Ανοιξιάτικες εικόνες: το δήθεν ως τέχνη και η ζωή στο παγκάκι


Σούρουπο στη μικρή μας κωμόπολη με τη θερμοκρασία να κρατιέται για την ώρα στους 11 βαθμούς. Ό,τι πρέπει για βόλτα. Χωρίς πρόγραμμα. Πρώτη στάση στην οδός Φλάνδρας, στο ιστορικό κέντρο. Στενός δρόμος, παλιά εμπορική αρτηρία, σήμερα έχει σπίτια, μπαρ, εστιατόρια και λίγα εμπορικά. Έχει κι ένα μικρό πρώην μαγαζί στο οποίο φιλοξενούνται πότε πότε «εγκαταστάσεις». Σήμερα ακούγεται από εκεί μουσική.

Το «δήθεν» μεταμφιεσμένο σε τέχνη εκτίθεται στη βιτρίνα. Ένας τυπάκος (φωτό επάνω) αποτελεί το κεντρικό έκθεμα. Βάζει δίσκους με κλασική μουσική για πιάνο την οποία συνοδεύει με δικούς του ήχους από το μικρόφωνο. Απέναντί του έχει μια αφίσα με νότες τις οποίες υποτίθεται ότι ακολουθεί. Έξω από το μαγαζί-γκαλερί έχει δύο ηχεία που μεταδίδουν το δρώμενο σε όλον το δρόμο και ακόμα παραπέρα. Κανονικό μαρτύριο για τους γείτονες, κάποιοι από τους οποίους βρίσκονται στα παράθυρα.

Λίγες ώρες και αρκετά ποτά αργότερα, στην ίδια περιοχή αλλά αυτή τη φορά επί της πλατείας της Αγίας Αικατερίνης. Στο παγκάκι μπροστά από την εκκλησία κάθονται δύο τύποι αδιαφορώντας για το κρύο. Ο πιο ηλικιωμένος μοιάζει με άστεγο, ο άλλος κρατά φορητό υπολογιστή που παίζει κάποιο βίντεο. Και οι δύο φαίνονται απορροφημένοι από το έργο. Στον καθαρό ουρανό, μια μικρή παγωμένη φέτα φεγγαριού προσπαθεί μάταια να φωτίσει την εικόνα.

Advertisements

4 thoughts on “Ανοιξιάτικες εικόνες: το δήθεν ως τέχνη και η ζωή στο παγκάκι

  1. Προσπαθήσαμε να δούμε στα κρυφά αλλά χωρίς επιτυχία. Η εικόνα ήταν απίστευτη – και είχε και κρύο…

  2. η αρτιστίκ εκδοχή των realitοπαίχνιδων τύπου big brother… Μου ‘ρχεται στο νου μια ατάκα σε ένα στριπ της φοβερής Μαφάλντα μετά την ακρόαση ενός προγράμματος ηλεκτρονικής (λέμε τώρα) μουσικής στο ραδιόφωνο: Θέε μου χάλασε η τέχνη…

  3. Ακριβώς – είναι σαν ο καλλιτέχνης να μας κλείνει πονηρά το μάτι και να μας λέει πόσο «ψαγμένος» είναι ο ίδιος και πόσο «τυχεροί» εμείς που «επικοινωνούμε» μαζί του και τον «καταλαβαίνουμε»… Πίσωωωωω!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.