Ένα εγκωμιαστικό σχόλιο για τον Αλέκο Αλαβάνο


Τον Αλέκο Αλαβάνο τον έβλεπα με καχυποψία. Τον θεωρούσα πολύ συντηρητικό για αριστερό, πολύ ελληνοκεντρικό για διεθνιστή. Από την άλλη, το μοναδικό κόμμα που έχω ψηφίσει (όποτε δεν έριξα λευκό) ήταν ο ΣΥΝ, άλλοτε ως το μη χείρον άλλοτε για να του δώσω ακόμα μια -πάντα «τελευταία»- ευκαιρία.

Η εξαίρεση ήταν οι τελευταίες εκλογές, το Σεπτέμβρη του 2007. Ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ αφού βεβαιώθηκα ότι περιέργως συμφωνούσα με σχεδόν όλες τις θέσεις που είχε λάβει στα μεγάλα ζητήματα κατά την τριετία που είχε προηγηθεί. Ήταν η πρώτη φορά που έριχνα θετική ψήφο. Όσο να ‘ναι, χάρηκα αλλά και παραξενεύτηκα. Μπορεί απλά να ήταν ακόμα ένα σημάδι της ηλικίας. Αυτό που με παραξένεψε όμως περισσότερο ήταν πως για την ενδιαφέρουσα στροφή του ΣΥΝ προς τον χώρο των κινημάτων και τη συνεργασία με άλλα σχήματα, στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, βασικός υπεύθυνος ήταν ο Αλαβάνος.

Στα τρία χρόνια και κάτι από την ανάδειξή του στην προεδρία του ΣΥΝ (και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ), αυτός και η παράταξή του εξέφρασαν καθαρές θέσεις ενάντια στον αυταρχισμό της εξουσίας του κράτους και των εταιριών. Ήρθαν σε σύγκρουση όχι μόνο με τον παραδοσιακό αντίπαλό τους, δηλαδή τον δογματικό αυταρχισμό του ΚΚΕ, αλλά και με τις ιερές αγελάδες της εποχής: τον ψευδεπίγραφο «εκσυγχρονισμό» του ΠΑΣΟΚ, το εξίσου ψευδεπίγραφο και κενό ιδεολογίας «νοικοκύρεμα» της ΝΔ, και τον «ελληνορθόδοξο» ολοκληρωτισμό της Εκκλησίας.

Ήρθαν μετά και άλλες τρεις βασικές επιλογές του Αλαβάνου που έδωσαν τη χαριστική βολή στις όποιες επιφυλάξεις είχα. Η πρώτη ήταν να υποστηρίξει ως υποψήφιο δήμαρχο στην Αθήνα έναν συμπαθητικό στην όψη και ταυτόχρονα κοφτερό στο λόγο νεαρό. Παρά τις εύλογες καλόπιστες αντιρρήσεις και τα κακόπιστα ειρωνικά χαμόγελα, η επιλογή του επιβραβεύτηκε από τους πολίτες και ο Αλέξης Τσίπρας πήρε εντυπωσιακά ποσοστά και ψήφους.

Η δεύτερη ήταν να επιδιώξει την εκλογή του στο κοινοβούλιο όχι σε κάποια «σίγουρη» εκλογική περιφέρεια αλλά εκεί που η παράταξή του δεν εξέλεγε βουλευτή αποσκοπώντας στο να τραβήξει περισσότερες ψήφους. Υπολόγισε σωστά, πήρε και κάποιο ρίσκο και του βγήκε.

Η τρίτη επιλογή του ήταν και η πιο θεαματική: Έχοντας οδηγήσει την παράταξή του σε μεγάλη αύξηση της εκλογικής δύναμης αλλά και της πολιτικής επιρροής της, αντί να χρησιμοποιήσει την επιτυχία του για να γαντζωθεί από την κομματική εξουσία, ανακοίνωσε ότι παραιτείται από την ηγεσία του ΣΥΝ. Το έπραξε και προχτές παρέδωσε την ηγεσία στον εκλεγμένο από το συνέδριο διάδοχό του, Αλέξη Τσίπρα.

Αυτή η τελευταία εξέλιξη ήταν η αφορμή για το παρόν εγκωμιαστικό σχόλιο, όσα προηγήθηκαν όμως από τον Δεκέμβρη του 2004 έως σήμερα, είναι οι αιτίες για την ανεπιφύλακτη πλέον εκτίμησή μου στον Αλέκο Αλαβάνο.

Advertisements

12 thoughts on “Ένα εγκωμιαστικό σχόλιο για τον Αλέκο Αλαβάνο

  1. Μιά απ’ τα ίδια’ μα εντελώς. Όλα αυτά άρχισα να τα διαπιστώνω ως σκέψεις από τον περασμένο Μάρτη αλλά δεν κάθησα ποτέ να τα γράψω, ένεκα της καχυποψίας που δικαίως μας διακατέχει σαν έλληνες απέναντι σε οποιονδήποτε πολιτικό. Το σωστό όμως πρέπει να λέγεται και μπράβο σου που το είπες. Επίσης, φταίει για τη δική μου σιωπή η ιδιόρρυθμη ενοχικότητα των αδέσμευτων απέναντι σε οτιδήποτε αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μάλλον είναι εξωγενώς επιβεβλημένη, απ’ ότι έχω καταλάβει τελευταία, και γενικά αναίτια. Απ’ όλα τα κόμματα και τους συνδυασμούς που καταλαμβάνουν έδρανα της Βουλής αυτή τη στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει, τουλάχιστον, να ντρέπεται για τα λιγότερα απέναντι στο εκλογικό σώμα.

    Btw, ο Αλαβάνος έχει μεν κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό μου, αλλά συνεχίζω να βλέπω με καχυποψία τον Τσίπρα, μέχρι να δείξει τεκμήρια αυτόφωτης αξίας.

  2. @ Oneiros
    Μερσί (και για την παραπομπή). Για τον Τσίπρα ο χρόνος θα δείξει. Μέχρι τώρα πάντως έχω μόνο καλές εντυπώσεις. Θα μπορούσε να εξαργυρώσει με έδρα στη Βουλή τις επιδόσεις του στις δημοτικές εκλογές. Δεν το έκανε. Θα μπορούσε να καβαλήσει το καλάμι με την ξαφνική αγάπη που του έχουν δείξει τα μέσα ενημέρωσης από τις δημοτικές και έπειτα. Επίσης δεν το έκανε. Μου αρέσει που δίνει σοβαρές και κοφτές απαντήσεις σε ραδιοφωνικές συνεντεύξεις του που έχω ακούσει. Και ότι δε χαρίζεται. Βέβαια ο άνθρωπος δοκιμάζεται ακόμα περισσότερο όταν ασκεί εξουσία. Πρώτα στη δημοτική παράταξη, τώρα στο κόμμα, αύριο στην κοινοβουλευτική ομάδα. Τώρα θα δείξει πόσο αντέχει στην πίεση.

    @ Πανόπτης
    Καλώς ήρθες. Σύμφωνοι αυτή είναι η βάση, όσο μπορούμε να γνωρίζουμε. Εξίσου μεγάλη σημασία όμως έχουν και οι πολιτικές θέσεις.

    @ Krotkaya
    Σωστή, το φυσάμε και το παραφυσάμε το γιαούρτι. Κάτι φαίνεται να αλλάζει όμως – ή πάλι είμαι πιο αισιόδοξος από όσο θα έπρεπε.

  3. Θα συμφωνήσω μαζί σου! Ο λόγος και η παρουσία του -πρώην πλέον-προέδρου έδωσε άλλη πνοή στην πολιτική ζωή της χώρας. Ακόμη κι αν πρόκειται για τον πλουσιότερο, αν δεν κάνω λάθος, πολιτικό οφείλω να ομολογήσω ότι η στάση του είναι έντιμη και αξιόλογη.

    Το μεγάλο ερώτημα κατ’εμέ είναι προς τα πού κατευθύνεται ο ΣΥΝ ή/και ο Συ.Ριζ.Α. και εννοώ ότι αναρωτιέμαι αν αυτη η δυναμική που έχει αποκτήσει, αυτή η ώθηση θα αποτελέσει κάποτε τον πυρήνα μιας φιλόδοξης να κυτβερνήσει κίνησης…

  4. Παρόλα αυτά θα πρέπει να σκεφτείτε ότι ο Αλαβάνος κρατά τη θέση του αρχηγού της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα έχει τοποθετήσει τον εκλεκτό του (δαχτυλίδι) κο Τσίπρα στη θέση που ήθελε στον ΣΥΝ.
    Δεν μυρίζει λίγο «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»;
    Πρακτικά, τώρα ο Αλαβάνος ηγείται και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ με απόλυτο τρόπο έχοντας όμως και το θαυμασμό κάποιων για την τάχα μη αγκίστρωση του στην κομματική εξουσία.
    Αλήθεια έχετε ακούσει καθόλου κάποια τοποθέτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που δεν ανήκουν στον ΣΥΝ;Εγώ τουλάχιστον δε μπόρεσα να εντοπίσω κάτι σχετικό.
    Που είναι αυτοί οι άνθρωποι; Δεν συμμετέχουν στη Βουλή; Έχουν άραγε τόσο μεγάλη ταύτιση απόψεων μ΄ αυτές του Αλαβάνου;
    Και μη μου πει κανείς για κάτι τηλεοπτικές εμφανίσεις κάποιων από αυτούς ή για μια δυο συνεντεύξεις που κάλλιστα μπορούν να τοποθετηθούν στο χώρο του life style.

  5. Αυτό που λέει ο Laker είναι σωστό, και είναι ένα θεματάκι. Ανανεωτικοί, προοδευτικοί και δε συμμαζεύεται, αλλά μην ξεχνάμε και τις καταβολές μας -μια χαρά ξέρουμε να καπλώνουμε όπου μας παίρνει.
    Αυτό είναι το ένα μου πρόβλημα, αλλά και πάλι καλύτερο το βρίσκω από το «όλοι μαζί αντάμα κι ο ψωριαρης χώρια».

    Από την άλλη, έκανε χοντρή μαλακία ο Άλεξ χτες στον ΟΤΕ. Τι συμπεριφορά ήταν αυτή?! «Δεν αφήνουν τις κάμερες να μπουν, δεν μπαίνω ούτε κι εγώ και κάνω και μια λαϊκάτζα δήλωση απ’έξω», και…? Τους έκανε τη μούρη κρέας? Ο στόχος ήταν να τον πάρουν οι κάμερες ή να μιλήσει με τους εργαζόμενους του ΟΤΕ?

  6. Εγώ δε βρίσκω τίποτε θετικό στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σε αντίθεση με του ΚΚΕ που είναι κατά της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης. Είμαι κατά και των δυο έτσι όπως λειτουργούν. Για το ΣΥΡΙΖΑ έχω να πω πως αν περνούσε από το χέρι μου θα τον έβγαζα από τη βουλή. Συμπεριφέρεται χειρότερα και από τον Καρατζαφέρη. εντελώς φασιστικά. Ότι μας αρέσει είναι δημοκρατικό και το άλλο το ξεφτιλίζουμε και το απαξιώνουμε. Καταργούμε θεσμούς και κανόνες και κάνουμε την κοινωνία άνω κάτω. Π.χ. Τσίπρας στον ΟΤΕ. Τσιφλίκι του είναι? Τι δουλειά είχε εκεί?

  7. Χρησμέ, ασχέτως του Τσίπρα ή του οποιουδήποτε πολιτικού αρχηγού, ασχέτως της άποψής σας, η οποία δεν με βρίσκει σύμφωνη, αλλά αυτό δεν έχει και σημασία:

    κάθε πολιτικός, από οποιοδήποτε κόμμα, έχει δικαίωμα να επισκέπτεται εργαζομένους στον χώρο εργασίας τους, είτε ο πολιτικός αυτός είναι της αντιπολίτευσης είτε της συμπολίτευσης. Για την ακρίβεια, η γνώμη μου είναι πως κάθε πολιτικός έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να επισκέπτεται τους πολίτες στους χώρους όπου ζουν (εργασία, αγορά, μέσα μαζικής μεταφοράς κλπ), μπας και αποκτήσει έστω και μια μικρή γνώση της καθημερινότητας και των προβλημάτων των πολιτών που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Αλλιώς τι να κάνουν οι πολιτικοί; Να κάθονται στα γραφεία τους και να γυρίζουν σαν μαϊντανοί στα κανάλια και στα ραδιόφωνα?

    Μακάρι αν δούμε και άλλους, ακόμα περισσότερους πολιτικούς επιτέλους σε οικοδομές, σε δημόσιες υπηρεσίες, σε νοσοκομεία, σε σχολεία.

    Άλλο, εντελώς άλλο που ο Τσίπρας εν προκειμένω χειρίστηκε το θέμα λίγο ατσούμπαλα. Ελπίζω πως «μικρός είναι ακόμα θα μάθει».

  8. @ Konstantinos
    Από κόμμα που συλλέγει ψήφους διαμαρτυρίας σε κόμμα που φιλοδοξεί να χαράξει και να εφαρμόσει πολιτικές η απόσταση είναι μεγάλη. Και για να καλυφθεί χρειάζεται να αλλάξουν πολλά. Με πρώτο και καλύτερο να συνειδητοποιήσει ένας ικανός αριθμός πολιτών πως μπορούν αν θέλουν να κάνουν τη διαφορά. Αυτό δε γίνεται σε λίγους μήνες ούτε καν σε μια τετραετία.

    @ Laker
    Ο Αλαβάνος πράγματι παραμένει στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και της κοινοβουλευτικής ομάδας του. Αυτό δε μου μοιάζει καθόλου με τέχνασμα ή με υποκρισία. Έτσι κι αλλιώς ο ΣΥΝ είναι η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ με τη μεγαλύτερη ισχύ. Το ότι παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΝ χωρίς κανείς να του το ζητήσει και στο αποκορύφωμα της επιτυχίας του, τον τιμά. Ο Τσίπρας εκλέχθηκε από το συνέδριο και διαβάζω ότι οι σύνεδροι εκλέχτηκαν από τις τοπικές οργανώσεις. Επομένως δεν πρόκειται για κληρονομική διαδοχή παρ’ ότι ο νέος αρχηγός ήταν επιλογή του παλιού. Αυτά από απόσταση και από όσα γράφουν οι εφημερίδες. Αν διαβάζει αυτές τις γραμμές κανένα μέλος του κόμματος που ήταν στο συνέδριο ας μας διαφωτίσει. Τέλος τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που δεν ανήκουν στο ΣΥΝ δεν είναι υποχρεωμένα ντε και καλά να τοποθετηθούν και να στηρίξουν ή όχι τον Τσίπρα. Έχουν δικούς τους χώρους και κομματικές οργανώσεις.

    @ Xrismos
    Δεν καταλαβαίνω για ποιον τελικά λόγο θα έβγαζες τον ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή (αν περνούσε από το χέρι σου). Ούτε κανέναν θεσμό κατάργησε ούτε την κοινωνία έκανε άνω κάτω – δυστυχώς όχι ακόμα. Ελπίζω σύντομα να λάβει ακόμα πιο ισχυρή εντολή και να φέρει πραγματικά τα πάνω κάτω. Όσο για τον ΟΤΕ, η Κροτ έχει δίκιο. Ο Τσίπρας όπως και κάθε πολιτικός έχει κάθε δικαίωμα να συναντηθεί με τους εργαζόμενους στο χώρο εργασίας τους. Προτιμάς τον ΟΤΕ και την κάθε εταιρία τσιφλίκι των εργοδοτών ή των διευθυντών; Και λες μετά ότι υποστηρίζεις και το ΚΚΕ;

    @ Κροτ
    Έχω την εντύπωση ότι ο Τσίπρας αρνηθηκε να μπει διότι απαγόρευσαν την είσοδο στους συνεργάτες του και όχι επειδή δεν άφησαν τις κάμερες. Για το πρώτο έχει κάθε δίκιο να διαμαρτύρεται – αν και στη θέση του εγώ θα έμπαινα και μόνος ίσα-ίσα για να κάνω ακόμα μεγαλύτερη φασαρία και να βρω αλλους δέκα τρόπους να τη σπάσω στους διευθυντές.

  9. Ο ίδιος άνθρωπος και συνεπώς η ίδια τάση διαφεντεύουν ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ. Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστή η δύναμη της τάσης στην οποία ανήκει και ο Αλαβάνος στο εσωτερικό του ΣΥΝ. ΣΥΝεπώς όποια κι αν ήταν η επιλογή του θα εφαρμοζόταν (γνωστές καταστάσεις συμπίεσης απόψεων στο εσωτερικό των κομμάτων άλλωστε). Δεν σου κάνει εντύπωση το υψηλότατο ποσοστό σε σχέση με ένα δοκιμασμένο στέλεχος όπως ο Κουβέλης. Ίσως και μια σκέψη σε σχέση με τη δύναμη της ανανεωτικής πτέρυγας στον ΣΥΝ να ήταν χρήσιμη.
    Όσο αφορά στους εκτός ΣΥΝ βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αναφερόμουν εν γένει στο κοινοβουλευτικό τους έργο και όχι βεβαίως στην τοποθέτηση τους σε σχέση με τον Τσίπρα.

  10. Νομίζω ότι συμφωνούμε στα περισσότερα – κι εγώ την ίδια εντύπωση έχω. Ότι δηλαδή ο Αλαβάνος ήταν (και εν πολλοίς είναι)κυρίαρχος του παιχνιδιού στο ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ δεδομένου ότι στηρίζεται από την πιο αριστερή τάση του ΣΥΝ. Όμως, στην αρχή τουλάχιστον, δε φαινόταν τόσο σίγουρο ότι η επιλογή του να στηρίξει τον Τσίπρα θα ήταν χωρίς αντιδράσεις ακόμα και μέσα στην πιο αριστερή πτέρυγα του ΣΥΝ. Τώρα παραμένει κυρίαρχος κατά κύριο λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ. Στον ΣΥΝ ο Τσίπρας φυσικά είναι της ίδιας τάσης αλλά έχει όλον τον καιρό (και την άνεση αφού δεν είναι στη Βουλή) να δώσει το δικό του στίγμα με το οποίο θα πρέπει να πείσει τους πολίτες και από το οποίο θα κριθεί.

    Το υψηλό ποσοστό του Τσίπρα έναντι της λεγόμενης ανανεωτικής πτέρυγας και απέναντι στον πολύ συμπαθή και ήπιων τόνων Κουβέλη είναι νομίζω φυσιολογικό για δύο, συναφείς μεταξύ τους, λόγους:
    Ο ένας λόγος είναι πως από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ γίνεται όλο και λιγότερο ελκυστικός εταίρος είτε επειδή μετακινείται όλο και πιο δεξιά είτε γιατί απλώς χάνει την προοπτική της εξουσίας, η ανανεωτική πτέρυγα παύει να έχει ένα πειστικό σενάριο για το μέλλον. Ταυτόχρονα η όξυνση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων δίνει στην πιο αριστερή πτέρυγα του ΣΥΝ περισσότερα ερείσματα στην κοινωνία.

    Ο άλλος λόγος είναι πως, με βάση τα παραπάνω, ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζονται αυτήν την ώρα ηγεσία έτοιμη για πόλεμο και ρήξεις και όχι ηγεσία για ειρήνη και κατευνασμό (η αναλογία είναι από την ταινιάρα «ο Νονός»). Έτσι ο σκληρός παρά τα γλυκά χαμόγελα Τσίπρας προτιμήθηκε από τον ήπιο Κουβέλη. Αυτό δε σημαίνει πως ο ένας είναι ντε και καλά καλύτερος ή πιο αριστερός από τον άλλον. Είναι απλά καταλληλότερος στη δεδομένη χρονική στιγμή.

    Τέλος πάντων, όλα αυτά είναι εκτιμήσεις από έξω καθώς δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ και η πληροφόρησή μου περιορίζεται σε ό,τι διαβάζω στις εφημερίδες. Laker (εκ του μπάσκετ ή εκ της λίμνης;), να μας έρχεσαι πιο συχνά με τα σχόλιά σου.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.