Όταν ο δρόμος είναι μακρύς καταλαβαίνεις το ταξίδι


dromos

Ο δρόμος είναι μακρύς. Ιδίως όταν γίνεται σε λίγες μέρες με πολλά χιλιόμετρα καθημερινώς. Και τελικά γι αυτόν ακριβώς το λόγο το ταξίδι είναι τόσο ωραίο. Από τη μικρή μας κωμόπολη μέχρι την πρώτη στάση στη νότια Γερμανία, και μετά στο Μόναχο, την ορεινή Αυστρία (όπου ψιλοχαθήκαμε για να αποφύγουμε ένα τρομερό μποτιλιάρισμα στους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους, έπειτα στη δεύτερη στάση στην Τεργέστη της Ιταλίας και μέχρι τη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας, έχεις ένα σοβαρό πλεονέκτημα. Δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχει αλλαγή νομίσματος. Τρομερή ιστορία.

Το καταλαβαίνεις ακόμα περισσότερο όταν μπεις στην Κροατία και συνεχίσεις στη Σερβία και την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημορκατία της Μακεδονίας. Εκεί όπου πρέπει κάθε τόσο να εξηγείς σε τελωνειακούς πως μεταφέρεις μόνο προσωπικά είδη (μαζί και δώρα), και να αλλάζεις νομίσματα (κούνα, δηνάριο κλπ) για να μη σε κλέβουν στα διόδια και τα καφενεία.

Άλλη μεγάλη ιστορία είναι αυτή της ασύρματης σύνδεσης στο Ίντερνετ. Τις πιο πολλές φορές δωρεάν όπως τώρα που γράφω από την καφετέρια του ξενοδοχείου στο Βελιγράδι. Αξίζει τον κόπο να ρωτάς σε καφέ και ξενοδοχεία. Θα βρεις πως συνήθως έχουν. Τη μόνη φορά που πλήρωσα (3 ευρώ την ώρα)  ήταν στο ξενοδοχείο στην Τεργέστη. Η πρόσβαση στο Ίντερνετ είναι εξαιρετικά χρήσιμη για να βλέπεις τι σε περιμένει στα επόμενα βήματά σου στο ταξίδι. Από την άλλη πλευρά μπορεί να σε κάνει να χάσεις ώρες πολλές μπροστά στην οθόνη αντί να βλέπεις τον παράξενο καινούριο κόσμο γύρω σου. Όπως τώρα.

Advertisements