισότερο. Προς το παρόν δεν υπάρχει νομοθεσία που να επιβάλλει σε κάθε δημόσιο κατάλογο (ευρετήριο ιστοτόπων) να συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά όποιον το ζητήσει, αλλά οι νόμοι του άμεσου μέλλοντος είναι πιθανό να κατοχυρώνουν τέτοια δικαιώματα, απαγορεύοντας έτσι νέες μορφές λογοκρισίας (π.χ. άρνηση ευρετηρίου να συμπεριλάβει κάποιον ¨ανεπιθύμητο»). Νομική μάχη θα γίνει, αλλά για να κατοχυρώσει το δικαίωμα εισόδου (και όχι ένα «δικαίωμα εξόδου», δηλαδή… λογοκρισίας).
    7. Τέλος, η «εθελοντική απόσυρση» κειμένων από τον ίδιο το συγγραφέα τους, μέσα σε υπηρεσίες αρχειοθέτησης συζητήσεων (του Google), δεν στερείται (πάντα) αρνητικών επιπτώσεων στα δικαιώματα άλλων (συζητητών). κάτι που προφανώς οι υπεύθυνοι του Google υποτιμούν (ή και αγνοούν). Βεβαίως, αυτό είναι αμφιλεγόμενο… (συνεχίζεται)

  4. Ευχαριστώ για το σχόλιο και τις επισημάνσεις. Βλέπω ότι συμφωνούμε πως μια πτυχή του θέματος είναι οι προσωπικές έχθρες κρυφές ή φανερές. Η δεύτερη πτυχή, οι λόγοι αρχής, είναι αναμφίβολα η μόνη ενδιαφέρουσα. Όπως λες κι εσύ «σημασία έχει ΜΟΝΟ το αναφαίρετο δικαίωμα νόμιμης παραπομπής από οποιονδήποτε σε οτιδήποτε». Ακριβώς αυτό είναι τελικά το ζητούμενο. Αν υπάρχει και πώς ορίζεται αυτό που αναφέρεις ως «νόμιμη παραπομπή».

    Τα εφτά σημεία με τα οποία επιχειρείς να απαντήσεις περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και εικασίες για ιδιοτελή κίνητρα ορισμένων όπως επίσης και απαξιωτικές κρίσεις για την προσωπικότητα ή το χαρακτήρα ανθρώπων που εμπλέκονται σε αυτή την ιστορία, μεταξύ των οποίων και της Μιραντολίνας. Πιστεύω ότι αυτά δεν βοηθούν καθόλου τη συζήτηση. Αντιθέτως την οδηγούν και πάλι σε ανούσιες αντιπαραθέσεις. Επιπλέον, αν πάμε σε προσωπικό επίπεδο με βρίσκουν και αντίθετο καθώς η Μιραντολίνα είναι όπως έχω πει πολύ καλή μου φίλη (στον πραγματικό όχι στον εικονικό κόσμο). Αυτό όμως δεν έχει καμμία σημασία σε μια συζήτηση για ζητήματα αρχής.

    Εκεί λοιπόν είναι σαφές πως υποστηρίζεις έναν όσο το δυνατόν πιο ελεύθερο και χωρίς λογοκρισία χώρο. Το ίδιο υποστηρίζω κι εγώ. Γι αυτό και πρέπει να δούμε προσεκτικά τι έχει ήδη οριστεί ως νόμιμο και τι ως παράνομο. Για να μπορέσουμε δηλαδή στη βάση αυτή να διαφυλάξουμε αλλά και να διευρύνουμε το χώρο ελευθερίας της έκφρασης και άσκησης κριτικής. Στα εφτά σημεία που παραθέτεις δε βρήκα κάποια βοήθεια. Ελπίζω στη συνέχεια.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.