Η κρίση και ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους


Εδώ και λίγες εβδομάδες και ενώ η κρίση πλήττει τις τράπεζες και την αγορά των ακινήτων, ο πολιτικός κόσμος φαίνεται να είναι κάπως μπερδεμένος. Οι μεν δεξιοί δείχνουν διχασμένοι ανάμεσα στους γνήσιους νεοφιλελεύθερους που (επιδεικνύοντας συνέπεια) δεν θέλουν καμμιά ανάμιξη του κράτους στην οικονομία της αγοράς (άρα να βουλιάξουν οι τράπεζες και οι εταιρείες που δεν αντέχουν, ασχέτως συνεπειών) και τους λαϊκούς δεξιούς που θέλουν το φιλεύσπλαχνο κράτος να βοηθά όσους τα βρίσκουν δύσκολα (κυρίως τους επιχειρηματίες φίλους τους). Οι δε κεντροαριστεροί έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην θολή ρητορική του ΠΑΣΟΚ που καλεί γενικά σε στήριξη των μεσαίων στρωμάτων και των λιγότερο ευνοημένων (ό,τι και αν σημαίνει αυτό) και τα αφαιρετικά καλέσματα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ σε μια «νέα φιλολαϊκή πολιτική» (επίσης ό,τι και αν σημαίνει αυτό).

Το παρόν (β)λόγιο παίρνει ακόμα μια φορά θέση και, αφού παντρέψει στοιχεία και των δύο πλευρών, έχει να πει πάνω κάτω τα εξής: Το κράτος έχει σήμερα μια σούπερ ευκαιρία να ασκήσει κανονική φιλολαϊκή πολιτική παίζοντας όσο πιο καλά μπορεί το καπιταλιστικό παιχνίδι. Πώς θα γίνει αυτό; Την ώρα που η αξία των μετοχών τραπεζών και άλλων καπιταλιστικών εταιρειών καταρρέει, το κράτος πρέπει να αντισταθεί σε όσους ζητούν να δώσει χαριστικά ζεστό χρήμα υπέρ των εταιρειών που απειλούνται. Αντιθέντως πρέπει να χώσει χρήματα και να αγοράσει φτηνά μετοχές κάποιων από τις ετσιρείες που απειλούνται με φούντο. Έτσι και θα στηρίξει τις εταιρείες που το ίδιο θα επιλέξει και δε θα χάσει διότι θα αγοράσει μεγάλο μετοχικό μερίδιο, ει δυνατόν την πλειοψηφία.

Θα κάνει στην ουσία μια κρατικοποίηση με όρους όμως οικονομίας της αγοράς. Δηλαδή, αγοράζω φτηνά μετοχές μιας εταιρείας (που αξίζει τον κόπο), στη συνέχεια φτιάχνω την εταιρεία να λειτουργεί καλύτερα, η μετοχή ανεβαίνει, και μετά την πουλάω ακριβά. Το κράτος εδώ θα χρειαστεί καλούς μάνατζερ. Ικανούς, γρήγορους, πιστούς και το κυριότερο περήφανους που δουλεύουν για το καλό του κράτους και του πολίτη. Αυτοί θα κρίνουν πού θα χώσουν κρατικά κεφάλαια (χρήματα του φορολογούμενου δηλαδή) τα οποία θα οδηγήσουν σε κέρδη και κανονικά έσοδα τα οποία με τη σειρά τους θα τοποθετηθούν στην κοινωνική πολιτική.

Μια τέτοια πολιτική είναι απολύτως συμβατή με τις παραδοσιακές αρχές της οικονομίας της αγοράς αλλά και με τις βασικές αρχές κρατικού παρεμβατισμού για το καλό του πολίτη και της κοινωνίας. Αντί το κράτος να ξεπουλά φτηνά καλές μετοχές κερδοφόρων εταιρειών, πρέπει να αρχίσει να αγοράζει φτηνά και στη συνέχεια να πουλάει ακριβά μετοχές πρώην δοκιμαζόμενων και στη συνέχεια αναπτυσσόμενων επιχειρήσεων αποσπώντας κέρδος το οποίο θα επενδύει σε κοινωνικές και φιλολαϊκές παρεμβάσεις.

Με λίγα λόγια, όχι στην επιδότηση αποτυχημένων εταιρειών, όχι στην επιβράβευση των λαθών κάποιων αποτυχημένων μάνατζερ. Αντίθετα, ναι στην εξαγορά φτηνών αλλά ελπιδοφόρων μετοχών, ναι σ’ ένα κράτος δυναμικό, ευέλικτο που αγοράζει και πουλάει για το κέρδος το οποίο στη συνέχεια επενδύει για το καλό των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων.

Advertisements

2 thoughts on “Η κρίση και ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους

  1. Καταλαβαίνω ότι συμφωνείς με τη γενική γραμμή του σχεδίου Πόλσον; Ξεκαθαρίζοντας ότι συμφωνώ και εγώ, παραθέτω μία ωραία σύνοψη του BBC με τα επιχειρήματα υπέρ και κατά, τα οποία νομίζω ότι αφορούν και τη θέση σου.

    http://news.bbc.co.uk/1/hi/business/7635420.stm

  2. Μπα, δεν υποστηρίζω κανένα σχέδιο που ουσιαστικά βοηθά τους επιχειρηματίες να μειώσουν ή να εξουδετερώσουν πλήρως το ρίσκο για το οποίο άλλωστε επιβαρύνουν με τα υπερκέρδη τους τις τιμές των προϊόντων. Το κειμενάκι είναι περισσότερο ένα παιχνίδι συνάντησης της κρατικής παρέμβασης με το venture capital. Η πρόταση είναι το κράτος να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα τους επιχειρηματίες. Αφήνοντας τη μετοχή των δοκιμαζόμενων εταιριών να πέσει τόσο χαμηλά ώστε να την αγοράσει για ένα κομμάτι ψωμί, στη συνέχεια να την ανεβάσει και να την ξαναπουλήσει ακριβά αποκομίζοντας κέρδη τα οποία θα μπορέσει να επενδύσει στην κοινωνική πολιτική.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.