Το τελευταίο τραίνο για τη Γιούμα: Ένα ολοκαίνουριο κλασικό γουέστερν


Σκληρή ζωή σε ξερά και γυμνά τοπία, σκληροί άνθρωποι, νομοταγείς έμποροι, ευγενικοί ληστές και δολοφόνοι, πλούσιοι τσιφλικάδες που καταδυναστεύουν τους μικροκτηματίες, κινέζοι εργάτες σε ορυχεία και σιδηροδρομικές γραμμές, σαλούν, αγροτόσπιτα, πιστολίδι, καταδιώξεις με άλογα. Όλες οι καταστάσεις και οι χαρακτήρες της αμερικανικής Δύσης (εκτός ίσως από τους Ινδιάνους που εμφανίζονται μόνο για λίγο) περνούν μπροστά μας στην ταινία «Το τελευταίο τραίνο για τη Γιούμα» («3:10 to Yuma») του Τζέιμς Μάνγκολντ. Και περνούν με έναν τρόπο ιδιαίτερα πειστκό αλλά και διασκεδαστικό (φωτό από Observer).

Παρά το ότι το είδος δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε το αγαπημένο μου, πρέπει να ομολογήσω πως ο Ράσελ Κράου και ο Κρίστιαν Μπέιλ είναι πραγματικά απολαυστικοί. Ο Κράου παίζει τον διαβόητο πιστολά-ληστή Μπεν Γουέιντ (φανταστικό πρόσωπο). Είναι μούρη, με καυστικό χιούμορ και γρήγορο χέρι στο πιστόλι. Δεν πειράζει απλούς πολίτες, σκίζει όμως τράπεζες, μεταφορικές εταιρίες, και επιχειρήσεις εντατικής εκμετάλλευσης ανθρώπων, όπως μεταλλεία και σιδηρόδρομους. Μαζί με αυτούς, σκίζει και τους σερίφηδες και τα τσιράκια τους.

Ο Μπέιλ υποδύεται τον πτωχό πλην όμως τίμιο γελαδάρη Νταν Έβανς που ούτε χιούμορ έχει ούτε μούρη πουλάει. Έχει όμως αρχές μαζί και πολλά χρέη και γι αυτό αναλαμβάνει έναντι αμοιβής να συνοδέψει τον Γουέιντ μέχρι την πόλη όπου θα τον φορτώσουν στο τραίνο του τίτλου με προορισμό τη Γιούμα και τη φυλακή της. Στη διαδρομή, Γουέιντ και Έβανς θα τα δουν όλα και θα αρχίσουν να ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον αλλά και τον εαυτό τους. Η μουσική πρωταγωνιστεί κι αυτή και σε συνδυασμό με το πιστολίδι δίνει μια αίσθηση Ταραντίνο. «Το τελευταίο τραίνο για τη Γιούμα» είναι μια ταινία που έχει σκοπό να σε κάνει να περάσεις καλά και να πει και πέντε πράγματα. Τα καταφέρνει εξισου καλά και στα δύο. Το τρέιλερ παρακάτω.

Advertisements