Μικρό σχόλιο για την απεργία και τις ζημιές


Οι απεργίες είναι νόμιμο μέσο πάλης. Το χρησιμοποιούν οι εργαζόμενοι για να πιέσουν τους εργοδότες – ιδιώτες ή κράτος, ανάλογα με την περίσταση. Και, ας μην ξεγελιόμαστε, οι απεργοί πιέζουν προκαλώντας ζημία. Η απεργία, δηλαδή, εμπεριέχει, ως βασικό και νόμιμο χαρακτηριστικό της, τη ζημία. Η αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα των εργαζομένων να προκαλέσουν υπολογίσιμη ζημία είναι τα στοιχεία που θα πείσουν τους εργοδότες να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των εργαζομένων – για να αποφύγουν μεγαλύτερη και βέβαιη ζημία.

Η ζημία μπορεί να έχει πολλούς αποδέκτες άμεσους και έμμεσους. Από μια απεργία πλήττονται όχι μόνο οι εργοδότες αλλά εμμέσως και οι καταναλωτές του προϊόντος που σταματά προσωρινά να παράγεται και να διατίθεται ή της υπηρεσίας που παύει να παρέχεται. Εδώ μπαίνουν στην εικόνα οι αγανατισμένοι πολίτες και οι αντιδράσεις τους.

Οι διαμαρτυρίες αγανακτισμένων πολιτών για τη ζημία που υφίστανται εξαιτίας της απεργίας διαφόρων κλάδων εργαζομένων είναι κατανοητές ως αντίδραση, έχουν όμως λάθος αποδέκτη. Οι περισσότερες, όχι όλες. Οι υπάλληλοι, ιδιωτικοί και δημόσιοι, δεν είναι λογικό να κατηγορούν άλλους υπαλλήλους για την ταλαιπωρία που υφίστανται ως συνέπεια της απεργίας. Οι απεργοί αγωνίζονται για καλύτερες συνθήκες μισθωτής εργασίας, κι αν νικήσουν αυτό μπορεί να έχει θετικές συνέπειες για όλους τους μισθωτούς (χωρίς αυτό να είναι σίγουρο διότι ως γνωστόν τίποτα δε χαρίζεται). Αν οι απεργοί χάσουν, όμως, αυτό είναι βέβαιο ότι θα έχει αρνητικές συνέπειες για όλους τους μισθωτούς.

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι από την οπτική γωνία του μισθωτού, ο μόνος λογικά υπεύθυνος για την ταλαιπωρία είναι ο εργοδότης και η αδιαλλαξία του. Αυτός παρατείνει την ταλαιπωρία του συνόλου επειδή καθυστερεί να δεχτεί να αιτήματα των απεργών (το ιδεώδες), ή να επιδιώξει ενεργά έναν συμβιβασμό αποδεκτό από όλους (το εφικτό). Σε αυτόν τον αγώνα και σε όσους θα ακολουθήσουν, ο αντίπαλος είναι ο εργοδότης και όχι ο συνάδελφος μισθωτός που απεργεί.

Το παρόν (β)λόγιο είναι από την αρχή στο πλευρό όσων απεργούν ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό. Υπεύθυνοι για την καθημερινή ταλαιπωρία είναι η κυβέρνηση και οι εργοδότες. Η κυβέρνηση θέλει να κλέψει χρόνια και εισφορές από τους εργαζόμενους για να τα κάνει δώρο στους εργοδότες που περιμένουν πώς και πώς να αυξήσουν κερδοφορία και μέρισμα απαλλασσόμενοι κι από άλλα «ασφαλιστικά βάρη».

Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της υπέρ των εταιριών και κατά των μισθωτών. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν αυτό οι μισθωτοί τόσο πιο εύκολα θα ανατραπεί η συγκεκριμένη πολιτική για το ασφαλιστικό. Για αρχή.

Advertisements

14 thoughts on “Μικρό σχόλιο για την απεργία και τις ζημιές

  1. Ακόμα και οι «αγανακτισμένοι» πολίτες, με τον καιρό θα σταματήσουν να τρώνε το παραμύθι των ΜΜΕ και θα πάνε με το πλαυρό των απεργών. Ήδη παρατήρησα την αλλαγή στάσης ορισμένων δημοσιογράφων, μετά την πίεση και αρκετών πολιτών, βεβαίως. Είδα μέχρι και ρεπορτάζ του Mega με δημοσιογράφο να αναπαράγει τις απόψεις των απεργών (υπάρχει στο in.gr. Θα ακολουθήσουν και αρκετοί «αγανακτισμένοι». Κάτι αρχίζει να αλλάζει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Αλλά δεν ξέρω άμα φτάνει ο χρόνος για κάτι τέτοιο.

  2. Η αλήθεια είναι πως ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές αγανάκτησης με στόχο την κυβέρνηση και τον βασικό υποστηρικτή των εταιριών και προπαγανδιστή της ληστείας, τον Γκαργκάνα. Αυτός ο καραγκιόζης τείνει να ξεπεράσει ακόμα και τον Μητσοτάκη: όσο πιο πολύ μιλάει τόσο ενισχύεται η συμπαράσταση προς τους απεργούς.

  3. Ακριβώς Ίντι, οι «αγανακτισμένοι πολίτες» είναι τόσο παλιό φαινόμενο όσο και οι απεργοσπάστες.

  4. Το 🙂 ΔΕΝ δείχνει χαρά ή ικανοποίηση.
    Είναι το (χαζοχαρούμενο) ύφος πολίτη, που είναι ανεκτό/αρεστό από την εκάστοτε εξουσία.

  5. Θα συμφωνήσω μαζί σου! Συμπέσαμε, μάλιστα, χρονικά και σχολίασα κι εγώ με το δικό μου τρόπο το θέμα…

    Η απεργία, όταν έχει δίκαια αιτήματα και δεν εξυπηρετεί συντεχνιακές επιδιώξεις μόνο, είναι ΜΕΓΙΣΤΟ μέσο πίεσης και επίτευξης του στόχου…

  6. εγώ πάντως χάρηκα τρελά με το εκτός λειτουργίας Χρηματιστήριο.
    Ακόμα περισσότερο χάρηκα όταν είδα τις ξινισμένες φάτεσες των Horse-bonnet και Garganas στις ειδήσεις!
    επίσης, καθότι έχουμε και συνταξιούχο της ΔΕΗ στην οικογένεια, χαίρομαι τρελά με το κομμένο ρεύμα (άσε που κάνει και καλό στο περιβάλλον αυτή η ατμόσφαιρα. 1 μέρα εκτός λειτουργίας της Προλεμαϊδας = 10 άτομα που γλιτώνουν τον καρκίνο του πνεύμονα στην περιοχή! Ειδικά η Πτολεμαϊδα συναγωνίζεται το Κοζλοντούι σε «απόδοση ρύπων»)!!

  7. Α, ωραία, να ένας ακόμα κλάδος της επιστήμης της απεργιολογίας: εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

    Σε πιο σοβαρό επίπεδο, πιστεύω ότι το πρόβλημα αρχίζει και πάλι από την έλλειψη ενός συγκροτημένου διαλόγου και ενημέρωσης πάνω στα θεμελιώδη ζητήματα του ασφαλιστικού. Μου λείπουν βασικές πληροφορίες, ή έστω ευδιάκριτες απόψεις σε διάφορα θέματα, όπως:

    Πρακτικά ζητήματα: Πόσα χρήματα λείπουν συνολικά; Ποια τα ελλείμματα του κάθε ταμείου; Πόσο κόσμο αφορά τον καθένα; Και σε τι χρονικό ορίζοντα;

    Ιδεολογικά: Ποιος πρέπει να επιβαρυνθεί περισσότερο; (εγώ θα άρχιζα από τα -νομίζω- 5 δις που χρωστάει το κράτος και παρακρατεί παράνομα). Ποιες εργοδοσίες; Ποια η πρέπουσα επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού; Ποια ταμεία πρέπει να συγνωνευτούν ή να υποστηριχθούν; Ποιες κατηγορίες εργαζομένων θα πρέπει να υποστηριχθούν ως πιο ευαίσθητες;

    Διαχειριστικά: Πως να επενδύονται τα αποθεματικά; Πως να διανέμονται τα κέρδη τους; Ποια τα διαθέσιμα επενδυτικά προγράμματα;

    Προσθέστε όσες ακόμα ερωτήσεις νομίζετε, κάθε άλλο παρά ειδικός είμαι στο ζήτημα.

    Διακιολογημένα απεργούν όλοι όσοι αντιμετωπίζουν τη συρρίκνωση των κοινωνικών τους δικαιωμάτων. Αν όμως υπήρχε και κάποια πιο ευδιάκριτη χαρτογράφηση του προβλήματος, νομίζω ότι οι διαμαρτυρίες θα ήταν πιο στοχευμένες, η κοινωνική αλληλεγγύη ιισχυρότερη, η υπομονή του κόσμου απέναντι στις απεργιακές ζημιές μεγαλύτερη.

  8. εγώ ωστόσο φοβάμαι ότι, σε μια κοινωνία που συντηρικοποιείται όλο και περισσότερο, όλο και περισσότεροι θα τρώνε το παραμύθι των ΜΜΕ και θα συντάσσονται με τους αγανακτισμένους πολίτες και τις σιωπηρές πλειοψηφίες…

  9. Αγαπητέ chumba, δε μπορώ παρά να συμφωνήσω με όσα γράφεις. Η αντίληψη του «αγανακτισμένου πολίτη» που υπερασπίζει δια της οργής του τη νομιμότητα είναι βαθιά συντηρητική και στην ουσία της αντιδραστική.

    Να σας πω κι ένα διασκεδαστικό παραμύθι περί ζημίας κατά την απεργία κατ’ αντιδιαστολήν με την ζημία κατά την εργασία;

    Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη. Δώσ’ της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν’ αρχινήσει.

    Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια «οικογενειακή» επιχείρηση με δέκα περίπου εργαζόμενους της «γενιάς των 700 ευρώ» (και κάτι). Η οικογένεια που κατείχε και διοικούσε την εταιρεία δεν σκάμπαζε και πολλά απ’ το αντικείμενο των εργασιών της, το οποίο είχε σχέση με τις νέες τεχνολογίες. Τι να κάνουν κι αυτοί οι άμοιροι οι εργαζόμενοι, έπαιρναν πάνω τους το βάρος της λειτουργίας της επιχείρησης, διαθέτοντας σαφώς ισχυρότερη συνείδηση από τους εργοδότες τους. Έναν Δεκέμβρη, έλαβαν κατά πλειοψηφία την απόφαση να συμμετάσχουν για πρώτη φορά στην γενική απεργία που είχε προκηρύξει το τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό τους όργανο και το ανακοίνωσαν αρμοδίως. Ήταν ένα βήμα σοβαρό για το σύνολο μα και για τον καθένα ξεχωριστά, μια που, πλην ενός, δεν υπήρχε καμιά προηγούμενη εμπειρία συνδικαλισμού και συλλογικής δράσης. Ισχυρό κίνητρο κι επίκαιρη αφορμή γι’ αυτή την απόφαση ήταν μια αναποδιά που είχε συμβεί εκείνες τις μέρες μ’ ευθύνη του εργοδότη κι είχε οδηγήσει έναν εξ αυτών να εργαστεί συνεχόμενα από μια Τρίτη πρωί έως μια Δευτέρα ξημερώματα (όχι, οι πηγές μου με διαβεβαιώνουν ότι δεν κάνουν λάθος στη σειρά των ημερών).

    Ο υιός εργοδότης όταν το πληροφορήθηκε, τις μεσημεριανές ώρες που επισκεπτόταν την εταιρεία, εξοργίστηκε. Κατέβηκε από τον δεύτερο όροφο ως το ισόγειο βρίζοντας και ειρωνευόμενος όσους συναντούσε στο δρόμο, ζητώντας το λόγο που οι υπάλληλοί του ήθελαν το κακό του. Χρειάστηκε ένα μικρό μάθημα κοινωνικού αυτοματισμού για να χαλαρώσει και ν’ αποδεχτεί το προφανές: η συλλογική δραστηριότητα των υπαλλήλων του ήταν ισχυρότερη από τη δική του μεμονωμένη επιθυμία της μεγιστοποίησης της παραγωγικότητος. Στο τέλος της συζήτησης αιτούνταν την παροχή προσωπικού ασφαλείας.

    Το τραγικό στοιχείο του παραπάνω παραμυθιού, που το καθιστά ιδιαιτέρως διδακτικό, είναι ότι ο παθών εργαζόμενος ήταν μεταξύ εκείνων που διαφοροποιήθηκαν απ’ την πλειοψηφία, αφ’ ενός λόγω του εγγενούς φόβου του εργαζόμενου έναντι του εργοδότη κι αφ’ ετέρου εξαιτίας δύο ρεπό και πεντακοσίων ευρώ – συμβολικής επιβράβευσής του απ’ τον εργοδότη για τις 130 περίπου συνεχόμενες ώρες εργασίας που έβγαλαν ασπροπρόσωπη την επιχείρηση.

    Κι έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα. (;)

  10. @ Konstantinos
    Ευτυχής σύμπτωση αγαπητέ.

    @ Krot
    Περνούσα το καλοκαίρι απο Πτολεμαϊδα και έπαθα καραπλακάρα. Ένα πυκνό κίτρινο σύννεφο σκέπαζε ολόκληρη την περιοχή. Και είχε καύσωνα. Κανονική καταδίκη.

    @ Γιάννης Κ.
    Συμφωνώ με όλα όσα ζητάς. Το αίτημα να δημοσιευτούν αναλυτικά στοιχεία για την σημερινή κατάσταση του ασφαλιστικού διατυπώθηκε από την αρχή κιόλας της πολιτικής συζήτησης, πριν καταθέσει η κυβέρνηση το σχέδιο νόμου. Περιττό να πούμε ότι τέτοια στοιχεία δεν δόθηκαν ποτέ από την κυβέρνηση που είχε την πρωτοβουλία και όφειλε να πείσει για την ανάγκη αλλαγών. Ομοίως φυσικά, η συνδικαλιστική ηγεσία και, κατά κύριο λόγο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα μπορούσαν να κάνουν συγκεκριμένες προτάσεις και να δείξουν έτσι τον ερασιτεχνισμό και την προχειρότητα του Κωστάκη του «ταπεινού» και των ανεκδιήγητων γαλάζιων υπουργών του.

    @ Meniek
    Μακάρι να μην είναι όπως τα λες. Έχω την εντύπωση (ή την ψευδαίσθηση) ότι κερδίζει έδαφος μια κάπως πιο ριζοσπαστική τάση, σε σχέση με το παρελθόν.

    @ Imwrong
    Ωραία ιστορία και άκρως διαδακτική από πολλές απόψεις. Σ’ ευχαριστώ πολύ (πάντως παίζεται το αν έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, ε;)

  11. Να και μια πολύ ωραία συλλογή από μελέτες, στοιχεία και θέσεις για το ασφαλιστικό στην Ελλάδα. Για πολιτικούς σπασίκλες και μη, περιέχει από Σπράο μέχρι Καρατζαφέρη..

    http://www.reality-tape.com/asfalistiko/index.php/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.