Η μηχανή που χάθηκε


Για πρώτη και τελευταία φορά η φωτογραφική μηχανή είναι το θέμα και όχι το μέσο. Δυστυχώς έπρεπε πρώτα να χαθεί για να γίνει αυτό. Επάνω λοιπόν εικονίζεται η μηχανή που ευθύνεται για όλες σχεδόν τις φωτογραφίες που εμφανίστηκαν (τροποποιημένες προς το χειρότερο για να «ελαφρύνουν») στο παρόν (β)λόγιο και για κυριολεκτικά χιλιάδες άλλες που στριμώχνονται στα γιγαμπάιτ σκληρών δίσκων εσωτερικών και εξωτερικών.

Πρόκειται για μια Panasonic Lumix DMC LC5, που εμφανίστηκε στην αγορά κάπου στο 2002 και έπεσε στα χέρια μου δύο χρόνια αργότερα. Το ότι ήταν ήδη εκτός παραγωγής και το ότι έφερε ένα μικρό, ασήμαντο όπως αποδείχτηκε, χτυπηματάκι οδήγησαν το μαγαζί στην Τότεναμ Κορτ του Λονδίνου να την πουλήσει 450 ευρώ – λιγότερο από το μισό από όσο έκανε όταν πρωτοεμφανίστηκε. Την είδα σε μια περίοδο που δεν ήθελα ακόμα να περάσω στις ψηφιακές μηχανές. Είχε φακό Λάικα, παλιομοδίτικο στυλ, ήταν μεγάλη, μεταλλική και βαρειά και μου άρεσε τόσο πολύ που την πήρα αμέσως κάνοντας την κάρτα μου να βογγήξει.

Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν πέρασε πολλά. Βρέθηκε σε βουνά, θάλασσες, χιονοθύελλες και καύσωνες, βράχηκε (από νερό και μπύρα), τη βάρεσε ο ήλιος, έπηξε στην κάπνα, έχασε ένα δυο μικροκομμάτια (που αποδείχθηκαν άχρηστα, όπως το κάλυμμα ενός κουμπιού) και κάτι βίδες. Μου έκανε παρέα σε εκδρομές, πάρτυ, μπαρ, συναυλίες, διαδηλώσεις, και στάθηκε παραπάνω από αξιοπρεπώς ακόμα κι όταν χανόταν γενικώς η μπάλα από ποτά και κούραση. Μια δυο φορές έκλεψε και καρδιές, όπως όταν τράβηξε την προσοχή του Πολωνού σκηνοθέτη Λεχ Κοβάλσκι που την πήρε κι έβγαλε και ο ίδιος μερικές φωτό.

Δε σταμάτησε να βγάζει πανέμορφες φωτογραφίες πολύ πάνω από τα «κυβικά» της, οι οποίες αποδεικνύονταν ακόμα καλύτερες όταν τις τύπωνες. Κάποιες έκαναν συγγενείς και φίλους να χαρούν ή να συγκινηθούν, κάποιες λίγες έφτασαν μέχρι και να φιλοξενηθούν σε έντυπο. Καθόλου άσχημα για μια μηχανή που όταν εμφανίστηκε έλαβε μόνο αρνητικές κριτικές για την ποιότητα των φωτογραφιών. Δε χρειάστηκε ποτέ σέρβις ή άλλαγή κάποιου εξαρτήματος έστω της μπαταρίας.

Η Lumix έφυγε ξαφνικά όπως ήρθε. Μπορεί να μην την ξέχασα σε τόσα και τόσα μπαρ υπό «δύσκολες» συνθήκες, όμως το Σάββατο πριν 8 μέρες κατάφερα να την ξεχάσω στο τραίνο που μας έφερνε από τη Γάνδη. Μέσα στην τσάντα της μαζί με 2-3 κάρτες μνήμης. Συμπλήρωσα το σχετικό έντυπο απώλειας ηλεκτρονικώς αλλά μέχρι σήμερα δεν έλαβα καμμία ειδοποίηση για το αν βρέθηκε. Ελπίζω μόνο να έπεσε σε κάποιον που θα τη χρησιμοποιήσει και δεν την πέταξε για να κρατήσει μόνο την τσάντα και τις κάρτες.

Advertisements

12 thoughts on “Η μηχανή που χάθηκε

  1. Αντίο Lumix. Ήσουν απίθανη φωτογραφική μηχανή και ήξερες να επιλέγεις τα μοντέλα σου. Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το ζευγάρι ηλικιωμένων Άγγλων, έξω από την Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC, που σε είχαν τόσο θαυμάσει για το προστατευτικό σου κάλυμα για τον ήλιο. Θυμάμαι που μας πλησίασαν λέγοντας: «Ξέρετε εδώ και χρόνια μένουμε στην Ελλάδα, στην Λευκάδα, και χρειαζόμαστε μια τέτοια φωτογραφική μηχανή σε μια χώρα με τόσο ήλιο».

  2. Πράγματι η Lumix διάλεγε προσεκτικά τα μοντέλα της 🙂

    Καλά είχαν πολύ πλάκα οι δύο Άγγλοι, δεν το πίστευαν ότι ήμασταν από Ελλάδα και απορούσαν τι κάνουμε στο Λονδίνο.

    Τελικά, τώρα που το σκέφτομαι, είναι η πρώτη μηχανή που χάνω. Όλες τις άλλες τις έχω, συμπεριλαμβανομένης και μιας ανατολικογερμανικής «Welta Penti» του 1959, σιδερένιας σε χρυσαφί χρώμα και πολύπλοκο φακό που δε έπαιρνε φιλμ κανονικό αλλά «ραπίντ». Μου την είχε χαρίσει η γιαγιά μου και πιτσιρικάς ήμουν πααααάρα πολύ περήφανος για τις φωτογραφίες που έβγαζε.

  3. Όντας κι εγώ φίλος των μηχανών και της φωτογραφίας, εκφράζω τα συλλυπητήριά μου για την ξαφνική απώλεια…Ελπίζω, έστω, να συνεχίσει να ταξιδεύει.

  4. @ Konstantinos, Indictos, Krot
    Ευχαριστώ για τη συμπαράσταση. Κροτ, το ραπίντ ήταν ένα σύστημα σχετικά εύκολου φορτώματος φιλμ το οποίο λειτουργούσε με δύο καρούλια. Το ένα που έμπαινε στα αριστερά περιείχε φιλμ 35 χιλιοστών και το άλλο στα δεξιά ήταν άδειο. Καθώς τραβούσες φωτό, το φιλμ περνούσε και μαζευόταν στο δεξί καρούλι. Μόλις τελείωνε δε χρειαζόταν μάζεμα ξανά στα αριστερά. Το δεξί καρούλι το έβγαζες, το έδινες για εμφάνιση και έβαζες στη θέση του το άδειο πλέον καρούλι από τα αριστερά. Δε νομίζω να κυκλοφορεί πλέον. Αν ξέρει κανείς ας πει.

  5. Πωπω, σε νιώθω απόλυτα… Όσο και αν στη θεωρία πιστεύω ότι δεν είναι καλό να δενόμαστε με άψυχα πράγματα, στην πράξη είναι τελείως διαφορετικά. Πόσο μάλλον με μια φωτογραφική μηχανή…
    Δεν νομίζω να κυκλοφορούν πλέον μηχανές με ραπίντ, εδώ καλά καλά δεν βρίσκεις καινούριες που να παίρνουν κλασσικό φιλμ. Είχα πετύχει κάποιες με τέτοιο σύστημα όταν στο μαγαζί του πατέρα μου μας ζήταγαν να τους περάσουμε το νέο φίλμ. Δοκίμασαν να κάνουν ακόμα πιο απλό το σύστημα λανσάροντας το advantix φιλμ, αλλά έπεσαν πάνω στο μπουμ των ψηφιακών.
    Εύχομαι έστω και καθυστερημένα να την βρεις. Είχε κανένα στοιχείο η τσάντα για επικοινωνία μαζί σου?

  6. Ευχαριστώ φίλε. Μπα η τσάντα δεν είχε τίποτα, οπότε αφού δεν έχει επικοινωνήσει κανείς μαζί μου νομίζω ότι η υπόθεση είναι τελειωμένη. Αυτό με τα άψυχα που λες, έτσι είναι ή, τέλος πάντων, έτσι πρέπει να είναι αλλά μερικές φορές δεν μπορείς να αποφύγεις το δέσιμο. Η επόμενη καταχώρηση πάντως (σε λίγα λεπτά) έχει τις πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα με τη διάδοχο… 😉

  7. Την 126 με Kodak Instamatic! Ακολουθεί εντός της ημέρας μακροσκελές και άκρως αυτοβιογραφικό κομμάτι για τις ολίγες μηχανές που πέρασαν από τα χεράκια μου.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.