Φεστιβάλ 9 – Φινάλε με εγκλήματα και δράματα


Το Σάββατο ήταν η τελευταία μέρα μας στο φεστιβάλ και ήμασταν αποφασισμένοι να χτυπήσουμε τέσσερις ταινίες, έτσι για να κλείσουμε με θρίαμβο. Κάναμε λάθος σε μια μέρα που σχεδόν όλα πήγαιναν λάθος. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Η μέρα ξεκίνησε με μια αλλαγή. Ενώ είχαμε βγάλει εισιτήρια για το «Chavez» στις 12 το μεσημέρι, δηλαδή για την ιστορία ενός μεξικανού πυγμάχου για την οποία είχαμε ακούσει πολύ καλά λόγια, μας ενημέρωσαν πως ο σκηνοθέτης είχε πάρει λέει την κόπια και την είχε κοπανήσει από το φεστιβάλ. Δεν στενοχωρηθήκαμε και πάρα πολύ καθώς την ίδια ώρα στην πλάι αίθουσα είχε το καθιερωμένο ελληνικό νουάρ. Το «Έγκλημα στα παρασκήνια» (1960) του Ντίνου Κατσουρίδη βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή και ευτύχησε να έχει ένα ωραιότατο καστ. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης είναι δημοσιογράφος και ο Τίτος Βανδής ο αστυνόμος Μπέκας. Ψάχνουν να βρουν ποιος δολοφόνησε μια όχι και τόσο δημοφιλή τελικά πρωταγωνίστρια του θεάτρου. Παίζουν επίσης η Μάρω Κοντού, η Αλίκη Γεωργούλη, η Ζωρζ Σαρρή, ο Χρήστος Τσαγανέας, ο Λαυρέντης Διανέλλος, και η Σαπφώ Νοταρά. Η ταινία είχε προβληθεί στο 1ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1960 και είχε τσιμπήσει και δύο βραβεία.

kleftes

Μετά τα επίσης καθιερωμένα μεσημεριανά τσίπουρα, σειρά είχαν οι «Κλέφτες«, η νέα ταινία του Μάκη Παπαδημητράτου (επάνω, στην παρουσίαση με την πρωταγωνίστρια Μυρτώ Αλικάκη) που είχε βγάλει το πολύ ενδιαφέρον «Τσίου». Κάπου εδώ άρχισε να στραβώνει το πράγμα. Δύο διαρρήκτες χτυπάνε μια βίλα, πριν προλάβουν να φύγουν όμως, επιστρέφουν οι ιδιοκτήτες (μια εντελώς υστερική Αλικάκη και ένας χρηματιστής καρικατούρα Πέτρος Λαγούτης) τους οποίους δεν τους παίρνουν χαμπάρι διότι ο τσιλιαδόρος το είχε ρίξει στους μπάφους.

Προχωρά η ιστορία και οι ιδιοκτήτες καλούν μια πόρνη στο σπίτι για να διασκεδάσουν. Στην πορεία την σκοτώνουν κατά λάθος. Βρίσκουν και τους διαρρήκτες και αρχίζουν να τσακώνονται για το τι θα κάνουν το πτώμα και τους διαρρήκτες. Ωπ! Κάτι θυμίζει αυτό. Ναι είναι καθαρή αντιγραφή μιας άλλης πατάτας που είχε προβληθεί στο ψηφιακό τμήμα το 2005 με τίτλο «Κάτω από το σεντόνι«. Κι άντε εκεί το κόστος ήταν χαμηλό και τα παιδιά καινούρια. Εδώ, στους Κλέφτες δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία για την κακοποίηση της εικόνας και του λόγου. Παραγωγός, σκηνοθέτης και ηθοποιοί ήταν περιέργως χαρούμενοι για το έργο τους. Ακόμα πιο περίεργη ήταν η αντίδραση του κοινού που γελούσε στα πιο χυδαία στερεότυπα και στα πιο φτηνά αστεία. Για να μην τα πολυλογούμε. Ήταν με διαφορά η χειρότερη ταινία που έχω δει εδώ και χρόνια συμπεριλαμβανομένης και της Cat Woman. Κι αυτό ενώ έχει μεσολαβήσει μια εβδομάδα και έχω ξεχάσει πολλά από όσα είδα.

aristotelous vrady

Η χαλάρωση στο δωμάτιο με θέα (από όπου και η θέα, επάνω)  ήταν μια απόλαυση την οποία χρειαζόμασταν μετά την ταλαιπωρία, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε χρόνος. Δεν ξέραμε ότι η ταλαιπωρία θα συνεχιζόταν. Οι επόμενες δύο προβολές για τις οποίες είχαμε εισιτήριο ήταν κι αυτές στο Ολύμπιο στη κεντρική αίθουσα. Πράγμα που σήμαινε ότι στο τέλος κάθε προβολής έπρεπε να στριμωχτείς για να βγεις έξω για να ξαναστριμωχτείς στη συνέχεια για να ξαναμπείς μέσα – στην ίδια αίθουσα!

glover

Με τα πολλά, όταν ξαναμπήκαμε καταφέραμε να βρούμε μόνο δύο θέσεις από τις τέσσερις που χρειαζόμασταν για την προβολή της νέας ταινίας του Τζον Σέιλς «Honeydripper» (ενώ είχαμε εισιτήρια). Και φύγαμε αγανακτισμένοι με τους διοργανωτές και τις χαριτωμενιές του Χωραφά ο οποίος το μόνο που βρήκε να πει ήταν «Τι υπέροχος κόσμος»! Για να του πετάξει ένας από τους όρθιους «Ναι, αλλά να καθόμασταν κιόλας». Ο μόνος που βρήκε δυο λόγια συμπάθειας για το ταλαιπωρημένο κοινό ήταν ο μεγάλος έτσι κι αλλιώς Τζον Σέιλς. Πριν την κοπανήσουμε βγήκε και η φωτό με την τιμητική βράβευση του Ντάνι Γκλόβερ (επάνω).

Τελευταία προβολή της χρονιάς (για εμάς) οι «Αδίστακτοι» (1965) του Ντίνου Κατσουρίδη στο πλαίσιο της τιμητικής εκδήλωσης για τον Νίκο Κούρκουλο. Εδώ υπήρχε χαλαρότητα και πολλές θέσεις. Το κοινό φαίνεται ότι ξέρει να μην πηγαίνει εκεί που πάνε τα γαλάζια παιδιά. Δεν προσέξαμε πού καθίσαμε και βρεθήκαμε μέσα στην καρδιά του στρουμφοχωριού ανάμεσα σε τιτάνες της τέχνης και του πολιτισμού (μερικοί στη φωτό κάτω).

Ioannidisorfanosvasilakis

Μάθαμε δε ότι για να μην περιμένουν οι κύριοι αυτοί και ο γίγαντας Μισέλ (Λιάπης) δεν άφησαν τον Σέιλς νωρίτερα να απαντήσει σε ερωτήσεις. Με το που έσβησαν τα φώτα και ξεκίνησε το δακρύβρεχτο μελό οι «επίσημοι» την κοπάνησαν (πολλοί και πριν κλείσουν τα φώτα) αφήνοντας μόνους τον Ζαχόπουλο, τον Λιάπη και την Λάτση. Η βραδυά είχε άδοξο τέλος στο Ντε Φάκτο, με νέο στριμωξίδι, ακριβά ποτά και μάπα μουσική.

Τέλος. Και του χρόνου με καλύτερες επιλογές.

Advertisements

2 thoughts on “Φεστιβάλ 9 – Φινάλε με εγκλήματα και δράματα

  1. καλό μήνα Chumba!
    Ήταν πολύ ενδιαφέρουσες οι παρουσιάσεις, όλες, και μπράβο σου που «ανέλαβες» να μας μεταφέρεις τα νέα γιατί δυστυχώς, φέτος λάμψαμε με την απουσία μας.
    Το «τσίου» απέφυγα να το δω. Το περίμενα μεγάλη φόλα αν κρίνω…
    Αυτό που λέγαμε για τις κριτικές. Εδώ δεν το λέγαμε;!
    Χαιρετώ από μία κρύα Αθήνα με κρύο ήλιο… 🙂

  2. Καλό μήνα Φαίη,
    Μερσί για τα καλά λόγια. Κρύο κι εδώ, αλλά με παγωμένη βροχή και χωρίς καθόλου ήλιο. Στην τελική, το φεστιβάλ δεν ήταν καθόλου κακό. Και οι φόλες είναι αναπόσπαστο μέρος του. Πολλές χρονιές τις θυμάμαι τόσο από τις καλές ταινίες όσο και από τις καραμπινάτες αρλούμπες τους. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι φέτος δεν είδαμε μια ταινία σαν ας πούμε το «Day night, day night» ή το «Man push cart«, μπορεί όμως απλώς να μη σταθήκαμε τυχεροί.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.