Φεστιβάλ 2 – Το Πολυτεχνείο, το λιμενικό και οι Πομάκοι


poly

Το Σάββατο η μέρα ξεκίνησε μάλλον αργά και γι αυτό ξέρουμε όλοι ποιος φταίει. Βγάλαμε εισιτήρια για προβολή σε μια από τις αίθουσες στο λιμάνι και ίσα ίσα προλάβαμε να πάρουμε δυνάμεις με κάτι ρετσίνες στο Μοδιάνο σχεδιάζοντας να ανηφορίσουμε για να πιάσουμε την πορεία για το Πολυτεχνείο από την αρχή. Τελικά κατηφόρισε η πορεία αντί να ανηφορίσουμε εμείς.

katalipsi

Πέραν των συνθημάτων που κοσμούσαν τους τοίχους των κατά τ’ άλλα βαρετών εμπορικών κέντρων της Τσιμισκή, εντύπωση έκανε ακόμα μια φορά η περιφρούρηση των μπλοκ της ΚΝΕ. Κι αυτό επειδή οι τύποι κρατούσαν κάτι τεράστια και απειλητικά καδρόνια στα οποία είχαν κολλήσει για το ξεκάρφωμα κάτι μικροσκοπικά πανάκια για να τα βαφτίσουν σημαίες. Οι Κνίτες πέρασαν, φώναξαν τα παραδοσιακά συνθήματα έξω από το προξενείο (ένα είναι το προξενείο) και μετά έκαναν την έκπληξη κατευθυνόμενοι προς το λιμάνι όπου είχαν εντοπίσει πλοία του ΝΑΤΟ.

Η κίνηση προφανώς τρομοκράτησε τους λιμενικούς που θεώρησαν καλό να κλείσουν τις πόρτες στην είσοδο του λιμανιού κλείνοντας έτσι και την πρόσβαση σε τέσσερις αίθουσες προβολών. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει και ζητά εξηγήσεις και οι φωστήρες με τους σβέρκους και τα φουσκωμένα μπράτσα απαντούσαν πως ήδη κάποιοι «αναρχικοί» είχαν μπει μέσα και ότι είναι κι άλλοι απ’ έξω (η πορεία της αντιεξουσιαστικής κίνησης βρισκόταν ακόμα στη ΧΑΝΘ αλλά οι λιμενικοί δεν είναι υποχρεωμένοι να ξέρουν από χάρτη στεριάς – αρκεί που ξέρουν από θάλασσα, χώρια που οι αναρχικοί δε συνιστούν απειλή για το λιμάνι και το φεστιβάλ) .

Μετά του Κνίτες, έξω από το προξενείο (είπαμε, ένα είναι το προξενείο) πέρασαν και οι ΠΑΣΟΚοι σε άλλο μπλοκ να μην μπερδευόμαστε. Καμμια 100ριά άτομα (και πολλά λέμε) τραγουδούσαν επί το ποδοσφαιρικότερο «με πονάει το μυαλό, τρέλλα θα πουλήσουμε στον καπιταλισμό» και χοροπηδούσαν χαμογελαστοί. Άβυσσος η ψυχή του νεολαίου ΠΑΣΟΚου. Στην ουρά είχαν και αυτοί περιφρούρηση καμμια 15αριά άτομα που φορούσαν και … κράνη μοτοσυκλέτας. Λίγο πιο πίσω ακολουθούσε το μπλοκ των ασφαλιτών με κοτσιδούλες, ξεβαμμένα μπλουτζιν, μπλουζάκια με ροκ (μέταλ κατά προτίμηση) συγκροτήματα και άλλα γραφικά. Αυτοί δε φώναζαν συνθήματα, μιλούσαν όλοι μαζί στα κινητά τους και δεν προλάβαιναν.

Kitsikoudis

Αρκετά με τα επετειακά όμως. Η ταινία με την οποία ανοίξαμε το φετινό φεστιβάλ ήταν το ντοκυμαντέρ «Πολύ μιλάς, πολύ κλαις» του Δημήτρη Κιτσικούδη (φωτό από τη συζήτηση μετά την προβολή). Θέμα του οι Πομάκοι της Θράκης και από τις δυο πλευρές των συνόρων. Ο Κιτσικούδης έδειξε ότι ξέρει πολύ καλά το θέμα του και κυρίως πως το αγαπά. Κι ο κόσμος ανταπέδωσε την αγάπη με χειροκρότημα και πραγματικό ενδιαφέρον. Μίλησε χωρίς να κρύβεται για έναν περίεργο λαό που επειδή μιλά σλάβικη γλώσσα και έχει μουσουλμανική θρησκεία αντιμετωπίζεται αν όχι ως απειλή πάντως ως ξένο σώμα από Τούρκους, Βούλγαρους κι Έλληνες. Κι έτσι κλείνεται στον εαυτό του. Πέντε χρόνια δουλειάς και άλλα τόσα έρευνας χρειάστηκε η ομάδα που έφτιαξε το ντοκυμαντέρ για να διαπεράσει τη σιωπή και τους κάθε είδους φραγμούς. Και το αποτέλεσμα αξίζει να το δείτε.

Η βραδυά συνεχίστηκε στα μπαρ του κέντρου για να καταλήξουμε σε γουρουνιές μετά τη σοφή επισήμανση φίλου πως πρέπει να είσαι πάντα χορτάτος διότι αν τύχη και βρεθείς σε νοσοκομείο θα πεινάσεις. Λίγα λεπτά νωρίτερα, ένα αυτοκίνητο στην Τσιμισκή στούκαρε ένα άλλο και το τελευταίο προσγειώθηκε δίπλα μας την ώρα που περνούσαμε απέναντι στο πεζοδρόμιο. Το θεωρήσαμε σημάδι πως έπρεπε να βρούμε επειγόντως γυράδικο.

Advertisements

7 thoughts on “Φεστιβάλ 2 – Το Πολυτεχνείο, το λιμενικό και οι Πομάκοι

  1. Τι ωραία! Δράση στους δρόμους, ταινιούλες, εξαιρετικό φαί, ζηλεύουμεεεε!!!
    Αυτό με τα αυτοκίνητα που σκάνε δεξιά και αριστερά δεν μου πολυάρεσε, να προσέχετε, εντάξει;

  2. χαχα. Τώρα εγώ θα σου δικαιολογήσω λίγο τους λιμενικούς. Όντως ήταν κάποιο μέσα στο λιμάνι, μόνο που δεν ήταν αναρχικοί. Τώρα τα γκασμαδόξυλα με τη χαρτοπετσέτα δικαιολογούνται νομίζω αν τη προηγούμενη βδομάδα σου είχαν στείλει στο νοσοκομείο 19 συντρόφους, τους 2 βαριά, επειδή οι αναρχικοί (κατ ευφημισμόν) ήταν πλήρως εξοπλισμένοι κι εσύ δεν είχες μαζί σου τπτ. Απειλητικά είναι, αλλά για ποιον. Αυτό είναι το θέμα.

  3. @ aka
    Αυτό με το αυτοκίνητο κι εμάς μας φάνηκε κάπως, αλλά μέσα στη γενική ευθυμία το ξεπεράσαμε αμέσως. Η ατμόσφαιρα είναι πράγματι σούπερ. Μακάρι να ήταν έτσι όλον τον χρόνο. Έχει ένα πολύ ωραίο σχετικό κομμάτι ο Σκαμπαρδώνης στη «Μακεδονία».

    @ compasso
    🙂 στο λιμάνι ήταν πολλοί και διάφοροι εκείνο το βράδυ αλλά δεν έγινε και τίποτα (το λινκ που έστειλες δε δουλεύει). Τα ξύλα πάντως τα έχω δει κι άλλες φορές στις περιφρουρήσεις χωρις να έχει προηγηθεί «πέσιμο». Τέλος πάντων, είναι λίγο τρομακτικά. Τα ελληνικά χωριά δεν τα θυμάμαι. Ήταν πάντως από την περιοχή του Εχίνου.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.