Φεστιβάλ 6 – Πλοσί, ινδική παγωνιά και αμερικανικό φέσι


Η Τετάρτη ήταν γεμάτη φιλόδοξα σχέδια. Υπήρχαν εισιτήρια για έξι ταινίες, η παρακολούθηση των οποίων θα αποτελούσε ατομικό ρεκόρ και θα οδηγούσε με βεβαιότητα σε πονοκέφαλο, αίσθημα απώλειας συνείδησης, μνήμης και αλλοίωση ζωτικών λειτουργιών. Επικράτησε τελικώς η σύνεση και δύο εισιτήρια πήγαν υπέρ πίστεως.

Το καθιερωμένο μεσημεριάτικο ραντεβού ήταν με την ελληνική εκδοχή της Καζαμπλάνκα. «Ο άνθρωπος του τραίνου» (1958) του Ντίνου Δημόπουλου έχει ένα ωραιότατο σενάριο το οποίο υπογράφει ο Γιάννης Μαρής, αριστοτεχνική σκηνοθεσία και εξαιρετικές ερμηνείες ιδίως από την Άννα Συνοδινού και τον Γεώργιο Παππά. Η Συνοδινού με τον σύζυγό της Παππά και την παρέα τους (Μάρω Κοντού, Ζωρζ Σαρρή, Γιώργος Γαβριηλίδης και άλλοι) πάνε εκδρομή στο Ναύπλιο και την Επίδαυρο με τις πανέμορφες ανοιχτές Πλύμουθ τους. Στο δρόμο σταματούν σε σιδηροδρομική διάβαση για να περάσει το τραίνο. Εκεί η Συνοδινού βλέπει σε ένα παράθυρο τη μορφή του πρώην αγαπημένου της (Μιχάλης Νικολινάκος) τον οποίο είχε γνωρίσει και πολύ γρήγορα χάσει στη διάρκεια της κατοχής. Αναστατώνεται και θα συνεχίσει να αναστατώνεται και στο Ναύπλιο μέχρι να δώσει η ίδια τη λύση. Η σκηνοθεσία του Δημόπουλου είναι υποδειγματική καθώς παίζει με πανέμορφα ασπρόμαυρα πλάνα και τη δημιουργία υπόγειων εντάσεων.

Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα για μπακαλιάρο και ρετσίνα απέναντι από το λιμάνι, επιστροφή στις αποθήκες του λιμανιού που φιλοξενούν το φεστιβάλ αλλά και το μουσείο φωτογραφίας. Εκεί φιλοξενείται αυτή την περίοδο η πρώτη αναδρομική έκθεση του διάσημου Γάλλου φωτογράφου Μπερνάρ Πλοσί (Bernard Plossu, παλαιότερη παρουσίαση και συνέντευξη εδώ). Η έκθεση έχει τίτλο «Η ποίηση της περιπλάνησης» και αποτελείται από φωτογραφίες, όπως η παραπάνω, που τράβηξε ο Πλοσί στα πολλά ταξίδια του σε Ευρώπη, Αφρική, Αμερική και Ασία.

dermetzoglou

Σειρά είχε η τιμητική εκδήλωση στον Σωκράτη Καψάσκη και η προβολή της ταινίας του, «Ζεστός μήνας Αύγουστος» (1966). Η διεύθυνση του φεστιβάλ, Χωραφάς και Μουζάκη, και ο κριτικός κινηματογράφου Αλέξης Δερμετζόγλου (φωτό επάνω από την εκδήλωση) που είχε την επιμέλεια του αφιερώματος στο ελληνικό νουάρ, έδωσαν στο γιο του Καψάσκη τιμητική διάκριση για το έργο του πατέρα του ο οποίος πέθανε πρόσφατα. Ομολογώ πως δεν είχα ξανακούσει για τον Καψάσκη παρ΄ότι φαίνεται ότι ήταν τεράστια μορφή σε πάρα πολλούς χώρους και εκτός σινεμά. Σκηνοθέτης, ιδρυτής της σινεφίλ αίθουσας «Στούντιο» στην Αθήνα, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, τιμήθηκε το 1992 με το Ευρωπαϊκό βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης για τον Οδυσσέα του Τζόις.

Η ταινία του, «Ζεστός μήνας Αύγουστος» είναι ένα υποδειγματικό νουάρ σωστό σε όλα του εκτός ίσως από το τέλος που είναι μάλλον πιο ευτυχισμένο από ό,τι επιτρέπει το είδος. Ο νεαρός Γιάννης Φέρτης επιστρέφει στη Ρόδο από την Αθήνα και δεν είναι πολύ χαρούμενος γι αυτό. Στο πλοίο γνωρίζει τον Πέτρο Φυσσούν ο οποίος όπως λέει βγάζει τα λεφτά του από ηλικιωμένες κυρίες. Γνωρίζει επίσης και τη μοιραία γυναίκα της υπόθεσης Μπέτυ Αρβανίτη και συναντά την παλιά του φίλη Κατερίνα Βασιλάκου. Στη Ρόδο θα μπλεχτεί σε μια περίεργη ιστορία και θα βρεθεί κατηγορούμενος για φόνο. Την υπόθεση θα εξιχνιάσουν μετά από περιπέτειες και παρεξηγήσεις ο Στέφανος Στρατηγός και ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Ακόμα ένα μικρό διαμάντι που πρέπει κανείς να ψάξει να βρει και να δει.

india

Επόμενη κινηματογραφική στάση στο Ολύμπιον στην Αριστοτέλους όπου προβάλλεται το «Παγωνιά» (Frozen), 2007, του Ινδού σκηνοθέτη Σιβατζί Τσαντραμπουσάν (Shivajee Chandrabhushan, δεξιά στη φωτό επάνω). Η ταινία έχει ως θέμα μια φτωχή οικογένεια στα Ιμαλάια και τις προσπάθειές τους να επιβιώσουν ένα πολύ σκληρό φυσικό αλλα και κοινωνικό περιβάλλον. Στον κεντρικό ρόλο της κόρης Λάσια είναι η Ινδή ηθοποιός Γκόρι (Gauri, στο κέντρο της φωτό επάνω). Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και αξίζει πάρα πολύ για τα μαγικά πλάνα της από τα βουνά των Ιμαλαίων. Όπως εξήγησε ο σκηνοθέτης (που είχε μόλις φτάσει από τη Βομβάη) τα γυρίσματα έγιναν με θερμοκρασία στους μείον 30! Η ιστορία από την άλλη πλευρά καταλήγει να είναι κάπως περίεργη και ασύνδετη, μπορεί όμως να φταίει και η κούραση. Η ταινία χειροκροτήθηκε αλλά δε νομίζω να παίζει για το βραβείο στο διεθνές διαγωνιστικό.

mapas

Αυτή που δεν παίζει για τίποτα, όχι μόνο επειδή δεν είναι σε κανένα διαγωνιστικό τμήμα αλλά διότι πολύ απλά δεν είναι ταινία παρά μόνο μια κινηματογραφική απόδοση αυτοσχέδιου ριάλιτι είναι το «Η Χάνα ανεβαίνει σκαλιά» (Hannah takes the stairs) του Αμερικανού Τζο Σουάνμπεργκ (Joe Swanberg). Ανούσια καταγραφή ανούσιων διαλόγων σε μια ιστορία όπου μια σεναριογράφος τα χαλάει με τον φίλο της και τα φτιάχνει κατά σειρά με τους δύο σεναριογράφους συναδέλφους της από το ίδιο γραφείο. Ένα αρκετά εκνευριστικό τίποτα με απίστευτα βαρετές και επαναλαμβανόμενες εικόνες. Στην αρχή ο σκηνοθέτης μας είπε πως αυτός και οι ηθοποιοί έμειναν έναν μήνα στο ίδιο διαμέρισμα στο Σικάγο και έφτιαξαν την ταινια. Στο τέλος μάταια περίμενε ερωτήσεις

Δεν αντέξαμε και ένα πιθανό δεύτερο φέσι και την κάναμε στα γρήγορα για το μπαρ.

Advertisements

7 thoughts on “Φεστιβάλ 6 – Πλοσί, ινδική παγωνιά και αμερικανικό φέσι

  1. μάλιστα.
    Και καλά-την Χάννα δεν θα την δούμε- να δω ΠΟΤΕ Θα προλάβουμε να δούμε για όλα «τα καλά» που μας ενημερώνετε..

    Ε, όχι και 6 ταινίες!!
    Τρεις είδα μια μέρα στο aplhaville και για δύο μέρες είχαν μείνει οι εικόνες και δεν έβλεπα τίποτα άλλο μπροστά μου…

    Πώς μπορείς όμως να βλέπεις αρκετές ταινίες ον-δε-ροου;
    Καπάκι;
    Εννοώ, τις συγκρατείς; Και την αίσθησηκαι το… οτιδήποτε, τέλος πάντων;
    Τις 3 πάντως που είδα τις θυμάμαι – παραδόξως.
    Γιατί ήταν όλες καλές.
    Από άλλα φεστιβάλ όμως σκαλιζω τη μνήμη και δεν βρίσκω παρά κενά…!

  2. Κυρίες μου, είναι πράγματι ένα μικρό θαύμα το ότι θυμάμαι μέσες άκρες από τις ταινίες που βλέπω στο φεστιβάλ! Οφείλω βέβαια να ομολογήσω ότι με βοηθάνε πάρα πολύ το πρόγραμμα με τις περιλήψεις, η μνήμη της φωτογραφικής μηχανής μου και η καταγραφή στο παρόν (β)λόγιον. Χωρίς αυτά οι εντυπώσεις από τις 23 ταινίες που είδα μέσα στην εβδομάδα θα ήταν ακόμα περισσότερο μπερδεμένες.
    Κατά τα άλλα, είναι πολύ ωραίο τριπ, να ξυπνάς κατά τις 10.30, να πηγαίνεις στο μπαρ του μουσείου φωτογραφίας για καφέ με θέα το σταθμό επιβατών στο λιμάνι, εκεί να διαλέγεις τις ταινίες της επομένης και να βγάζεις εισιτήρια λίγο πριν ξεκινήσεις την πρώτη προβολή της ημέρας κατά τις 12. Κάπου αργά το μεσημέρι ρίχνεις κι ένα τσίπουρο με τον απαραίτητο μεζέ για να σπάσεις λίγο το πρόγραμμα και συνεχίζεις με καφέδες και προβολές μέχρι τα μεσάνυχτα που τρέχεις να μπεις σε κανένα μπαρ για να συνέλθεις. Μου είναι αδύνατο να πιστέψω ότι Κυριακή βράδυ επιστρέφω στη μικρή μας κωμόπολη και Δευτέρα πρωί θα είμαι πίσω στο γραφείο…

  3. ναι, αλλά αυτή η επιστροφή στην πεπατημένη μπορεί να σας δώσει το θεϊκο ερέθισμα να γίνετε δημιουργικότερος των δημιουργών!! Τί λεω κυριακάτικα. Σκεψου να ειχα πει τα τσιπουρα και τους καφέδες σου, αγαπητέ μου…
    Φαίη,καλημερα

  4. καλησπέρα ritsmas
    καλησπέρα chumba…

    sunny days are over!!
    άκουσε 23 ταινίες! Πάλι ζήλεψα… γμτ… anyway.
    It is nice to be back, sometimes.
    Γιατί ενώ οι άλλοι δούλευαν τόσες μέρες
    εσύ περνούσες καλά οπότε μην διαμαρτύρεσαι!
    Με το καλό να επιστρέψεις να μας στέλνεις τα νέα (σου) από εκεί
    γιατί εδώ καθυστερούν.
    Εσύ, τα προλαβαίνεις!
    Φιλιά πολλά και στείλε ένα φιλί από μένα στη Θεσσσαλονίκη, που σίγουρα έχει φορέσει τα γιορτινά της από τώρα…

  5. Καλησπέρα Φαίη,
    Ομολογουμένως ηταν ατομικό ρεκόρ οι 23. Αλλά δε μπορώ να μη διαμαρτύρομαι, πάντα διαμαρτύρομαι πόσο μάλλον τη μέρα της επιστροφής. Μαζί με το φεστιβάλ τελείωσε και η άδειά μου οπότε η οργή φουντώνει και γίνεται ποτάμι… Φιλιααααααά

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.