Κανάλια, εκθέσεις και συνθήματα – μια βόλτα στην παραλία


Τι είναι αυτό που κάνει παρέες και ζευγάρια να σηκώνονται απότομα από τα ακριανά σκαλοπατάκια της παραλίας και να τρέχουν γρήγορα μακριά και μάλιστα μέσα στη ζέστη του μεσημεριού; Κανένας επιθετικός γλάρος; Μήπως ένα ξαφνικό κύμα ή κανένας σεισμός; Ο Παπαγεωργόπουλος; Κι όμως υπάρχει κάτι χειρότερο (ακόμα και από τον τύπο με το παγωμένο χαμόγελο που παριστάνει τον δήμαρχο). Το τηλεοπτικό συνεργείο! Που γυρίζει πλάνα για να ντύσει ακόμα ένα «αποκαλυπτικό» τηλεοπτικό ρεπορτάζ με εικόνες απο-κλει-στι-κές. Σήμερα το μεσημέρι ήταν σαν να βλέπεις σκύλο να τρέχει ανάμεσα από περιστέρια που βολτάρουν στο πλακόστρωτο. Έτσι πετάγονταν κι έφευγαν μακριά οι αραχτοί στην παραλία, βλέποντας τον κάμεραμαν, τον ηχολήπτη και τον ρεπόρτερ να έρχονται προς το μέρος τους. Το συνεργείο, έμπειρο, ήξερε πως τελικά κάποιος θα μασήσει. Ίσως μόνο και μόνο επειδή δεν πρόλαβε να σηκωθεί και να φύγει (φωτό επάνω).

Μακριά από τους προβολείς της τηλεόρασης, στο λιμάνι και τις φιλόξενες αλλά άδειες αποθήκες του (φωτό επάνω) μια έκθεση φωτογραφίας περιμένει τους επισκέπτες που της υποσχέθηκαν. Η μπιενάλε φωτογραφίας που διοργανώνεται, τον Απρίλιο και τον Μάιο, στην πόλη (μία είναι η πόλη) περιλαμβάνει πραγματικά διαμάντια. Είδα σήμερα μια πρώτη δόση κι εντυπωσιάστηκα. Από αύριο τα υπόλοιπα και δεν είναι και λίγα. Λίγοι έως ανύπαρκτοι ήταν οι επισκέπτες. Στις δύο ώρες που έμεινα στην αποθήκη Γ, νωρίς το μεσημέρι, μπήκε μέσα μόνο μια κυρία και ο νεαρός φύλακας. Η έκθεση είναι δωρεάν και ως γνωστόν αν κάτι δεν έχει ακριβό εισιτήριο, δεν τραβάει κόσμο.

Αντιθέτως, το διπλανό κυριλομάγαζο με τις πανάκριβες τιμές ήταν γεμάτο. Οι ιδιωτικοί παρκαδόροι (μέσα στο λιμάνι – λίγο περίεργο μου φαίνεται αυτό) δεν προλάβαιναν να εξυπηρετήσουν τους φραγκάτους πελάτες που ψώνιζαν θέα στο Θερμαϊκό και κοινωνικό προφίλ. Ακριβώς δίπλα τους, τρεις-τέσσερις ψαράδες περίμεναν υπομονετικά να τσιμπήσει ό,τι απέμεινε ζωντανό στον κόλπο. Είχαν ακριβώς την ίδια θέα χωρίς να πληρώνουν τίποτα. Και ο φραπές σπιτικός και καλοχτυπημένος.

Όλα αυτά μέσα στο λιμάνι, εκεί στην πύλη του Ερυθρού Σταυρού, καρακέντρο για όσους δεν έχουν εικόνα της πόλης. Με φόντο δύο πανό. Το ένα (επάνω) μιλούσε για την επικείμενη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού από τη «σεμνή και ταπεινή» κυβέρνηση του Καραμανλή του Β’. Που θέλει να μεταβιβάσει σε εταιρίες όσα περισσότερα πράγματα γίνεται έτσι ώστε να μη χρειάζεται ο ίδιος να ασχολείται με πολλά. Μεταξύ αυτών και το λιμάνι, που παρακμάζει και υπολειτουργεί και έτσι θα πουληθεί ευκολότερα. Το άλλο πανό ήταν για την έκθεση που, είπαμε, περιμένει επισκέπτες. Και τα δύο απευθύνονται στους περαστικούς που επειδή ακριβώς είναι εντελώς περαστικοί, τα προσπερνούν χωρίς ούτε καν να σταθούν για λίγο. Ντόπιοι και τουρίστες, περαστικοί το ίδιο.

Για όσους κουραστούν να προσπερνούν βαδίζοντας, ο αμαξάς με το κουρασμένο άλογο είναι εκεί για να τους κάνει μια βόλτα από το Λευκό Πύργο μέχρι όπου τραβάει η όρεξη και το πορτοφόλι τους. Περιμένει μπροστά στον πρόχειρο γαλάζιο φράκτη με τον οποίο οι γαλάζιες αρχές έχουν περιφράξει εδώ και μήνες πολλούς το σύμβολο της πόλης. Ακόμα μια γαλάζια σαχλαμάρα που οι πολίτες αυτής της πόλης θα πρέπει να γκρεμίσουν μόλις βρουν λίγο χρόνο για τα κοινά.

Για την ώρα και για μερικά ευρώ, όλο και περισσότερα, ο καθένας μπορεί να είναι έστω και για λίγο βασιλιάς στην πόλη.

Advertisements

5 thoughts on “Κανάλια, εκθέσεις και συνθήματα – μια βόλτα στην παραλία

  1. καλημερα και καλη Πρωτομαγιά. Μακριά από μικρότητες , κακίες και μεμψιμοιρίες ( Ο Σημίτης τόλεγε, αν θυμαμαι καλά….αλλα εκεινα τα χρόνια ήταν το μεγαλείο της άγνοιας μας )…. Η Θεσσαλονίκη αγαπημένη πολη, όπως παντα. Ο,τι και να συμβεί, όπως και να συμβεί. Οταν τυχαίνει να ανηφορίζω ( σπανίως ) προς τα πάνω, μόλις αφήσω το Αιγίνιο αριστερά μου ( αν δεν κανω λάθος ) κι αντικρύσω τον κόλπο με τα φωτα ( αυτη την άλλη Νεα Υόρκη ) με πιάνει μια συγκίνηση. Απροσδιόριστη πολλές φορές
    Καλημερα

  2. Zω Θεσ/νίκη από το 1972, με πολλά διαλείμματα ξενητιάς. Ποτέ απ’ όσο θυμάμαι το ενδιαφέρον δεν ήταν στραμμένο στο ποιος διοικεί αυτή την πόλη. Είχε μια ευτυχισμένη μικροαστική ζωή και τα προβλήματα μας ήταν πολιτικά, δημοκρατίας κλπ. Πώς τώρα έγινε κυρίαρχο ζήτημα ο Ψωμιάδης, ο Άνθιμος και οι λοιποί γραφικοί και θλιβεροί, αδυνατώ να καταλάβω.

    Παράλληλα έπαιζαν δύο πάντα δυνάμεις. Ένα κοινωνικό κίνημα, με εμφανείς τους φοιτητές και τα αριστερά κόμματα – και ένα κυριλο-κιτς με τάχαμου καλοντυσίματα, ακριβή ψυχαγωγία, γάμπρισμα κλπ. Το πρώτο …ψόφησε, με ευθύνη νομίζω του ΠΑΣΟΚ και του ξεχειλώματος του – το δεύτερο κυριάρχησε και έδεσε με τα πρότυπα Ψωμιάδη κλπ. Έτσι σήμερα η πόλη εμφανίζεται ανεγκέφαλη, φασίζουσα, κιτσάτη, χωρίς δυναμική, χωριό παρά ποτέ, χωρίς ελπίδα το χειρότερο, πνιγηρή για κάθε δημιουργική απόπειρα. Θυμάστε τις παλιές μπιενάλε; Όλη η πολύχρωμη Ευρώπη ήρθε, παρτυ ατέλειωτα, άλλο τέμπο. Και είναι όμορφη πόλη. Δεν είναι;

    Ζητούνται ιδέες…

  3. Καλησπέρα… Η ίδια συγκίνηση που πιάνει τη Ρίτσα έπιανε και εμένα όταν επέστρεφα από ταξίδια, αλλά ξαφνικά κάποια στιγμή σταμάτησε να μου συμβαίνει…
    Να φταίει η πόλη; Δύσκολα…
    Οι άνθρωποί της; (μέσα σε αυτους κι εγώ) πιο πιθανό…
    Κάποιες εικόνες της Θεσσαλονίκης συνεχίζουν να είναι πανέμορφες, αλλά κάποιες άλλες μας μελαγχολούν…
    Όσο για τους ρεπόρτερ, μας πληροφορούν ότι το πιο δύσκολο πράγμα στις μέρες μας είναι να τους αναθέσουν γκάλοπ, ειδικά αν το αντικείμενό του είναι κάποιο χαζό-θεμα…
    Σε αυτό σίγουρα φταίνε οι άνθρωποι της τηλεόρασης… Από ιδέες, στέρεψαν…

  4. καλησπέρα, long time-no see, ε;!
    Χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω, φαντάζομαι θα πήγες στα πάτρια εδάφη, ε;!
    Εμείς οι 4 πήγαμε Βενετία. ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΠΟΙΟΙ 4;!!

    Ααααα!! Που να στα λέω!! Χτες το έμαθα!! Μετά από 2 υπερηχογραφήματα, χτες ανακαλύψαμε ότι έχουμε ΔΙΔΥΜΑ ρε συ…

    Φυσικά, έχω φρικάρει… (ετοιμάζομαι να κάνω blog παρέα με τον Ίνδικτο, να μιλά για δίδυμα…)

    πολλές καλησπέρες

  5. Καλημέρες και καλησπέρες, όλες καθυστερημένες. Αργή η σύνδεση στην πόλη και δεν έμπαινα σχεδόν καθόλου. Τώρα, πίσω στη μικρή μας κωμόπολη, αυτό το πρόβλημα δεν υπάρχει πλέον.

    @ Ριτς
    Ωραίο αυτό με τα φώτα που βλέπεις όπως ανεβαίνεις. Πιο παλιά είχα ακριβώς την ίδια εντύπωση, τώρα τα βλέπω από το νυχτερινό αεροπλάνο που πετά πάνω από τον κόλπο.

    @ Cirut
    Κάπως έτσι μου φαίνονται κι εμένα οι δύο μεγάλες τάσεις στην πόλη. Μόνο που δεν πιστεύω πως η μία πέθανε και η άλλη έμεινε μόνη και επικρατούσα. Η φασίζουσα κυριλοψευτομαγκιά μάλλον ακούγεται περισσότερο επειδή ακριβώς παίζει στο γήπεδό της, αυτό των μέσων «ενημέρωσης» που ψοφάνε για φτήνια και εντυπωσιασμό. Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που αδιαφορεί μεν για αυτούς τους καραγκιόζηδες αλλά μαζί απέχει και από τα κοινά. Σε αυτό το τελευταίο είναι το πρόβλημα.

    @ Greekmedianews
    Η τηλεόραση καταστρέφει όποιον αφεθεί στα χέρια της. Με αυτή την έννοια δε με χαλάει καθόλου που η πόλη γείναι γεμάτη καφενεία, καφετέριες, μπαρ, γυράδικα και τσιπουράδικα. Καλύτερα με παρέα γύρω από ένα τραπέζι παρά στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ.

    @ Μετεωρίτης
    Καλώς τη Φαίη! Ευτυχώς που δεν έκανες τέσσερα υπερηχογραφήματα ε; Στο μπλογκ που θα κάνεις με τον Ίνδικτο, θα με πάρετε κι εμένα που έχω δύο μικρές δίδυμες αδελφές; Δε χρειάζεται να φρικάρεις καθόλου. Έχει πολύ πλάκα η ιστορία, και τα παιδάκια θα μεγαλώσουν με παρέα στην ηλικία τους – σούπερ!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.