Το πανηγύρι της Ανάληψης (ανταπόκριση και φωτό: Froggy)


Ρούχα, εσώρουχα, δαχτυλιδάκια, ρολόγια, παπούτσια, στο πανηγύρι έχει απ’ όλα, μας λέει ο Froggy που έστειλε και τις ωραιότατες φωτό. Έχει και καλαμπόκι ψητό, ποπ κόρν, μαλλί της γριάς, λουκουμάδες ζεστούς, γλυφιτζούρια κατακόκκινα (ναι, ναι, τα κοκκόρια!). Παραδίπλα, άλλοι πάγκοι με πορτοφόλια «μάρκες», αρώματα επίσης «μάρκες», παπούτσια, τραπεζομάντηλα, καρέκλες, βιβλία, πράγματα για το σπίτι γενικά, ξύλινα χειροτεχνήματα (από το χέρι του παππού). Η εκκλησία της Ανάληψης έχει γύρω της μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Θεσσαλονίκης, και το πανηγύρι είναι μεγάλο.

Τον απαραίτητο θρησκευτικό τόνο δίνει ο μοναχός (το πολύ 40 χρόνων) από το Όρος. Κάθεται σ’ ένα σκαμπουδάκι, πουλά κομποσκίνια και ευλογεί και το κομποσκίνι (το «διαβάζει») και τον αγοραστή. Κινεί την περιέργεια των πιτσιρικάδων αλλά όχι για πολύ. Πιο πέρα έχει κούνιες-βαρκούλες βγαλμένες κατευθείαν από τα βάθη της δεκαετίας του 1970, αυτοκινητάκια που γυρνούν γύρω-γύρω (φωτό πάνω), καντίνες με σουβλάκια και μικρά, γλυκά, βασανισμένα πόνυ για τη βόλτα (φωτό στο τέλος).

Οι καπνοί από τις καντίνες έχουν σκεπάσει τα κάθετα στη Β. Όλγας στενά γύρω από την εκκλησία. Δεν μπορούν να σκεπάσουν όμως τη «Μεγαλόχαρη», την καντίνα (φωτό πάνω) που όσο να ‘ναι κάτι πρέπει να ξέρει από πανηγύρια. Οι καμπάνες χτυπούν συνέχεια, η εκκλησία είναι ασφυκτικά γεμάτη μέσα, και το 4Ε (το εκκλησιαστκό κανάλι), μεταδίδει απ’ ευθείας. Εδώ και 10 χρόνια που η γειτονιά ξαναγέμισε νέους αθρώπους και παιδιά -από όταν οι μετανάστες από τον Καύκασο έδωσαν νέα ζωή στην περιοχή- γέμισε ξανά κόσμο και η Ανάληψη.

Έχω να μπω εκεί μέσα χρόνια πολλά. Ακόμα κι όταν μας πήγαιναν με το σχολείο για τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό οι περισσότεροι προτιμούσαμε τη μπουγάτσα «Αθηνά». Το πολύ να φτάσω μέχρι απ’ έξω έτσι για ένα τεταρτάκι, για την Ανάσταση, οικογενειακώς. Σε πανηγύρι στην πόλη όμως δεν έχω βρεθεί ποτέ. Παλιά πρέπει να μαζευόταν όλη η γειτονιά, έξω, μαζί, στους ίδιους στενούς διαδρόμους ανάμεσα στους πάγκους και τα πεζοδρόμια. Παλιά πρέπει να γνωρίζονταν πωλητές και πελάτες και πανηγυρίζοντες γενικώς. Σήμερα ακόμα και στην ίδια γειτονιά υπάρχουν ακόμα πιο έντονες διαχωριστικές γραμμές. Διαφορετικοί κόσμοι στην ίδια πολυκατοικία. Που δε συναντιούνται πλέον ούτε στην αγορά ούτε πουθενά.

Του χρόνου θα πάω σε ένα πανηγύρι στην πόλη.

Advertisements

3 thoughts on “Το πανηγύρι της Ανάληψης (ανταπόκριση και φωτό: Froggy)

  1. Πέρασα από την Β. Όλγας με το λεωφορείο κατά τις 10:00 το βράδυ και γινόταν χαμός!!!
    (το κακό είναι ότι καμιά πενηνταριά άτομα ανέβηκαν από την στάση και ήμασταν σαν σαρδέλες)

  2. Ξέρεις ότι εκεί ακριβώς έζησα αρκετά χρόνια και κυρίως τα παιδικά. Και έχω καιρό να περάσω από εκεί. Με τσάκισες!!
    Αυτό (μαζί με τον Μπρους Λη) δεν τα ξεπέρασα ποτέ. Μπρους Λη κατεβάζω από το Δίκτυο. Εχω βρει και αντικαταστάτη για το πανηγύρι κάπου εδώ κοντά. Δεν το χάνω ποτέ.
    Οτι αγοράσω και δουλεύει παραπάνω από μια ημέρα το θεωρώ απάτη. Τα πανηγυρτζίδικα λειτουργούν μόνο μία ημέρα. Την επομένη το πρωί θα πρέπει να έχουν διαλυθεί.
    Μια μικρή παρατήρηση:Οι πωλητές και οι πελάτες ποτέ δεν γνωρίζονται ή γνωρίζονταν. Θα χανόταν η μαγεία της απάτης των 2 ευρώ/δραχμών.

  3. @ Indictos
    Το πάστωμα του λεωφορείου είναι από τα ολίγα που δε μου έχουν λείψει καθόλου.

    @ Treble
    Σωστός! Ταπανηγυρτζίδικα πρέπει να διαλύονται και η εφήμερη χαρά να δίνει τη θέση της στην επίσης εφήμερη λύπη. Μέχρι την επόμενη φορά. Την επόμενη φορά να μου δείξεις το πανηγύρι που πας.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.