Έχω βαρεθεί τα ελικόπτερα (και τις σειρήνες)


Αυτή η ιστορία με τα ελικόπτερα να σου ζαλίζουν τα αυτιά από το πρωί μέχρι το βράδυ και τις σειρήνες να σε τρομάζουν κάθε δέκα λεπτά έχει καταντήσει κάπως κουραστική. Για να εξηγούμαι. Δεν έχω τίποτα κατά της συμπαθούς τάξης των πιλότων ελικοπτέρων γενικώς και των οδηγών ασθενοφόρων ειδικώς. Αυτό που με εκνευρίζει, τουλάχιστον τρεις φορές το χρόνο, είναι οι θορυβώδεις πτήσεις ελικοπτέρων (κυριολεκτικά) πάνω από το κεφάλι μου και η δίχως κανέναν λόγο υπερκινητικότητα των αστυνομικών γύρω μου.

Μέχρι να τα γράψω αυτά (και δεν γράφω αργά) έχουμε χαιρετηθεί με τους πιλότους τριων ελικοπτέρων που πέρασαν έξω από το παράθυρό μου. Ποιός ο λόγος της κινητοποίησης των λεγόμενων δυνάμεων ασφαλείας; Χτες και σήμερα η μικρή μας κωμόπολη φιλοξενεί στον απάνω μαχαλά της την τακτική χριστουγεννιάτικη συνεδρίαση των μετόχων της «Εταιρίας».

Φέτος οι 27, ούτως ειπείν, εταίροι είπαν να διασκεδάσουν την πλήξη τους και να κάνουν και μονοήμερες εκδρομές. Έτσι, χτες, πετάχτηκαν μέχρι τη Λισαβόνα, όπου υπέγραψαν κάτι χαρτιά κι έβγαλαν ωραίες αναμνηστικές φωτογραφίες.

Τα χαρτιά έλεγαν για το πως θα λειτουργεί η Εταιρία από εδώ και πέρα. Λίγο οι ιδιοτροπίες ορισμένων μετόχων, λίγο γενικά οι παραξενιές της αγοράς, η Εταιρία χρειαζόταν ένα μικρό ρετουσάρισμα για να μπορέσει να διατηρήσει τον τζίρο της και να συνεχίσει να δίνει ικανοποιητικό μέρισμα στους μεγάλους. Έτσι, μετά κόπων και βασάνων, όπως γίνεται συνήθως, στα μεγάλα μαγαζιά, πείστηκαν τα μικρά ψάρια να δεχτούν κάποιες περαιτέρω διευκολύνσεις και προνόμια προς τα μεγάλα.

Η τρελλοπαρέα λοιπόν πέταξε στη Λισαβόνα, έβγαλε τις φωτογραφίες της, κι επέστρεψε στη μικρή μας κωμόπολη. Μέσα σε ένα απογευματάκι ξεπέταξε κάτι μερεμέτια της Εταιρίας όπως, για παράδειγμα, το ποιος θα κάνει κουμάντο σε ένα μικρό παράρτημα στη νοτιοανατολική πλευρά της αγοράς η οποία προσφέρεται για μεταφορές και εμπόριο και γι αυτό τη διεκδικούν κι άλλοι έμποροι. Είπαν ακόμα δυο κουβέντες και για τις σχέσεις της Εταιρίας με τον βασικό προμηθευτή στην μακρινή ανατολή.

Ευχαριστημένοι με τα κατορθώματά τους και κάπως κουρασμένοι από τις τόσες ευθύνες, οι 27 μέτοχοι χαιρετήθηκαν και ανανέωσαν το ραντεβού τους για το Μάρτιο. Τα ελικόπτερα και οι σειρήνες τους συνόδευσαν μέχρι το αεροδρόμιο. Για ακόμα μια φορά η δημοκρατία είχε θριαμβεύσει.

Advertisements

6 thoughts on “Έχω βαρεθεί τα ελικόπτερα (και τις σειρήνες)

  1. Η όλη (ολίγον τραγελαφική) ειρωνεία του όλου πράγματος φαίνεται (και) από την παρακάτω μικρή λεπτομέρεια:
    Η τρελοπαρέα λοιπόν συζήτησε μεταξύ άλλων στη Λισαβόνα και για την πολιτική της ΕΕ για το περιβάλλον.
    Οι μονοήμερες εκδρομές όμως έγιναν φυσικά με…αεροπλάνα (να πάμε στη χώρα του Μπαρόσο, ας έρθουμε και στην ακυβέρνητη πολιτεία για ένα καφεδάκι)
    Ούτε ταινία των Monty Pythons! 😀

  2. δεκτές οι ενστάσεις – βεβαίως, οι σειρήνες του πολέμου θα ηχούσαν χειρότερα, οπότε το μη χείρον βέλτιστον… ε;

  3. @ Meniek
    Άστα να πάνε! Ευτυχώς ξεκουμπίστηκαν σχετικά γρήγορα (είναι πολύ καλοί στο να φεύγουν) και σταμάτησαν οι χαμηλές πτήσεις.

    @ Speculoos
    Χε χε, ακριβώς! Προσφέρουν σπάνιο υλικό! Οι Μόντι Πάιθον είχαν ένα σκετσάκι με Ευρωπαϊκή Κοινότητα (τότε) δεν είχαν; Για να το ψάξουμε…

    @ Visiones
    Καλώς ήρθες! Οι σειρήνες του πολέμου είναι πάντα οι χειρότερες – δεν νομίζω όμως ότι παίζει τέτοια σύγκριση. Εξάλλου δεν καταλαβαίνω από τι και από ποιον νομίζουν ότι απειλούνται και έχουν τέτοια προστασία. Πιο πολύ σαν καημός να φανούν σημαντικοί μου φαίνεται όλη αυτή η επίδειξη μέτρων ασφαλείας. Άσε δε που μοιάζει κάπως παράδοξο, οι δημοκρατικά εκλεγμένες ηγεσίες να χρειάζονται έναν ολόκληρο στρατό να φυλάει τους δρόμους για να μπορέσουν να συναντηθούν και να ανταλλάξουν δυο κουβέντες.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.