Νεφέλες και ιερές αγελάδες


Ή αλλιώς, τι χρειαζόμαστε τον Αριστοφάνη όταν διαθέτουμε κοτζάμ Γεωργουσόπουλο;

Το καλοκαίρι, στην Ελλάδα, προσπαθώ να βλέπω θέατρο, όσο βολεύει και μπορώ. Εδώ στα ξένα, οι παραστάσεις είναι στα ξένα και παίζουν γενικώς ξένοι με έναν κάπως ξένο τρόπο. Χαίρομαι ιδιαιτέρως λοιπόν όταν τυχαίνει, εκεί που κάνω τα μπάνια μου και πίνω τα τσίπουρά μου, να παίζει στο τοπικό θέατρο και κάποια παράσταση. Φέτος είδα τρεις. Μία εξαιρετική, τον Ματωμένο Γάμο από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, μια ανεκτή, τους Πέρσες από το Θεσσαλικό Θέατρο, και μια υπερπατάτα, τις Νεφέλες από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Για τις δύο πρώτες θα γράψω προσεχώς. Ο λόγος, σήμερα, είναι για τις Νεφέλες.

Είδαμε την παράσταση στο θέατρο της Σίβηρης, στο πρώτο πόδι (της Χαλκιδικής, για τους μη εξοικειωμένους). Η ιδέα ήταν των καλών φίλων που επιμένουν πάρα πολύ ευγενικά να μας φιλοξενούν και να μας ανέχονται κάθε καλοκαίρι στο εξοχικό τους στην Καλάνδρα. Ήταν μάλιστα έτοιμοι για όλα. Πρώτη φορά πήγαμε σε ανοιχτό θέατρο με καρεκλάκια παραλίας για να μην πιαστεί η μεσούλα και η περιοχή κάτω από τη μεσούλα. Βασικοί λόγοι που μας τράβηξαν ήταν φυσικά ο ίδιος ο Αριστοφάνης και ο Ηλίας Λογοθέτης με τον Χαλκιά και τον Παλαντζίδη.

Να ξεκαθαρίσω ότι πήγαμε και είδαμε το έργο χωρίς να ξέρουμε ποιος είχε κάνει την απόδοση του κειμένου. Αυτό το είδαμε μετά. Για την ακρίβεια το είδαμε όταν, έχοντας αγανακτήσει από τα φτηνά, δήθεν σύγχρονα, δήθεν έξυπνα, δήθεν τελικά αστειάκια τα οποία ήταν υποχρεωμένοι να λένε οι καλοί ηθοποιοί, ανατρέξαμε στο πρόγραμμα για να δούμε ποιος απίθανος τύπος ευθυνόταν για την κατάντια του αριστοφανικού κειμένου. Δεν ήταν άλλος από τον πολύ Γεωργουσόπουλο.

Αναφορές που έμπλεκαν χωρίς λόγο και χωρίς συγκεκριμένο στόχο πρόσωπα της αρχαίας Αθήνας με τη νέα, Σωκράτης μαζί με Αλογοσκούφη (αποφάσισε ρε μάστορα!), φλύαρες σαχλαμάρες, πλήρης έλλειψη χιούμορ και φαντασίας και μαζί πλήρης υποβάθμιση έως εξοντωση της κορυφαίας στιγμής του κειμένου, εκεί δηλαδή που ο Στρεψιάδης Χαλκιάς προβληματίζεται μεταξύ του δίκαιου και του άδικου λόγου.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με αποτυχημένες σκηνοθετικές εμπνεύσεις, π.χ. χορός ντυμένος σα μαζορέτες του Ολυμπιακού, ανυπόφορο πλέι μπακ σε όλα τα χορικά και τα τραγούδια, σε ορισμένα σημεία ακόμα και εκτός χορικών, μας έκαναν να μετανοιώσουμε πικρά που σπαταλήσαμε σε αυτή την ανιαρή και ανούσια μέχρι αγανάκτησης παράσταση, δύο πολύτιμες ώρες καλοκαιρινών διακοπών (συν μία ώρα μετάβασης προς και από το θέατρο). Κρίμα για τους ηθοποιούς, ιδίως για τον Λογοθέτη τον οποίο το παρόν (β)λόγιο έχει σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Η απορία, όμως, μας έμεινε και τη μεταφέραμε και στον Indicto που πράττοντας σοφά έμεινε Καλάνδρα και δεν μας ακολούθησε στη Σίβηρη: Τελικά, τι κατάλαβε ο Γεωργουσόπουλος από τις Νεφέλες; Αυτό που είδαμε;

Advertisements

4 thoughts on “Νεφέλες και ιερές αγελάδες

  1. Δεν είμαι ειδικός έπι του θεάτρου. Ούτε είδα την παράσταση που λες, όυτε τους Βάτρα-Χ του Λιγνάδη.
    Όμως με αφορμή ένα ακαταλαβίστικο ποστ της greekgaylolita http://greek-lolita.blogspot.com/2008/08/blog-post.html έψαξα και βρήκα και αυτά:
    http://www.12830.gr/Forum/eikastika-mousikh-/batra-x/ (θα βρεις τις «κριτικές» του Γεωργουσόπουλου και την απάντηση του Λιγνάδη)
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=82569&ct=11 (επιστολή αναγνώστη και απάντηση Κ.Γ.)
    http://sfrang2.blogspot.com/2008/08/blog-post.html (σχόλιο του Στέλιου Φραγκόπουλου- αυτός μ’αρέσει αρκετά ως blogger).

    Από όλα αυτά (και το δικό σου μέσα), στο λίγο θέατρο που πάω, όπου βλέπω Γεωργουσόπουλο θα τρέχω μακριά…

  2. Ούτε εγώ είμαι ειδικός. Ο Γεωργουσόπουλος όμως που είναι, μου φάνηκε ανυπόφορος. Κι εγώ μαζί σου στο τρέξιμο…

  3. Αυτά παθαίνει όποιος παρατάει ένα τραπέζι γεμάτο τσίπουρα και μεζέδες προς άγραν πνευματικής τροφής.

    Ψητά γουρούνια Vs Ιερές αγελάδες 1-0

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.