Οργάνωση και απεργίες μέχρι την τελική νίκη


Με τις προτάσεις της (λέμε και καμμιά σαχλαμάρα) για το ασφαλιστικό η κυβέρνηση νομίζει πως θα κάνει να ξεχαστούν τα σκάνδαλα που πλήττουν υπουργούς και βουλευτές της. Ελπίζει πως θα στρέψει την προσοχή των πολιτών μακριά από την ανικανότητά της να χειριστεί και το παραμικρό ζήτημα εσωτερικής ή εξωτερικής πολιτικής. Και προσπαθεί να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να εντυπωσιάσει τους πολίτες με «τολμηρές» κινήσεις όπως την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, τη μείωση των συντάξεων, την ακόμα μεγαλύτερη απαλλαγή των εργοδοτών από την υποχρέωση καταβολής εισφορών και την ενθάρρυνση της ακόμα μεγαλύτερης ανισότητας μέσω της ιδιωτικής ασφάλισης.

Πρόκειται καθαρά για κίνηση πανικού. Οι κυβερνητικές προτάσεις συναντούν την αντίδραση ακόμα και των γαλάζιων συνδικαλιστών αλλά και ορισμένων βουλευτών της – και από τους τελευταίους δεν της περισσεύουν και πολλοί. Συναντούν βέβαια και την αντίδραση των εργαζομένων που συμμετέχουν μαζικά σε κινητοποιήσεις. Γιατί κανείς δε είναι τόσο ανόητος να θυσιάσει οικειοθελώς δικαιώματά του για να βοηθήσει τις εταιρίες να βγάλουν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη με την κρυφή ελπίδα πως μετά θα θελήσουν να μοιράσουν και κάποια ψίχουλα στους εργαζόμενους.

Η σημερινή απεργία είναι ακόμα μια προειδοποίηση προς μια κυβέρνηση που μοιάζει να μην ακούει, να μη βλέπει και να μην καταλαβαίνει. Καλύτερα έτσι. Βοηθά η ίδια να πέσει ακόμα πιο γρήγορα. Και μέχρι τότε βοηθά άθελά της ακόμα πιο πολλούς εργαζόμενους να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους. Απεργία λοιπόν ξανά και ξανά. Οργάνωση σε συνδικάτα και σε κινήματα. Και κινητοποιήσεις στους δρόμους. Μέχρι την τελική νίκη.

Advertisements