«Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης»: Θέατρο με γεύση τηλεκοντρόλ


iokasti

Με το θέατρο Αμαλία κάθε βράδυ γεμάτο, όλες τις θέσεις προπωλημένες και αρκετό επιπλέον κόσμο στη λίστα αναμονής να παρακαλάει για εισιτήριο, η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης πρέπει να μην ανησυχεί πολύ για τα οικονομικά της αυτή τη χρονιά. Η παράσταση «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου και με πρωταγωνίστρια την εξαιρετική Έφη Σταμούλη, παρουσιάστηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με την ίδια επιτυχία στη Θεσσαλονίκη (παίζεται και στην Αθήνα σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, από άλλο σχήμα με πρωταγωνίστρια της Σοφία Φιλιππίδου). Την είδαμε στις αρχές Ιανουαρίου μια-δυο μέρες πριν το τέλος των παραστάσεων.

«Μια τρελή κωμωδία με σουρεαλιστικό χιούμορ, μια ευρηματική κοινωνική σάτιρα που παρωδεί τα ‘οικογενειακά’ σήριαλ, μια ηρωίδα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, η οποία αδυνατεί να καταλάβει πόσο γρήγορα αλλάζει ο κόσμος (αλλά και πόσο ίδια παραμένουν τα αισθήματα)». Με αυτά τα λόγια περιγράφει την παράσταση η ιστοσελίδα της Πειραματικής Σκηνής και στα περισσότερα δεν υπερβάλλει. Στη μια και κάτι ώρα της παράστασης ο θεατής παρακολουθεί μια απολαυστική Ιοκάστη (κάτι σαν σημερινή Πάστα-Φλώρα) χήρα του εργοστασιάρχη Ρωμύλου Παπαδάμου (πολύ καλός ο Δημήτρης Ναζίρης) να παραπονιέται διαρκώς στην υστερική κόρη της Κάτια (Χριστίνα Γιαγκούλη) που ψάχνει να βρει τρόπο να αποκτήσει παιδί, να υποδέχεται τον γκέι γιο της Στέφανο (Δημήτρης Βάρκας) να προσλαμβάνει τον Εσθονό μπάτλερ Γιούρι (Πρόδρομος Τσινικόρης), να συζητά με τον συνεταίρο του άντρα της Κοσμά (Νίκος Λύτρας) για το μέλλον της επιχείρησης και να αιφνιδιάζεται από την εμφάνιση μιας μυστηριώδους Γεωργιανής (Μαριέττα Σπηλιοπούλου) αλλά και του … νεκρού συζύγου της.

Η ιστορία κινείται ανάμεσα σε ανέκδοτα και αστεία πολλά από τα οποία μοιάζουν σα να βγήκαν από σήριαλ της τηλεόρασης. Γελάς αρκετά όχι πάντα για τον ίδιο λόγο. Κάποια φορά με τα αστεία, κάποια άλλη φορά με τους γύρω σου απορώντας πώς είναι δυνατόν να γελούν με μερικές χιλιοειπωμένες σάχλες. Η ιστορία δεν έχει μεγάλη σημασία, οι χαρακτήρες μοιάζουν να μην έχουν κανέναν προφανή λόγο να βρίσκονται στη σκηνή και η αμηχανία (και η μονοτονία) σπάζει είτε με κανένα έξυπνο εύρημα είτε με την απολαυστική ερμηνεία της Έφης Σταμούλη. Όπως και στην τηλεόραση (από την οποία φαίνεται να εμπνέεται ο συγγραφέας) το πρόβλημα του έργου είναι στο κείμενο το οποίο όχι μόνο δεν βοηθά αλλά κουράζει με την επανάληψη στερεοτύπων. Δεν τα κλάψαμε τα 20 ευρώ, άφησαν όμως μια πικρή γεύση τηλεκοντρόλ.

Δανείστηκα τη φωτό από το http://kulturosupa.pblogs.gr/

Advertisements

3 thoughts on “«Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης»: Θέατρο με γεύση τηλεκοντρόλ

  1. Αν πω ότι θυμάμαι πως βρέθηκα εδώ, ψέμματα θα πω. Τυχαία, από link σε link. Εξαιρετικός ιστότοπος, ωραία κείμενα, άψογη αισθητική. Αυτό το chumba…κάτι μου θυμίζει στο μεταξύ.. 😉

  2. να σου πω κι εγώ που το είδα στην Αθήνα (με την πολυδιαφημισμένη και υπερεκτιμημένη Φιλιππίδου, η οποία μονίμως αναπαράγει την ίδια περσόνα: μια υστερική φωνακλού), την ίδια αίσθηση είχα… Ότι κάποια στιγμή θα το κόψει για να ακουστεί το μεγκαλίσιους και μετά θα μπουν διαφημίσεις 😉

  3. @ Politispittas
    Καλώς ήρθες παλιέ φίλε. Πάντα ευγενικός.

    @ Meniek
    Χα, ευτυχώς εμείς είχαμε τουλάχιστον την Έφη Σταμούλη που έσωζε την κατάσταση.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.