Φεστιβάλ 8 – Η ληστεία, η παρέα και μια πολύ άνιση σύγκριση


Η Παρασκευή ξεκίνησε κι αυτή με ελληνικό νουάρ στην αίθουσα «Τόνια Μαρκετάκη». Η «Ληστεία στην Αθήνα» (1969) του Βαγγέλη Σερντάρη είναι μια απλή ιστορία ενός ριφιφί με κακό τέλος, μιας διάρρηξης η οποία για χάρη ενός πιο δυναμικού τίτλου έγινε «ληστεία». Ο Ανέστης Βλάχος εργάζεται στο μεσιτικό γραφείο του Δήμου Σταρένιου και ψάχνει το κόλπο που θα τον κάνει πλούσιο. Μια μέρα βλέπει πως ο εργοδότης του κλείνει μια μεγάλη δουλειά για την οποία πληρώνεται σε χρυσές λίρες και σκέφτεται πως τα 2.000 λιρόπουλα που θα μείνουν το βράδυ στο χρηματοκιβώτιο είναι η χρυσή ευκαιρία του για να βγει από τη μιζέρια. Οργανώνουν τη διάρρηξη μαζί με τον μκρό αδερφό του Γιώργο Καλατζή και τον φίλο τους Χρήστο Τσάγκα. Τσιμπάνε τα λιράκια αλλά ο μικρός αδεφός ξοδεύει λίγο απρόσεκτα και οδηγεί τον αστυνόμο Θόδωρο Έξαρχο στα ίχνη τους.

Ένα απλό και γι αυτό όμορφο νουάρ με τις μαυρίλες του, τις σκιές του, τα λίγα λόγια και καλά, τα τσιγάρα να ανάβουν το ένα μετά το άλλο, τα κακόφημα μπαρ και εξαιρετικές ερμηνείες από όλους με κορυφαίους τον Βλάχο και τον μεγάλο Τσάγκα. Μια δυο σκηνές στο αστυνομικό τμήμα πρέπει να ήταν αρκετά τολμηρές για την εποχή τους (χούντα).

vardaris

Το μεσημεράκι καφές με θέα το λιμάνι και το ιπτάμενο δελφίνι με το φοβερό όνομα (φωτό επάνω) και καπάκι τσίπουρα στη στοά Μοδιάνο (φωτό κάτω). Εκεί επιβεβαιώνεται ακόμα μια φορά πως οι τιμές στα τσιπουράδικα του κέντρου έχουν αυξηθεί καθώς πλησιάζουν τα 20 ευρώ το άτομο χωρίς καλά καλά να τρως και να πίνεις. Στο συγκεκριμένο μαγαζί είδα επίσης τη μικρότερη μερίδα ψητές σαρδέλλες που έχω δει ποτέ. Έχοντας διαφυλάξει, έστω και άθελά μας, σιλουέτα και νηφαλιότητα την κάνουμε για το Ολύμπιο και τις «Παρέες» του Σωτήρη Γκορίτσα.

modiano

Δυο ζευγάρια Αθηναίων πάνε στο Πήλιο για το Πάσχα. Εκεί υπό τον ήχο των τροπαρίων της μεγάλης εβδομάδας, πίνουν (ποτά και τσιγάρα), τρώνε, παίζουν παντομίμες, ξαναπίνουν και τσακώνονται με διάφορες αφορμές μεταξύ των οποίων και η ανακάλυψη ενός πτώματος στην αυλή του εξοχικού τους. Μετά το πρώτο μισάωρο που πραγματικά έχει πλάκα, κυρίως εξαιτίας του πάντα καλού σε κάτι τέτοια Ιεροκλή Μιχαηλίδη, η ταινία σέρνεται ανάμεσα σε στερεότυπα κρίσεων σαραντάρηδων, συναναστροφών χωρίς νόημα και διαλόγων της πλάκας. Μια δυο υστερίες συμπληρώνουν τη γενική βαρεμάρα για να φτάσουμε στο προβλέψιμο τέλος (το οποίο έχω ήδη ξεχάσει). Ταινία για να περνά η ώρα, της κατηγορίας τηλεόραση, Κυριακή, μετά από κατσικάκι στο φούρνο. Στα αρνητικά της υπόθεσης και η παρουσία του Γκορίτσα στην έναρξη, όταν μας κοιτούσε βλοσυρά την ώρα που η παρουσιάστρια έλεγε πως ο σκηνοθέτης δε θα μιλήσει. Δεν πειράζει. Κάποια άλλη φορά.

blogs

Η τρίτη προβολή της ημέρας ήταν στην πραγματικότητα δέκα ιστορίες (6+4), κάτι που βοήθησε ιδιαίτερα στη γενικότερη σύγχυση και έλλειψη προσανατολισμού που χαρακτήρισε τη βραδυά. Η ψηφιακή σπονδυλωτή ταινία «@thens blogs» έχει έξι σπονδύλους, τον ένα χειρότερο από τον άλλον. Πρόκειται για τη «Δωρεά» και το «Η Αλίκη Πεθαίνει Στη Χώρα Των Θαυμάτων» του Γιώργου Καρυπίδη, το «I Love You» του Αλέξανδρου Παπαηλιού, τη «Λίλη Λος Τρέλες» του Θανάση Σκρουμπέλου, το «Σήμερα, Χθες, Αύριο» της Δέσποινας Καρβέλα, και το «Africa» της Λένας Βουδούρη (η φωτό επάνω των Καρυπίδη, Καρβέλα, Παπαηλιού, Βουδούρη είναι από την παρουσίαση). Το αξιοσημείωτο είναι πως οι τέσερις σκηνοθέτες μίλησαν μετά την προβολή πολύ ωραία για τον κινηματογράφο και τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας και ήταν γενικά πολύ συμπαθητικοί. Οι καλές προθέσεις όμως δεν φτάνουν.

Πόσο μάλλον όταν ακολούθησαν τέσσερα διαμάντια μικρού μήκους που κυριολεκτικά εξαφάνισαν τις έξι ασκήσεις ύφους που προηγήθηκαν. Το υπέροχο «Road to Nowhere» του Κωνσταντίνου Πρέπη, το πανέξυπνο και τρυφερό «Small Talk» του Ορφέα Περετζή, η συγκλονιστική «Πυραμίδα» του Δημήτρη Παπαθανάση, και το ποιητικό «Μου ζήτησες να περιμένω» του Γρηγόρη Ρέντη, δημιούργησαν μέσα σε συνολικά λιγότερο από μια ώρα, εικόνες, συναισθήματα και αντιδράσεις που δεν κατάφερε να δημιουργήσει καμμια από τις ταινίες που είδα φέτος στο φεστιβάλ. Εκτός από τα εξαιρετικά πλάνα οι τέσσερις βραβευμένες στη Δράμα ταινίες είχαν και υποδειγματικές ερμηνείες με κορυφαίες αυτές από τη Lois Tucker στο Small Talk και τη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη στην Πυραμίδα.

Η νύχτα συνεχίστηκε (κι έδωσε γλυκά τη θέση της στην ημέρα) στο «35» υπό τις μουσικές του Ίνδικτου.

Advertisements

6 thoughts on “Φεστιβάλ 8 – Η ληστεία, η παρέα και μια πολύ άνιση σύγκριση

  1. Ε, άμα η νύχτα ξεκίνησε στον Ινδικτο… πώς να μην σε βρει το πρώι χαρούμενο;!!

    Το road to nowhere το εμπνεύστηκε από το γνωστό τραγούδι;
    ή… καμία σχέση;!

    Πάντως, από όσα αναφέρεις, αυτό με τον Ανέστη Βλάχο θα με ενδιέφερε να το δω.
    Υπάρχουν κάτι ταινίες τελικά…

  2. Ο τίτλος χρησιμοποιείται ως λογοπαίγνιο αν και είμαι σίγουρος ότι ο καλλιτέχνης το είχε στο μυαλό του το τραγούδι.

    Όλο το αφιέρωμα στο ελληνικό φιλμ νουάρ ήταν πάρα πολύ ωραίο και αξίζει τον κόπο να βρεις το βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε ειδικά για την περίσταση. Πολλές από τις ταινίες που προβλήθηκαν δεν τις είχα ακούσει καν και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κι άλλες που δεν συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο.

  3. Τη ληστεία την είχα δει κάποτε στην τηλεόραση και μου άρεσε πολύ. Περισσότερο ρεαλισμός παρά νουάρ, απλοί και κοφτοί διάλογοι, καμία σχέση με τους θεατρινισμούς των έργων εκείνης της εποχής (και της δικής μας).

  4. Πράγματι ρεαλισμός, ο οποίος είναι συστατικό στοιχείο του νουάρ οπότε μάλλον καλοδεχούμενος είναι.

  5. Από εκείνη τη βραδιά δε θα ξεχάσω τις τέσσερις ταινίες μικρού μήκους από το Φεστιβάλ της Δράμας αλλά θέλω να ξεχάσω, να σβήσω από τη μνήμη μου την ψηφιακή σπονδυλωτή ταινία “@thens blogs”. Ωστόσο, ομολογώ ότι κατά τη συζήτηση μου άρεσε το πάθος της Λένας Βουδούρη και οι απόψεις του Γιώργου Καρυπίδη. Επίσης η ειλικρινής χαρά και η σεμνότητα της Ηρώ Μουκίου κατά τη συζήτηση. Η Μουκίου, η οποία δε φαίνεται στη φωτογραφία, πρωταγωνιστούσε στην ταινία της Βουδούρη «Άφρικα».

    Από τους έξι σπόνδυλους του “@thens blogs” με τρέλανε το «Λίλη Λος Τρέλες». Σε μια σκηνή η πρωταγωνίστρια κόρη ενός καταδικασθέντος για τρομοκρατία συνομιλεί με Ιταλό, πρώην μέλος της Κόκκινης Φράξιας, ο οποίος θα τη βοηθήσει στην απόδραση του πατέρα της. Πρωταγωνίστρια και Ιταλός μιλούν στο κινητό στα Ιταλικά μέσα στο Καραϊσκάκη!! Τελευταία σκηνή., η απόδραση απέτυχε. Η πρωταγωνίστρια και ο Ιταλός φεύγουν με ταχύπλοο σκάφος και αναπολούν το παρελθόν και το μέλλον στα …ελληνικά. Θεός, επίσης, ο Γαρδέλης, ο οποίος τραγουδά πλέιμπακ σαν άλλος Κάρλος Γαρδέλ μέσα στο Καραϊσκάκη.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.