Ψαράδες κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Οργή και συγκρούσεις


Στα έξι και κάτι χρόνια που είμαι εδώ στη μικρή μας κωμόπολη έχω δει πολλές διαδηλώσεις στην πλατεία Σουμάν, την καρδιά της γειτονιάς με τα ευρωπαϊκά όργανα. Καμμία διαδήλωση όμως δεν ήταν τόσο οργισμένη σαν τη σημερινή που κατέληξε στις βίαιες συγκρούσεις ψαράδων από τη Γαλλία και την Ιταλία, με την αστυνομία.

Οι διαδηλωτές ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για την αυξημένη τιμή του πετρελαίου που χρησιμοποιούν ως καύσιμο στα αλιευτικά σκάφη τους και να διαδηλώσουν στην πλατεία Σουμάν. Συναντήθηκαν με εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και ζήτησαν ελαφρύνσεις και χρήματα για να αντισταθμίσουν τις απώλειες. Η ΕΕ τους είπε με λίγα λόγια ότι δεν γίνεται τίποτα κι οι ψαράδες διεμήνυσαν ότι δε φεύγουν αν δεν ικανοποιηθουν τα αιτήματά τους. Η αστυνομία τους εμπόδισε να μπουν στην πλατεία Σουμάν αναπτύσσοντας εκατοντάδες πάνοπλους, σιδερόφρακτους αστυνομικούς. Οι φήμες έλεγαν πως καμμια 45ριά λεωφορεία επρόκειτο να φτάσουν αργότερα προσθέτοντας περίπου 2500 διαδηλωτες από Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία και Ιταλία, στους 200 που είχαν καταλάβει την οδό Λουά από το πρωί.

Τι συνέβη τελικά και τι όχι; Οι ενισχύσεις των διαδηλωτών δεν έφτασαν ποτέ. Άλλες φήμες λένε ότι η βελγική αστυνομία σταμάτησε τα πούλμαν στις παρυφές της μικρής μας κωμόπολης. Στη 1.20 η αστυνομία επιτέθηκε στους ψαράδες για να καθαρίσει την πλατεία και να την παραδώσει ξανά στην κίνηση. Οι ψαράδες απάντησαν με καταιγισμό φωτοβολίδων. Δεκάδες βολίδες εκτοξεύτηκαν σχεδόν ταυτόχρονα προς την αστυνομία και τα κοινοτικά κτίρια.

Οι βολίδες προκάλεσαν λίγες ζημιές (τρία τζάμια του νέου κτιρίου LEX του Συμβουλίου) και πανικό στους ευρωυπαλλήλους. Ο πανικός εντάθηκε από τις αλληλοαναιρούμενες οδηγίες που έδινε η ευρωγραφειοκρατία στους υπαλλήλους της για το πώς έπρεπε να αντιδράσουν και από τους σεκιουριτάδες που κλείδωσαν τον κόσμο μέσα και δεν άφηναν σχεδόν κανέναν να μπει ή να βγει. Εντάθηκε επίσης και από την πληροφορία ότι οι διαδηλωτές είχαν αρχίσει επιθέσεις κατά παρκαρισμένων αυτοκινήτων. Πολλοί υπάλληλοι φτάνοντας το πρωί στη δουλειά τους είχαν βρει τα γκαράζ κλειστά «για λόγους ασφαλείας» και είχαν παρκάρει όπου βρήκαν, έξω στο δρόμο. Τελικά ένα αμάξι (φωτό επάνω) την πλήρωσε. Το αναποδογύρισαν οι ψαράδες στην προσπάθειά τους να μπλοκάρουν την «επέλαση» των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας και των βυτιοφόρων με τα κανόνια νερού.

Οι ψαράδες ξήλωσαν επίσης το πεζοδρόμιο σε αρκετά σημεία του (φωτό κάτω) και πήραν τις πέτρες τις οποίες εκτόξευσαν κατά αστυνομικών (φωτό επάνω) αλλά κυρίως κατά ευρωκτιρίων. Οι ψαράδες δεν ενόχλησαν και δεν χτύπησαν κανέναν περαστικό ή περαστικό όχημα. Αδιαφόρησαν ακόμα και για τους όχι λίγους ευρωυπαλλήλους που είχαν ξεμείνει έξω στο δρόμο και κοιτούσαν σα χάνοι σφίγγοντας με δύναμη στο στήθος τους κάτι βαρυσήμαντους φακέλλους. Ξήλωσαν κι έναν δυο στύλους με πινακίδες του δρόμου και με αυτούς άρχισαν να σπάνε φανάρια κυκλοφορίας και μια δυο βιτρίνες καταστημάτων (το ένα ήταν τράπεζα). Χρησιμοποίησαν, βολίδες, πέτρες, ξύλα, έψαλλαν τη Μασσαλιώτιδα και δε φορούσαν μαντήλια. Αντιθέτως στα πρόσωπά τους καθρεφτιζόταν μια απίστευτη οργή που όμοιά της είχα να δω πάρα πολύ καιρό.

Είδα μεταξύ άλλων, μια 35χρονη Γαλλίδα, με όψη νεαρής μαμάς, να περνά μπροστά μου και να κατευθύνεται μαζί με δύο συντρόφους της προς τους δεκάδες αστυνομικούς της πρώτης γραμμής κρατώντας ένα ξύλινο λοστάρι στο ένα χέρι και τρεις κοτρώνες στο άλλο.

Η αστυνομία δε χρησιμοποίησε δακρυγόνα, επιτέθηκε δύο φορές και στην ουσία πρώτα διέσπασε τους ψαράδες σε τρεις ομάδες και μετά άρχισε να κάνει εκκαθαρίσεις περικυκλώνοντας την κάθε ομάδα ξεχωριστά. Στο τέλος είδα να συλλαμβάνουν έναν 50χρονο μπροστά μου και καμμια 20ριά ψαράδες (κυρίως νεαρούς) στο τέλος. Τον 50χρονο τον συνέλαβαν ασφαλίτες με πολιτικά και μια κορδέλα πορτοκαλί στο μανίκι. Έμοιαζε με σκηνικό από το «Μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς. Τον έσυραν μέχρι ένα περιπολικό και εκείνος δε διαμαρτυρόταν, μόνο κοιτούσε γύρω. Ήταν λευκός, αδύνατος, ηλιοκαμμένος. Ένοιωσα άσχημα κυριως επειδή βρέθηκε ένας άνθρωπος τόσο μόνος του αιχμάλωτος τόσων αντιπάλων. Τουλάχιστον οι 20 είχαν τους συντρόφους τους.

Αργά το απόγευμα οι δυνάμεις ασφαλείας επιβεβαίωσαν τη νίκη τους και παρέδωσαν το δρόμο στην κυκλοφορία. Έμειναν τα συνθήματα, οι πληγές στα πεζοδρόμια, η καμμένη σε πολλά σημεία άσφαλτος και κάποια σπασμένα τζάμια να θυμίζουν αυτήν την πρώτη μάχη για την πλατεία Σουμάν. Έμεινε και το σοκ σε κάποιους ευρωυπαλλήλους που αρνούμενοι να καταλάβουν ρωτούσαν τον εαυτό τους και συναδέλφους τους: «μα τι κάναμε και μας αντιπαθούν έτσι;» Έμειναν βέβαια και τα δελτία ειδήσεων που βρήκαν την ευκαιρία να προβάλουν εικόνες με συγκρούσεις και ταραχές χωρίς να απαντάνε ούτε στο ερώτημα αυτό ούτε σε κανένα άλλο.

Σ’ εμένα έμεινε κυρίως η εικόνα της οργής. Μιας οργής γνήσιας, βαθειάς, που δεν άργησε να τροφοδοτήσει τη βία, ιδίως όταν η αστυνομία αποφάσισε να επέμβει. Μαζί της έμεινε και μια αίσθηση πως όχι μόνο δεν είδαμε ακόμα την τελευταία πράξη, αλλά κιόλας πως το δράμα θα διανύσει πολύ δρόμο μέχρι την κορύφωσή του.

Advertisements

11 thoughts on “Ψαράδες κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Οργή και συγκρούσεις

  1. Επιτέλους μια σοβαρή διαδήλωση και δράση στους δρόμους γύρω από το Berlaymont!
    Ωραίες φωτό!
    Ήσουν από εκείνους που δεν πρόλαβαν να μπουν, ή από εκείνους που πρόλαβαν να βγουν πριν κλειδώσουν τις πόρτες;

  2. Τρία ζήτω στους Γαλλοιταλούς ψαράδες… Μπορεί να μην πέτυχαν τίποτα άμεσα τώρα, αλλά είναι μια αρχή… Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ γραφικός, «αλληλεγγύη στου Γαλλοιταλούς ψαράδες». Θα λινκάρω στο ποστ σου…

  3. @ Aka
    Μερσί φιλενάδα. Ήμουν κυρίως στο δρόμο αλλά δεν έβγαλα κοντινές φωτό για να μην καρφωθούν οι άνθρωποι. Είχες πάντως πολλούς ασφαλίτες «κινηματογραφιστές» και «φωτογράφους».

    @ Exiled
    Καλά, θα έκαναν χρυσές δουλειές οι τζαμάδες!

    @ Antidrasi&Sex
    Ευχαριστώ για το λινκ. Κι εγώ νομίζω ότι είναι μια πρώτη γεύση από την οργή που συσσωρεύεται εδώ και καιρό.

  4. Αληλλεγγύη γενικώς στους Γαλλοϊταλούς ψαράδες; Τα αισθήματά μου είναι αντιφατικά. Η οργή τους βέβαια δικαιολογημένη, όπως και όλου του κόσμου κατά της αύξησης των τιμών των καυσίμων. Και είμαι βέβαιος ότι η επαγγελματική τους κρίση έχει προκαλέσει πολλά προσωπικά και οικογενειακά δράματα, άξια σεβασμού. Τέλος συμφωνώ ότι η στάση τους στη Σουμάν αποτελεί απλό προπομπό ευρύτερων και πιο δυναμικών εκρήξεων.

    Οι ίδιοι όμως συνεχίζουν να καταστρέφουν εγκληματικά τη ζωή στις θάλασσες και τους ωκεανούς. Οι στατιστικές είναι ανατριχιαστικές. Έχουν φέρει στο χείλος της εξαφάνισης εκατοντάδες είδη ψαριών και στερούν από τους εαυτούς τους, τους μελλοντικούς τους συναδέλφους και τις επόμενες γενιές ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά της ανθρωπότητας. Και όλα αυτά με δημόσια υποστήριξη και επιδότηση εδώ και δεκαετίες. Η επαγγελματική τους δραστηριότητα πρέπει οπωσδήποτε να περιοριστεί για το δημόσιο καλό – και φυσικά με τον πιο επωφελή τρόπο για τους αλιείς και τους συνεργάτες τους.

  5. @ Γιάννης Καραμήτσιος:
    Θεωρείς ότι οι ψαράδες είναι υπέυθυνοι για την υπεραλίευση; Ή γενικότερα το σημερινό κοινωνικό σύστημα της υπερκατανάλωσης, συνέπεια του οποίου είναι και η υπεραλίευση; Άρα, αλλού είναι η πηγή του θέματος και όχι στους ψαράδες. Δεν νομίζω ότι μέρα με τη μέρα οι ψαράδες είπαν στους εαυτούς τους «ας ξεκωλώσουμε όσα περισσότερα ψάρια μπορούμε για να κονομήσουμε χοντρά». Περισσότερη κατανάλωση, χαμηλότερες τιμές (λόγω ανταγωνισμού, που κατά τα άλλα τα πάντα ρυθμίζει), αυξημένα λειτουργικά, οπότε «ας πιάσουμε όσα περισσότερα ψάρια μπορούμε, να βγάλουμε μεροκάματο». Για την υπεραλίευση πιο πολύ ευθύνονται οι μεγάλες εταιρείς αλιευμάτων, παρά οι ψαράδες που διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες.

  6. @ Τι ευχαριστείς βρε chumba? Ένα λινκ έκανα, για μια πολύ καλή περιγραφή ενός συμβάντος, που σε εμάς έφτασε διαφορετικά…

  7. Σε κάθε πρόβλημα καλό είναι να αρχίζουμε με τους φυσικούς αυτουργούς, και στην προκειμένη περίπτωση αυτοί είναι οι ψαράδες, όπως βέβαια και οι εταιρείες για τις οποίες δουλεύουν ή με τις οποίες συνεργάζονται. Οι ψαράδες -χωρίς βέβαια να είναι όλοι ίδιοι- έχουν προβεί σε καταστροφικές πρακτικές με στόχο την μεγιστοποίηση του δικού τους κέρδους και την ικανοποίηση μιας παράλογης απληστίας. Αρκεί μόνο να αναλογιστεί κανείς τις ποσότητες ψαριών που καταστρέφουν ως παράπλευρες απώλειες χωρίς καν να εμπορεύονται. Το δυναμιτισμένο Αιγαίο αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα, αν και μικρής κλίμακας, όπου μερικοί ψαράδες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να «ξεκωλώσουν» όσα περισσότερα ψάρια μπορούσαν. Υπολογίζεται επίσης ότι ο τζίρος της παράνομης αλιείας στην Ε.Ε. είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτόν της νόμιμης.

    Με το να ανάγουμε τα πάντα στην υπερκαταναλωτική κοινωνία και στα γενικότερα μοντέλα ανάπτυξης, προβαίνουμε ίσως σε μία μεγαλόπνοη διαπίστωση. Έτσι όμως θολώνουμε τα νερά, αρχίζουμε το παιχνίδι της κότας με το αβγό και αμνηστεύουμε μεγάλο μέρος των επί μέρους εγκλημάτων.

  8. @ Γιάννης και Antidrasi&Sex
    Υπάρχουν σίγουρα περισσότεροι και όχι πάντα απλοί λόγοι. Η πίεση που ασκούν οι εταιρίες για να κρατήσουν το κόστος χαμηλό οδηγεί τους ψαράδες στην υπεραλίευση για να μπορέσουν να διατηρήσουν ένα εισόδημα που θα τους επιτρέψει να ζουν από τη δουλειά τους. Από την άλλη, είναι βέβαιο πως ακόμα κι αν οι τιμές ήταν υψηλές, κάποιοι (ίσως αρκετοί) θα έμπαιναν στον πειρασμό να βγάλουν περισσότερα χρήματα μέσω και πάλι της υπεραλίευσης, έστω κι αν αυτό οδηγούσε σε μεγαλύτερη προσφορά άρα χαμηλότερες τιμές. Για μένα το πρόβλημα είναι στο δυσανάλογα υψηλό περιθώριο κέρδους των εταιριών μεταποίησης, διανομής, και πώλησης, σε σχέση πάντα με το κέρδος του ψαρά.

    Σε ό,τι αφορά τη διαδήλωση στις Βρυξέλλες, πάντως, είναι σημαντικό να δει κανείς το ρόλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Έστειλε έναν σύμβουλο του Μαλτέζου επιτρόπου για την Αλιεία, Τζο Μποργκ, να συναντηθεί για λίγα λεπτά με τους ψαράδες για να τους πει ότι το μόνο που πορεί να τους προτείνει είναι να περιορίσουν το στόλο τους, να αλλάξουν δηλαδή κάποιοι από αυτούς επάγγελμα, και να περιορίσουν το κόστος της εργασίας τους. Χωρίς να είμαι ειδικός στα της αλιείας, νομίζω γενικώς ότι αυτή η φοβερή εμπιστοσύνη και προσήλωση της Επιτροπής αλλά και των κυβερνήσεων στους κανόνες της «ελεύθερης» αγοράς θα οδηγήσει και πολλούς άλλους κλάδους σε μαχητικές διαδηλώσεις.

  9. Συμφωνώ με τον chumba.
    Αναγνωρίζω ότι η διατύπωση μου δεν βοήθησε και το σχόλιο φάνηκε περισσότερο σαν ένας γραφικός χαρακτηρισμός (άτιμη καταναλωτική κοινωνία κλπ κλπ). Αλλά δεν αμνηστεύω μέρος των εγκλημάτων. Όπως λες και εσύ Γιάννη, ΜΕΡΙΚΟΙ ψαράδες δεν έχουν πρόβλημα να ψαρέψουν με δυναμίτη. Αυτό δεν σημαίνει πως ακυρώνεται το δίκαιο ή μη των αιτημάτων του κλάδου. Κακοί επαγγελματίες υπάρχουν σε όλους τους κλάδους. Εκτός και αν η ΕΕ εντάσει την πίεση στους ψαράδες σε ένα σχέδιο περιβαλλοντικής πολιτικής, οπότε πάσο.

    Όσο για την τελευταία φράση του chumba, θεωρώ πως οι μαχητικές διαδηλώσεις θα πρέπει να αρχίσουν να γίνονται πέρα από κλάδους, συνολικά από τους εργαζόμενους. Και γιατί η πίεση ασκείται σε όλους αλλά και γιατί κλαδικά οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν το διαίρει και βασίλευε, στρέφοντας μια κοινωνική ομάδα έναντι κάποιας άλλης.

  10. Συμφωνώ κι εγώ με το τελευταίο. Όλοι μαζί καλύτερα από χώρια. Και το όλοι μαζί παίζει όχι μόνο πέρα από κλάδους αλλά και πέρα από σύνορα.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.