Εφτά ταινίες και μια μικρή αλλαγή


 

Ο indictos μου πέταξε το μπαλάκι και μου ζήτησε να κάνω έναν κατάλογο με τις εφτά αγαπημένες μου ταινίες. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, δεν έβγαζα άκρη και είπα να αλλάξω λίγο τους κανόνες. Εδώ είναι λοιπόν οι εφτά ταινίες που ξεχωρίζω από τη νεότερη ελληνική παραγωγή, δηλαδή από τη μεταπολίτευση κι έπειτα. Τις είδα όλες στο σινεμά, στην εποχή τους ή αργότερα σε αφιέρωμα, και σε πολύ διαφορετικές φάσεις. Γι αυτό και τις αγαπώ όλες για διαφορετικούς λόγους, οι οποίοι όμως δεν είναι του παρόντος. Παρατίθενται με χρονολογική σειρά και λινκ στην παρουσίασή τους από το σάιτ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (όπου δυστυχώς δεν υπάρχουν οι δύο πρώτες). Η φωτό του Νίκου Θεοδοσίου από εδώ.

1. Τα χρώματα της Ίριδος (1975) – Νίκος Παναγιωτόπουλος

2. Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1979) – Νίκος Νικολαΐδης

3. Τα παιδιά του Κρόνου (1985) – Γιώργος Κόρρας

4. Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991) – Θόδωρος Αγγελόπουλος

5. Απόντες (1996) – Νίκος Γραμματικός

6. Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998) – Σταύρος Τσιώλης

7. Οι γενναίοι της Σαμοθράκης (2003) – Σταμάτης Τσαρουχάς

Κάνω με τη σειρά μου πάσα στους/στις Beta Blank, Διπλωματικό Λαθρεπιβάτη, Αναστασία, Δε μασάμε ρε, Ροΐδη, Argos, και Zoi20 για να απαριθμήσουν, αν θέλουν, τις δικές τους αγαπημένες ταινίες (ελληνικές ή/και ξένες).

Advertisements

6 thoughts on “Εφτά ταινίες και μια μικρή αλλαγή

  1. Thanx για την αποδοχή της πρόσκλησης.
    1στα 7 το σκορ. Μάλλον κατάλαβες ποια έχω δει.

    « Άκου πτώμα να μαθαίνεις»

    Η φωτο ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ

  2. Η ευχαρίστηση δική μου. Όπως βλέπεις τα τελευταία χρόνια το κλίμα έχει ελαφρύνει κάπως (χωρίς πάντως να πέφτει η ποιότητα).

  3. Απο εσένα περίμενα ελληνικές ταινίες με λιγότερους διαλόγους.Περιορίστικες στο εμπορικό κομμάτι του ελληνικού κινηματογράφου, τις φλύαρες.Πέρασαν 22 χρόνια από τα παιδιά του κρόνου? Πάντως κρίμα, ούτε μια αναφορά στον τεράστιο Τορνέ!
    Treble

  4. @ Treble
    Όντως τα 22 χρόνια από τα παιδιά του Κρόνου κάθονται λίγο βαριά. Για τον Τορνέ, ακόμα απορώ πώς δε μας πέταξαν έξω από το σινεμά, στην Καρκαλού (ή μήπως ήταν στο Μπαλαμό;) Δε θα ξεχάσω και τους μουσάτους θεατές που γυρνούσαν και μας έκαναν αυστηρές παρατηρήσεις για το νευρικό γέλιο που μας είχε πιάσει.

    @ Anastasia
    Με την άνεσή σου 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.