Ζίνεκε: χαρούμενα μπάσταρδα για μια μέρα


Η γιορτή που μ’ αρέσει είναι το «Ζίνεκε«. Μια ζωντανή, θορυβώδης παρέλαση, πολύχρωμων ανθρώπων. Παιδιά, νέοι, γέροι, αρτιμελείς αλλά και ανάπηροι, σε ξυλοπόδαρα, πατίνια, αλλά και πατερίτσες και αναπηρικά καροτσάκια, λευκοί, μαύροι, άραβες και ασιάτες. Ένα πλήθος χιλιάδων διαφορετικών, μπερδεμένων, χαρούμενων «μπάσταρδων» καταλαμβάνει κάθε δύο χρόνια το ιστορικό κέντρο της μικρής μας κωμόπολης, για να γλεντήσουν και να χαρούν το ότι είναι φυλετικά, γλωσσικά, εθνικά, «ακάθαρτοι».

Στην πολύ ντόπια γλώσσα της μικρής μας κωμόπολης, Ζίνεκε ήταν το χαϊδευτικό του μικρού στενού ποταμού Ζένε που διέσχιζε το ιστορικό κέντρο της πόλης, αγκάλιαζε τα τετράγωνα και τα προστάτευε από πυρκαγιές. Ζίνεκε σήμαινε όμως και το μπάσταρδο σκυλάκι του δρόμου. Αυτό που σου κουνούσε την ουρά μπας και τσιμπήσει τίποτα να ξεγελάσει την αιώνια πείνα. Που σε ακολουθούσε αν του φερόσουν καλά και που κάποιες πολλές φορές κατέληγε πνιγμένο στο ποτάμι.

Σήμερα ο Ζένε δεν υπάρχει. Τον σκέπασε η ανάπτυξη, η λεωφόρος. Αφού πρώτα είχε γίνει εστία μόλυνσης από τα λύματα της πόλης και των εργαστηρίων. Ούτε πολλά αδέσποτα έχουν μείνει. Η μικρή μας κωμόπολη έχει ντυθεί «πρωτεύουσα της Ευρώπης». Δε θέλει να στεναχωρεί με τέτοια άθλια θεάματα τις αυστηρές γραβάτες και τα βλοσυρά ταγέρ που μουρμουρίζουν στατιστικές και γεμίζουν τα ακριβά εστιατόρια του πάνω κέντρου. Στο κάτω κέντρο το παλιό, λίγα Ζίνεκε κάνουν συντροφιά στους όλο και πιο πολλούς άστεγους που σωριάζονται στα πεζοδρόμια του κέντρου νικημένοι από το αλκοόλ.

Το Σάββατο, την τελευταία μέρα του Μάη, το πολύχρωμο πλήθος κατέλαβε τους δρόμους τους παλιούς, εξόρισε τα αυτοκίνητα, και χόρεψε, τραγούδησε, πείραξε, κορόιδεψε τους σοβαροφανείς, έπαξε δυνατά μουσική, αλλά και διαμαρτυρήθηκε για την καταστροφή και τη σπατάλη του νερού, για τα δεινά των μεταναστών και των προσφύγων, για τη φτώχεια. Ήταν η μέρα που η μικρή μας κωμόπολη έγινε πραγματική κούκλα. Όπως γίνεται κάθε δυο χρόνια από το 2000 που ξεκίνησε το Ζίνεκε, .

Το Σάββατο είχε ζέστη, και υγρασία. Πότε πότε και μια ακτίνα ήλιου. Δεν έβρεξε, τα μπάσταρδα του δρόμου έμειναν στεγνά, το πανηγύρι πήγε καλά. Έβρεξε μετά από πολλές ώρες κι έκανε τη χάρη στον καλλιτέχνη που μιλά για τα σκυλιά τα μουσκεμένα από τη βροχή. Αυτά που μένουν κουλουριασμένα στην είσοδο κάποιου μαγαζιού και που ακόμα κι αν έχουν σπίτι δε μπορούν να γυρίσουν σ’αυτό γιατί η βροχή ξέπλυνε τις μυρωδιές κι έχουν χαθεί.

Ραντεβού σε δυό χρόνια στο επόμενο Ζίνεκε. Μέχρι τότε «oh how we danced … we’ll never be going back home»…

Advertisements

2 thoughts on “Ζίνεκε: χαρούμενα μπάσταρδα για μια μέρα

  1. για άλλη μια φορά ζηλεύω! Άσε που αισθάνομαι τελείως Ζίνεκε και κακώς που δεν ήμην εκείμ 😉

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.