Ζωντανός θρύλος: Δύο ταινίες σε μια


Τα τρομερά πλάνα μιας Νέας Υόρκης πόλης-φάντασμα, μια σχεδόν συγκινητική ερμηνεία από τον Γουίλ Σμθ, θαυμάσια σκηνοθεσία και μουσική, και μερικές ωραίες ιδέες στο σενάριο είναι τα ατού της ταινίας «Ζωντανός θρύλος» I am legend (φωτό από wikipedia) του Φράνσις Λόρενς. Τα τρομακτικά όσο δεν τα βλέπεις και ψιλοβαρετά όταν φανερώνονται τέρατα, και οι σαχλαμαρίτσες στο τελευταίο μισάωρο είναι τα στοιχεία που την αδικούν. Με λίγα λόγια, έχουμε εδώ μια πολύ καλή ιστορία ντυμένη με ανάλογα πλάνα και ερμηνείες η οποία καταλήγει να αγγίζει την αμερικανιά. Η ταινία πάντως αξίζει τα λεφτά της, είναι σούπερ θεαματική και θέλει μεγάλη, όσο πιο μεγάλη γίνεται, οθόνη.

Ξεκινά με μια υπέροχη ειρωνία. Η ανακάλυψη του φαρμάκου για τον καρκίνο μέσω της δημιουργίας ενός μεταλλαγμένου ιού αποδεικνύεται εφιάλτης. Τρία χρόνια μετά ο βιολόγος Ρόμπερτ Νέβιλ (Γουίλ Σμιθ) είναι ο μοναδικός επιζών στην έρημη Νέα Υόρκη, στους δρόμους της οποίας έχουν φυτρώσει αγριόχορτα και τρέχουν ελάφια. Το πρωί. Γιατί το βράδυ δίνουν τη θέση τους σε μεταλλαγμένους σε βαμπιροειδή πρώην ανθρώπους που ζητούν να φάνε τον Νέβιλ και γενικά ό,τι κινείται.

Ο Νέβιλ παρέα με τη Σαμ τη λυκοσκυλίτσα του κόβει βόλτες το πρωί μήπως και βρει κανέναν άνθρωπο και παράλληλα στο υπόγειο του θωρακισμένου σπιτιού του κάνει πειράματα για να βρει το αντίδοτο του ιού. Να το ξαναπώ, ο Γουίλ Σμιθ είναι εξαιρετικός. Μια αναφορά όμως πρέπει να γίνει και στην πανέμορφη σκυλίτσα Σαμ που μαζί με τον Σμιθ δίνουν μια από τις πιο δυνατές σκηνές της ταινίας. Τρέιλερ με ελληνικούς υπότιτλους παρακάτω.

Advertisements

11 thoughts on “Ζωντανός θρύλος: Δύο ταινίες σε μια

  1. Πολύ εύστοχη παρουσίαση! Ο Will Smith έτσι κι αλλιώς μού άρεσε, οπότε ένας λόγος παραπάνω να απολαύσω την ταινία.
    Θα ήθελα να συμπληρώσω ότι τώρα πια το «Three Little Birds» έχει αποκτήσει μια άλλη διάσταση.

  2. @ Citronella
    Μερσί για τα καλά λόγια. Ο μάστορας παίζει πααααάρα πολύ ωραία και τα τρία πουλάκια όντως «μιλάνε» στην ταινία.

    @ Φώτης
    Καλώς ήρθες. Ποιο λες; Το μόνο που βρήκα είναι ότι πριν καμμια 15ριά χρόνια ήθελε ο Ρίντλεϊ Σκοτ να το γυρίσει με πρωταγωνιστή τον Σβαρτσενέγκερ, αλλά δεν έκατσε.

  3. …ναι, ε;!!!
    Κοίτα να δεις… διάβασα μάλλον κακά πράγματα για την ταινία!
    Εντωμεταξύ, προσφέρθηκε ένας συνάδελφος να μου την αντιγράψει και να μου την χαρίσει και είπα «άστο καλύτερα»!

    Μάλλον θα του πω να μου την γράψει τελικά!!

    Το american gangster ήταν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!!!!!!!!!!!

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ, δεν είπα ακόμα;!!

    Είμαι πάρα πολύ happy γιατί χτες έκλεισα εισιτήρια για Πάσχα-Βενετία!!!!

    Σόρι που βγαίνω εκτός θέματος αλλά έχω χαρεί πολύ και είπα να το μοιραστώ!

    Φιλιά!

  4. Καλησπέρα, Φαίη. Δες τη κατά προτίμηση στο σινεμά, τη θέλει τη μεγάλη οθόνη της (εκτός πια αν έχεις σπίτι κανένα θηρίο φλατ!). Χαίρομαι που σου άρεσε το αμέρικαν γκάνγκστερ κι ακόμα περισσότερο για το ταξίδι σου. Εντάξει, αυτό το τελευταίο είναι ψέμα, κυρίως ΖΗΛΕΥΩ! 🙂
    Φιλιά

  5. Την ταινία την είδα χτες και ένοιωσα ότι έχασα 90 λεπτά από τη ζωή μου.
    Άρχισε και τέλειωσε με τα εντυπωσιακά ψηφιακά πλάνα των χορταριασμένων λεωφόρων της ΝΥ (της…σαβάνας για να είμαι πιο σαφής) και των έρημων αεροπλανοφόρων.

    Ο Γουίλ Σμιθ δεν έδωσε μια εξαιρετική ερμηνεία. Περισσότερο έδειξε αυτό που λένε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού potential. Σε αυτό δεν τον βοηθάνε η διάρκεια και ο ρυθμός της ταινίας μιας και το βιβλίο του είναι από τη φύση του μικρό και έπρεπε να ξεχειλωθεί για να υποστηρίξει ένα σενάριο. Μου έδωσε αυτή την αίσθηση ανικανοποίητου και μη ολοκληρωμένου χτισίματος. Ενώ ενθουσιάστηκα με το σταδιακό χτίσιμο της παράνοιας στην οποία οδηγείται ο Γουίλ -ο οποίος ανταποκρίνεται έξοχα- τελικά αντί να οδηγηθούμε σε μια άλλη κορύφωση, προτιμήθηκε η χολυγουντιανή πεπατημένη.

    Και μιας και ανέφερα το βιβλίο. Ισως η απογοήτευσή μου ήταν πολύ μεγαλύτερη γιατί είχε τύχει να διαβάσω το βιβλίο παλιότερα. Αν και πάνε πάρα πολλά χρόνια από τότε, το I am legend είναι από τα λίγα βιβλιαράκια (και ειδικά ΕΦ από την οποία προσπάθησα κάποτε να περάσω μα δεν άγγιξα) που μου έμειναν. Απογοητεύτηκα λοιπόν σφόδρα από την αλλαγή (αλλαγές μάλλον) που υπάρχουν. Και δεν εννοώ αλλαγές στους χαρακτήρες αλλά στη βασική φιλοσοφία στην οποία γράφτηκε το βιβλίο (τόσο η αντίληψη της κοινωνίας για το «φυσιολογικό» όσο και γιατί ο πρωταγωνιστής γίνεται τελικά «θρύλος»). Αυτή καταστρέφεται και χάνεται στο τελευταίο μισάωρο που δεν είναι απλά σαχλαμαρίτσες αλλά εκνευριστική κλισέ μπλοκμπαστεριά που οδηγεί στο happy end.

  6. @ Speculoos
    Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο οπότε δεν είχα με τι να το συγκρίνω. Από όσα λες πρέπει να υπάρχουν τραγικές διαφορές και αυθαιρεσίες για να γίνει η ταινία πιο εύπεπτη και να προσελκύσει το ευρύ αμερικανικό κοινό εντός και εκτός ΗΠΑ. Έχω την ίδια εντύπωση μ εσένα σχετικά με το τελευταίο μισάωρο, ο Γουίλ Σμιθ πάντως μου άρεσε πάρα πολύ (και το σκυλάκι ε;).

    @ Φώτης
    Μπράβο! Δεν είχα ιδέα γι αυτό. Διαβάζοντας στο λινκ που αναφέρεις βρήκα ότι και πριν από το «Omega man» υπάρχει το «The last man on Earth» ταινία του 1964 βασισμένη πάλι στο ίδιο βιβλίο με πρωταγωνιστή τον μεγάλο Βίνσεντ Πράις http://www.imdb.com/title/tt0058700/

  7. ***Spoiler warning***
    Διαφορές δε γινόταν να μην υπάρξουν. Εξάλλου εξυπηρετεί καλύτερα τη ροή μια πιο «μοντέρνα» σεναριακή ματιά στον τόπο, τον χρόνο, στους μεταλλαγμένους, τον ήρωα και την πανέμορφη σκυλίτσα του.
    Όμως αυτό που καταβαραθρώθηκε είναι το πραγματικό νόημα του βιβλίου. Εκεί, ενώ ακολουθούμε τον μοναχικό πρωταγωνιστή που τη μέρα αντί να κυνηγάει ποντίκια και ελάφια όπως στην ταινία σκοτώνει αβέρτα τους σιχαμερούς και υποανάπτυκτους μεταλλαγμένους-βρυκόλακες προσπαθώντας αφενός να επιβιώσει και αφετέρου να καταλάβει τι προκάλεσε την αρρώστια, στο τέλος βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ουσία πίσω από τον τίτλου του έργου.
    Σε μια ομοιογενή κοινωνία βρυκολάκων, ο ήρωας μας αποτελεί το ξένο στοιχείο, το μη φυσιολογικό. Μέσω της πλειοψηφίας της κοινωνίας λοιπόν τίθενται οι κανόνες του «φυσικού» και του «αφύσικου». Στα μάτια των μεταλλαγμένων, ο πρωταγωνιστής δεν είναι το επόμενο θύμα τους, είναι ο αποκρουστικός κίνδυνος που κάνει τη διαφορά στο σύστημά τους. Για αυτούς λοιπόν με το θάνατό του, ο τελευταίος άνθρωπος περνά στη σφαίρα του θρύλου και της φαντασίας της νέας «ανθρωπότητας», όπως αντίστοιχα λέμε ιστορίες στα παιδιά μας για δράκους και μπαμπούλες.
    Μια μικρή ιστορία (το βιβλίο ζήτημα να περνά τις 120 σελίδες) που όμως μπορεί να έχει προεκτάσεις από την διαβόητη σάρωση της κοινωνίας προς τον «μέσο όρο» μέχρι την ξενοφοβία.

    Οπότε αν το «I am legend» με τον Γουίλ Σμιθ είχε αυτή την τροπή το τελευταίο μισάωρο και αναπτυσσόταν λίγο περισσότερο ο απολαυστικός δρόμος του ήρωα προς την παράνοια, τότε θα μιλάγαμε για μια έξοχη για το είδος της ΕΦ ταινία. Αλλά για κάτι τέτοιο ίσως χρειαζόταν ένας Τέρι Γκίλλιαμ πίσω από την κάμερα…

  8. Έχεις απόλυτο δίκιο! Όπως τα λες πρόκειται για φοβερή ιστορία την οποία την ξέσκισαν για να κόψουν πιο πολλά εισιτήρια. Θα πάω να πάρω το βιβλίο σήμερα κιόλας. Άκουσα ότι πουλάει τρελλά στο Waterstones της μικρής μας κωμόπολης. Μερσί για την πληροφορία.

  9. Ο ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΘΡΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΧΕΙ ΝΑ ΔΩΣΙ ΧΕΙΛΙΑΔΕΣ ΜΝΑ ΚΑΙ Ο ΓΟΥΙΛ ΣΜΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙΘΟΠΟΙΑΡΑ ΑΦΟΥ ΤΟ ΕΧΩ ΑΝΤΙΓΡΑΠΣΙ ΣΕ DVD ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΝ ΚΕΝΟΥΡΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΛΕΓΕΤΕ HANKOK ΒΑΣΙΚΑ ΤΟΥ ΠΙΓΕΝΙ ΝΑ ΠΑΙΧΗ ΣΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΠΙΣΤΙΜΟΝΙΚΙΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΠΑΝΤΟΣ ΟΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΕΣ!!!!!!!!!!!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.