Ηπειρώτισσες γιαγιάδες πάνε παραλία (κείμενο και φωτό, aka)


souli sunset

Ψηλά στην Ήπειρο, πίσω από στους ορεινούς όγκους του Σουλίου, οι γιαγιάδες δεν βλέπουν θάλασσα. Οι περισσότερες δεν έχουν κολυμπήσει ποτέ σε αυτή, αναγνωρίζουν ελάχιστα από τα όντα που κατοικούν εκεί -όπως το τρομακτικό χταπόδι που τους θυμίζει συσσωμάτωμα μισητών ερπετών σε μεταλλαγμένη έκδοση με βεντούζες-, ενώ ντρέπονται πολύ να αποκαλύψουν τα καλά κρυμμένα κατάλευκα άκρα τους.

Η λύση στο παραπάνω ψευδοπρόβλημα έφτασε στο Σουλιώτικο χωριό της γιαγιάς μου μόλις φέτος. Τα μικρά, φτωχικά, ατάκτως τοποθετημένα ορεινά σπιτάκια αποκτούν πισίνες στις άγονες κεκλιμένες αυλές τους. Οι ηπειρώτισσες γιαγιάδες μπορούν τώρα να μάθουν κολύμπι, χωρίς το φόβο αποκρουστικών ζωντανών της θάλασσας, και να αποκτήσουν το μαύρισμα των ονείρων τους ξαπλώνοντας σε αναπαυτικές σεζλόνγκ, με θέα τα απέναντι βουνά. Προσωπικό καθαρισμού και συντήρησης δεν χρειάζεται, ξέρουμε δα από στέρνες εκεί πάνω. Το μόνο πρόβλημα που παραμένει είναι ότι οι γιαγιάδες είναι μονίμως μαλωμένες μεταξύ τους…και ως γνωστόν, χωρίς παρέα, ούτε στον παράδεισο δεν είναι καλά.

 

giagiades pisina

Όταν όμως με καλή αφορμή, όπως τα εγκαίνια μιας νέας πισίνας, ανταμώνονται στην ‘παραλία’ όλο και κάποιο ανάλαφρο θέμα συζήτησης θα σπάσει τον πάγο… κάποιο νέο κουτσομπολιό, η μόδα που φέρνουν οι καλεσμένοι από μέρη ξωτικά, γάμοι, βαφτίσια, χωρισμοί, απώλειες, γνώμες γιατρών και φιλοσοφικές συζητήσεις για τα ήθη της εποχής. Ευκαιρία κοινωνικοποίησης λοιπόν οι πισίνες σε ξεχασμένες γωνιές της πατρίδας μας, μαζί με το πανηγύρι, το καφενείο, τη λειτουργία της Κυριακής, σε αντικατάσταση παλαιότερων που σβήνουν, όπως η ‘ρούγα’, η πλατεία, η βρύση.

Advertisements

One thought on “Ηπειρώτισσες γιαγιάδες πάνε παραλία (κείμενο και φωτό, aka)

  1. Εντάξει, οι γιαγιάδες με τα τσεμπέρια στα καρεκλάκια τους στην άκρη της πισίνας είναι όλα τα λεφτά. Θεές! Είχα κι εγώ μια με τσεμπέρι αλλά μας άφησε προ 20ετίας και βάλε. Ήταν από πολύ μικρό βουνίσιο χωριό και πολύ περήφανη που ήξερε να διαβάζει. Έτσι, όταν ερχόταν στην πόλη για να περάσει τους χειμώνες με τα παιδιά της (και τον εγγονό της) μου διάβαζε παραμύθια τα οποία μάζευε όλο το χρόνο κόβοντάς τα από περιοδικά και εφημερίδες. Όσο το σκέφτομαι, είναι πολύ ωραίο πράγμα να σου διαβάζουν παραμύθια.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.