«Οι παραχαράκτες»: Απλώς αριστούργημα


παραχαράκτες

Το γνήσιο και το πλαστό, η τέχνη και η αντιγραφή, η ζωή και ο θάνατος, ο αγώνας για επιβίωση και τα όριά του, η εξουσία και η υποταγή. «Οι παραχαράκτες» (Die Fälscher) του Αυστριακού Στέφαν Ρουζοβίτσκι είναι μια ταινία που περιγράφει εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε έντονες, αντίρροπες δυνάμεις. Και το κάνει με τρόπο αριστοτεχνικό και μαζί απολαυστικό. Με πανέμορφα πλάνα, εξαιρετικές ερμηνείες και μια ιστορία που σε κρατά καθηλωμένο από την αρχή μέχρι το τέλος.

Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος έχει μόλις τελειώσει. Ο Σάλυ Σόροβιτς (τον οποίο υποδύεται ένας απίστευτος Καρλ Μάρκοβιτς) βρίσκεται στο Μόντε Κάρλο. Κάθεται μόνος στην παραλία και σκέφτεται. Πάει στο καζίνο βγάζει μια τσάντα δολάρια και αρχίζει να παίζει. Την ώρα που παίζει η μνήμη του γυρίζει πίσω, στα τελευταία 9 χρόνια που πέρασε σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ο Σάλυ είναι εβραίος της Γερμανίας και είναι και καλλιτέχνης. Η τέχνη του στην οποία θεωρείται βασιλιάς είναι να πλαστογραφεί ταυτότητες, διαβατήρια, έγγραφα και χαρτονομίσματα. Το ταλέντο του θα γίνει το δικό του «διαβατήριο» που θα τον βγάλει από το Άουσβιτς και θα τον στείλει στο Ζάχσενχάουζεν. Εκεί τον βάζουν στην ειδική πτέρυγα με προνομιούχους κρατούμενους σχεδιαστές, γραφίστες, και τυπογράφους. Μαζί θα δουλέψουν για την επιχείρηση Μπέρναρντ, την παραχάραξη, δηλαδή, εκατομμυρίων τέλειων αντιγράφων λιρών και δολαρίων που θα βοηθήσουν το Γ’ Ράιχ αφενός να αγοράσει υλικά για τη συνέχιση του πολέμου, αφετέρου να προσπαθήσει να οδηγήσει τις οικονομίες της Βρετανίας και των ΗΠΑ σε κρίση.

Στην περίοδο που θα ακολουθήσει ο Σάλυ θα έρθει αντιμέτωπος με τη στυγνή δολοφονική εξουσία των ναζί, τις προτροπές συγκρατουμένων του να σαμποτάρουν τους ναζί με κίνδυνο να εκτελεστούν, αλλά και τις δικές του ηθικές αναστολές.

Στην συγκλονιστική ταινία συνυπάρχει η τραγωδία με το χιούμορ, η απόγνωση με την ελπίδα, η αποφασιστικότητα του Σάλυ να επιβιώσει με τον κλονισμό και τις κρίσεις. Ο Μάρκοβιτς είναι εκπληκτικός και τα κοντινά πλάνα στο φαινομενικά ψυχρό πρόσωπό του μένουν αξέχαστα. Στο βάθος υπάρχει και η μουσική που κυριολεκτικά σε στοιχειώνει. Ιδίως αφού ακούσεις την ατάκα ενός άλλου μη προνομιούχου κρατούμενου στο τέλος, λίγο πριν επιστρέψουμε στο Μόντε Κάρλο και το πολύ όμορφο φινάλε.

Η ταινία δεν χάνεται με τίποτα. Μια γεύση παρακάτω από το τρέιλερ.

Advertisements

6 thoughts on “«Οι παραχαράκτες»: Απλώς αριστούργημα

  1. Να πας, να πας, και μακάρι να σου αρέσει. Εμένα πάντως με καταενθουσίασε. Είναι η τρίτη κατά σειρά γερμανόφωνη ταινία που μου κάνει τόσο θετική εντύπωση (μετά το Goodbye Lenin και το Οι ζωές των άλλων). Πάντα τέτοια.

  2. Παράθεμα: Κυριακή στο Sachsenhausen « Η Χελώνα

  3. Αδερφέ έκανα add τη σελίδα σου μόνο και μόνο για αυτά που διάβασα εδώ.
    Απλά αριστούργημα όντως η ταινία, και όντως και εγώ έχω δει αυτές τις τρεις γερμανικές ταινίες ως τώρα και έχω μείνει άφωνος, μιλάμε τα παληκάρια κάνουν εξαιρετική δουλειά , ολοκληρωμένες ταινίες που έχουν κάτι να σου πουν , με υπέροχη φωτογραφία και μουσική. Τι να λέμε τώρα; Για τις οπερέτες του Die Fälscher ή την τρομερή μουσική του Tiersen στο Goodbye Lenin.
    Κeep it up με τη σελίδα σου και νομίζω ότι πρέπει να εντρυφήσουμε ακόμα περισσότερο στον γερμανικό κινηματογράφο.
    Salud

  4. Ευχαριστώ φίλε, κι εγώ έχω εντυπωσιαστεί με τις (λίγες) γερμανικές ταινίες που έχω δει και συμφωνώ μαζί σου πως θέλει ψάξιμο. Καλώς ήρθες.

  5. Πραγματι μια καταπληκτικη ταινια. Στις αλλες που αναφερθηκαν θελω να προσθεσω και την Πτωση ως μια απο τις ταινιες που αξιζει να δει κανεις…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.