«Η ανταλλαγή»: Ο Κλιντ κατηγορεί αλλά δεν ξαφνιάζει


Δεν είναι ότι δε μου άρεσε η ταινία «Η ανταλλαγή» («The changeling«), το αντίθετο. Οι εικόνες ήταν άψογες, η ιστορία πολύ ενδιαφέρουσα και οι ερμηνείες (ακόμα και της Αντζελίνα Τζολί) εξαιρετικά πειστικές. Όλα καλά λοιπόν, αλλά μαζί και τίποτα σπουδαίο. Υπεύθυνος γι αυτή την αδιόρατη αίσθηση ανικανοποίητου είναι ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Ο Κλιντ Ίστγουντ φταίει κυρίως για ένα πράγμα: το ότι πριν από λίγα χρόνια έδειξε με το αριστουργηματικό «Σκοτεινό ποτάμι» που μπορεί να φτάσει η σκηνοθεσία του. Κι έτσι τώρα με τη σαφώς «λιγότερη» «Ανταλλαγή» πέφτει θύμα της δικής του επιτυχίας.

clint

Στη νέα ταινία του Ίστγουντ μας πηγαίνει στο Λος Άντζελες στην ίδια φωτεινή αλλά σκληρή, ανελέητη πόλη που περιγράφει και ο Τζέιμς Έλροϊ στα αστυνομικά μυθιστορήματά του. Μόνο που εδώ είμαστε λίγες δεκαετίες νωρίτερα στα εξίσου σκληρά χρόνια της δεκαετίας του 1920. Η Τζολί είναι προϊσταμένη τηλεφωνητριών στο τοπικό υποκατάστημα της τηλεφωνικής εταιρίας. Εκατοντάδες βύσματα συνδέουν τα κέντρα της εξουσίας και τους προνομιούχους συμπολίτες της. Ο σύζυγός της της έχει εγκαταλείψει και αυτή και το εννιάχρονο αγοράκι τους, τον Γουόλτερ. Μια μέρα η Τζολί επιστρέφει από τη δουλειά της και ο Γουόλτερ λείπει.

changeling-2

Υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να πέσει το παιδί σου θύμα απαγωγής; Ναι, υπάρχει. Και αυτό είναι το να έρθει μια μέρα ο αρχηγός της αστυνομίας συνοδευόμενος από δημοσιογράφους-αρπακτικά και «επίσημους» και να σου παραδώσει ένα … άλλο παιδί λέγοντας μάλιστα ότι αυτό είναι το δικό σου. Βλέπεις, οι τοπικές αρχές χρειάζονται μια δυνατή ψυχοπονιάρικη ιστορία για να τονώσουν το τσαλακωμένο δημόσιο προφίλ τους. Τα υπόλοιπα από τα 142 λεπτά της ταινίας περιγράφουν τον αγώνα της μητέρας ενάντια στις τοπικές εξουσίες (διεφθαρμένοι μπάτσοι, αδίστακτοι πολιτικοί, τσιράκια κερδοσκόποι γιατροί) που προσπαθούν στην αρχή να την υποτάξουν και μετά να τη συντρίψουν.

changeling1

Μόνος σύμμαχος της Τζολί είναι ένας τοπικός ιερέας (πάρα πολύ καλός ο Μάλκοβιτς) που έχει βάλει βασικό στόχο του να τσακίσει τον αρχηγό της αστυνομίας. Δυστυχώς για τον πολύ ενδιαφέροντα αυτόν χαρακτήρα δε θα μάθουμε πολλά. Απλώς δεν χώρεσαν σε αυτή τη σύνθετη ταινία με την οποία ο Κλιντ ήθελε να πει τόσα πολλά που κάποια από αυτά τα έχασε μάλλον στο μοντάζ. Οι αναφορές του στην παντοδύναμη εξουσία που παραβιάζει κατά βούληση τα δικαιώματα των πολιτών για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της είναι σαφώς επίκαιρες.

changeling3

Όμως όλα είναι τόσο αναμενόμενα (μερικά και κάπως πιο εύκολα από όσο θα περίμενες) και τόσο ξαναειπωμένα που τελικά το πιο έντονο χαρακτηριστικό αυτής της περίεργης ιστορίας είναι η ίδια η «ανταλλαγή» και ο εξαιρετικός τρόπος με τον οποία τα μικρά παιδάκια ανταποκρίνονται στον όχι και τόσο αθώο ρόλο τους. Τρέιλερ παρακάτω.

Advertisements

6 thoughts on “«Η ανταλλαγή»: Ο Κλιντ κατηγορεί αλλά δεν ξαφνιάζει

  1. Λογικά, θα την δω όταν έρθει εδώ, έχει ενδιαφέρον σενάριο. Την ίδια ανάμικτη αίσθηση (καλή άλλα κάτι λείπει) μου είχε αφήσει το «Mystic River» (κυρίως λόγω του απογοητευτικού φινάλε με τη Laura Linney σε ρόλο Λαίδης Μακβέθ). Από τις πιο πρόσφατές του Eastwood βρήκα το οσκαρικό «Million Dollar Baby» υπερεκτιμημένο, ενώ το «Letters from Iwo Jima» αριστουργηματικό.

  2. Η «Ανταλλαγή» έχει όντως ενδιαφέρον σενάριο και άψογη αναπαράσταση της εποχής. Τα δύο τελευταία που αναφέρεις δεν τα έχω δει. Θα ψαξω να το πάρω το «Letters from Iwo Jima». Με το «Σκοτεινό ποτάμι», πάντως, είχα ενθουσιαστεί.

  3. Ταινία που θα δω σε dvd
    γιατί με δύο μωράκια θα ξαναπάω σινεμά όταν ο Πατσίνο βγάλει κέρατα – hello – hello dear Τσάμπα!
    Πολλές ταινίες βλέπω γιατί πενάω πολλές ώρες στο σπίτι…
    Tip: Red Road
    Ταινιάρα!! From Scotland-την είδα σε dvd-είναι φο-βε-ρή.

    Σε φιλώ,
    Φαίη

  4. Παράθεμα: Κοινοτητα για ανταλλαγη βιβλιων

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.