«Η εξουσία της νύχτας»: Αστυνομικό ναι, νουάρ όχι


Ο Τζέιμς Έλροϊ ξέρει να γράφει νουάρ. Για την ακρίβεια, ο Έλροϊ είναι σχεδόν ο αποκλειστικός υπεύθυνος για την αναβίωση του αμερικανικού νουάρ κατά τις δεκαετίες του 80 και του 90, με κατάμαυρα μυθιστορήματα όπως «Η μαύρη Ντάλια», «Το μεγάλο πουθενά» και άλλα. Όταν λοιπόν ο μαέστρος υπογράφει το σενάριο μιας ταινίας, τότε απλώς βγάζω εισιτήριο.

Το Street Kings (στα ελληνικά αποδόθηκε ως «Η εξουσία της νύχτας») μιλά για το αγαπημένο θέμα του Έλροϊ, τους διεφθαρμένους μπάτσους στην πόλη των αγγέλων. Τον κεντρικό ρόλο του κατεστραμμένου από προσωπικές τραγωδίες και αλκοόλ μπάτσου, τον υποδύεται ένας πολύ καλός Κίανου Ριβς. Και το ρόλο του αφεντικού του στην αστυνομία του Λος Άντζελες, ο πάντα καλός Φόρεστ Γουίτακερ (η φωτό από το movies.houstonpress.com).

Ο Ριβς είναι ψυχρός αλλά και παρορμητικός, βίαιος και συνέχεια στην τσίτα. Κάθε δέκα λεπτά τα παίρνει στο κρανίο με πράγματα που μαθαίνει για συναδέλφους ή την ομάδα του και τα κάνει ή θέλει να τα κάνει λαμπόγυαλο. Στην πορεία σκοτώνει και καμμια δεκαριά τύπους, και πρέπει να περιμένουμε πολύ ώρα για να τον δούμε απλώς να δέρνει και να συλλαμβάνει κάποιον. Είπαμε όμως, είχε προσωπικές περιπέτειες και του τα ψιλοσυγχωρούμε σχεδόν όλα. Εκτός από ένα: ότι ο χαρακτήρας του παραείναι καλός και αγαθός για νουάρ με θέμα τη διαφθορά.

Ο Γουίτακερ πάλι είναι ο καριερίστας αρχμπάτσος που πατάει επί πτωμάτων για να ανέβει στην ιεραρχία. Φαίνεται πανίσχυρος και γι αυτό παίρνει όλο και μεγαλύτερα ρίσκα, φροντίζει όμως και τους ανθρώπους του, τους οποίους καλύπτει στα διάφορα (και δεν είναι και λίγα) παραστρατήματά τους. Έχει λίγο πιο καλή φάτσα από όσο θα έπρεπε και προς το τέλος έχει κι έναν απίστευτα μεγάλο και περιττό για το είδος διάλογο με τον Ριβς, αλλά κατά τα άλλα βοηθά την ταινία.

Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Άγερ κάνει καλή δουλειά, χωρίς ντε και καλά να κάνει κάτι φοβερό και τρομερό. Την ιστορία και τους χαρακτήρες τους ξέρει καλά όσο και την πόλη. Κι αυτός και ο Φόρεστ Γουίτακερ μεγάλωσαν στο Σάουθ Σέντραλ του Λος Άντζελες. Γνωστός από το σενάριό του για το «Μέρα εκπαίδευσης» έχει στο ενεργητικό του ως σκηνοθέτης ακόμα μια ταινία για την ίδια περιοχή της πόλης, το Harsh Times.

Η ταινία είναι λοιπόν σε γενικές γραμμές καλή για Κυριακή απόγευμα, με σαντουιτσάκι και μπυρίτσα, κι αν υπάρχει δυνατότητα και για θερινό, ακόμα καλύτερα. Για πολλά περισσότερα όμως δεν είναι και οι Άγερ και Έλροϊ φταίνε γι αυτό. Γιατί το καλό νουάρ δεν μπορεί να μείνει μόνο στους διεφθαρμένους μπάτσους. Θέλει και τους επίσης διεφθαρμένους πολιτικούς του και τα κοινωνικά προβλήματα και τις αντιθέσεις και αυτή τη γενική μαυρίλα και το αδιέξοδο και τις ατάκες που σου μένουν μετά το βιβλίο ή την ταινία. Ε, αυτά τα βασικά στοιχεία η ταινία δεν τα είχε. Ετοιμαστείτε λοιπόν για καλό και πολύ πιστολίδι, και μερικά πειστικά μπουκέτα και μια στοιχειώδη γραμική αφήγηση. Χωρίς ανατροπές, χωρίς φλας μπακ – α ναι, και χωρίς καμμία απολύτως μοιραία γυναίκα. Το τρέιλερ παρακάτω.

Advertisements

4 thoughts on “«Η εξουσία της νύχτας»: Αστυνομικό ναι, νουάρ όχι

  1. Δεν προλαβαίνω να διαβάσω και να σχολιάσω… Πέρασα για ένα γεια επειδή έχω χαθεί κάπως από το διαδικτυακό κόσμο…

  2. Εμένα πάλι μου φάνηκε απλά… χάλια. Πολύ κακές ερμηνίες, μάλλον αρπαχτές από δύο καλούς ηθοποιούς (αυτούς της φωτό εννοώ) και ένα σενάριο προβλέψιμο, λίγο εως πολύ. Τηλεοπτική σειρά θύμισε, όχι ταινία.

  3. Σειρά θύμιζε, πράγματι. Και το σενάριο, πολύ γραμμικό και προβλέψιμο. Αλλά κακές ερμηνείες από τους δύο δεν είδα.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.