Τρία γκολ και δεκαπέντε σουβλάκια: μια χαρά εκδρομή


Σε πόση ώρα κάνεις τα 130 χιλιόμετρα με αυτοκίνητο; Εξαρτάται από το πού ξεκινάς. Αν, ας πούμε, ξεκινάς από το κέντρο της μικρής μας πόλης θέλεις γύρω στα 40 λεπτά (αν είσαι τυχερός) μόνο και μόνο για να βγεις στη δημοσιά. Και μετά, αν δεν έχεις ουρές στα διόδια (ευτυχώς δεν μας έτυχαν) θέλεις άλλα τρία τέταρτα για τη διασταύρωση με τον παλιό δρόμο στον οποίο θα κάνεις τα τελευταία 40 χιλιόμετρα. Προορισμός η χιλιοτραγουδισμένη Λιβαδειά όπου, ανήμερα του επίσης χιλιοτραγουδισμένου αγίου Βαλεντίνου, η ομάδα (μια είναι η ομάδα) έπαιζε με τον τοπικό σύλλογο.

paok3

Με τα πολλά, el pibe, treble, και chumba, καταφέραμε να φτάσουμε στο γήπεδο 15 λεπτά πριν τη σέντρα. Μαζί με εμάς και άλλοι 1.500 και βάλε φίλαθλοι του ΠΑΟΚ, από την πόλη των πόλεων και από αλλού, που έκαναν την έξυπνη κίνηση να συνδυάσουν μπαλίτσα με εκλεκτό λιβαδειώτικο σουβλάκι («καλαμάκι» στη ντοπιολαλιά της μικρής μας πόλης). Η ατμόσφαιρα γύρω από το γήπεδο ήταν μάλλον γιορτινή και θύμιζε Τούμπα, με μπουκάλια μαλαματίνες στο χέρι και άλλα πατροπαράδοτα («μαλαματίνα» = ρετσίνα, ήτοι κρασί για το οποίο κάποτε φημιζόταν η μικρή μας πόλη και τώρα ντρέπεται να σερβίρει). Μαζί μας γιόρτασε βέβαια και ο μάγκας ντόπιος που είχε στήσει την καντίνα του στην πλευρά των παοκτσήδων και ξεπούλησε τα σουβλάκια του. Σε αυτό βοήθησαν όπως μπορούσαν οι τοπικοί μπάτσοι και τα εκδοτήρια εισιτηρίων που μας έκαναν βόλτα από τη μια κερκίδα στην άλλη για να περάσουμε πολλές φορές μπροστά από την εν λόγω καντίνα.

paok2

Το ματσάκι ήταν ενδιαφέρον από πολλές απόψεις. Πρώτον, για όλη τη διάρκεια του αγώνα και μόνο γι αυτό το χρονικό διάστημα σταμάτησε το χιονόνερο (όχι και το κρύο, αλλά μην τα θέλουμε όλα). Δεύτερον, αποδείχτηκε πως οι ντόπιοι που βρέθηκαν στο γήπεδο ήταν στην πραγματικότητα  οπαδοί της τοπικής ομάδας άλλου τόπου, δηλαδή του επινείου της μικρής μας πόλης. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα καθώς οι ολίγες φορές που οι Λειβαδιώτες έδειξαν κάπως να αντιδρούν ήταν όταν οι γνωστοί για το υπαινικτικό χιούμορ τους οπαδοί μας έκαναν έμμεσες αναφορές στις σεξουαλικές προτιμήσεις του Ολυμπιακού Πειραιώς και των φιλάθλων του. Τέλος, είδαμε και πολύ ωραία μπαλίτσα. Κάπως μονόπλευρη, βέβαια, αλλά αυτό δεν ενοχλεί όταν αυτή η μόνη πλευρά είναι η δική σου. Μετά αφήσαμε και το ωραίο μας «συνάλλαγμα» σε τοπική ψησταριά για να μη μας κατηγορήσουν για χουλιγκάνους που δεν προσφέρουμε τίποτα στον τόπο, και την κάναμε για πίσω.

Τα επινίκια συνεχίστηκαν σε μπαρ της μικρής μας πόλης. Αν μείνει στην κατηγορία ο Λεβαδειακός (που το ευχόμαστε καθώς υπάρχουν τόσες και τόσες ομάδες αμέσως πιο νότια που θα μπορούσαν ιδανικά να πέσουν) θα είμαστε και του χρόνου εκεί.

Advertisements

14 thoughts on “Τρία γκολ και δεκαπέντε σουβλάκια: μια χαρά εκδρομή

  1. παρατηρήσεις-απορίες στο γλαφυρό σας ποστάκιον:

    1. τι ονομάζετε δημοσιά, αγαπητέ; μεταφέρθηκε η Εγνατία στην Ελευσίνα;
    2. σουβλάκι είναι αυτό που ονομάζετε βαρβαριστί σάντουιτς. Καλαμάκι είναι χωρίς πίτα! Τόσα και τόσα σεμινάρια που σας κάναμε για να εγκλιματιστείτε στην πρωτεύουσα… χαμένα πήγαν!
    3. τι γράφει το υπόλοιπο του πανώ της πρώτης φωτογραφίας; γιατί το λογοκρίνατε;

  2. Ιδού λοιπόν οι απαραίτητες διασαφηνίσεις:
    1. «Δημοσιά» είναι εκείνο το μεγάλο έργο το οποίο κατασκευάστηκε για να διευκολύνει την πρόσβαση των κατοίκων της πόλης των πόλων προς το λιμάνι του νότου από όπου φεύγουν τα πλοία για Κυκλάδες. Αποτελεί συμπλήρωμα της Εγνατίας αλλά προς τα κάτω («χάμω» στην ντοπιολαλιά της μικρής μας πόλης). Η Εγνατία ως γνωστόν διευκολύνει την πρόσβαση σε λιμάνι της βορειοδυτικής Ελλάδας από όπου φεύγουν τα πλοία για Ιταλία.
    2. Για το σουβλάκι να μην τα ξαναλέμε. Είναι σαφές πως πρόκειται για μικρή και ενίοτε ξύλινη σούβλα στην οποία περνάει κανείς κομματάκια κρέας για να τα ψησει στα κάρβουνα χωρίς να καίγεται. Το δε καλαμάκι είναι συνήθως πλαστικό και ιδιαίτερα χρήσιμο σε όσους απολαμβάνουν τον φραπέ τους χτυπημένο. Στη μικρή μας πόλη υπάρχουν δυστυχώς ορισμένοι που επιμένουν να ζητούν κρέας περασμένο σε πλαστικό σωληνάκι. Σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις βρίσκεις και ψητοπωλεία που ανταποκρίνονται σε τέτοιες εκκεντρικότητες.
    3. Η μικρή παρέα μας καθόταν ακριβώς πίσω από το πανό του αγίου. Ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν να διαβάσουμε την ευλογία που κατά πάσα πιθανότητα περιείχε το πρώτο μέρος του πανό. Οι οπαδοί της τοπικής ομάδας στην απέναντι κερκίδα φάνηκαν να συγκινούνται από την εν λόγω ευλογία καθώς δε σταμάτησαν λεπτό να μας χαιρετούν με ζωηρές χειρονομίες.

  3. «Σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις βρίσκεις και ψητοπωλεία που ανταποκρίνονται σε τέτοιες εκκεντρικότητες.»
    😆 😆 😆 😆
    θέλω διευθύνσεις και τηλέφωνα, πρέπει να πάω επί τόπου!!!

    Όσο για τον Άγιο, οκ, το’χω πάνω κάτω!

  4. 🙂
    Την Κυριακή πάντως μας βλέπω σε εκτός έδρας παιχνίδι, της άλλης μας ομάδας του Αστέρα Εξαρχείων που δοκιμάζεται στην έδρα του πρωτοπόρου Βύρωνα. Έχει σουβλάκια στον Βύρωνα ή εκεί ασχολούνται μόνο με την ποίηση λόγω ονόματος;

  5. μΠΑΟΚάρα ρεεεεεεεεεε
    Και παρότι χαμουτζής, έχεις χίλια δίκια για τα σουβλάκια: Τα άλλα είναι «με πίτα», πιτόγυρα, σουβλακόπιτες, όπως θες πές τα, αλλά όχι «σουβλάκια»

  6. @ Antidrasex
    Μερσί αμίγκο. Και τον Απρίλιο στην Τρίπολη για γκολάκια και κοψίδια

    @ Matilda
    Έχει εξωτικές ομορφιές εδώ «χάμω» 🙂

    @ Froggy
    Και πέντε!

  7. Ένα σουβλάκι διπλό με γύρο (=δύο πίτες μαζί με {ελάχιστο} γύρο μέσα)και μία λεμονίτα με καλαμάκι παρακαλώ.
    χαχαχαχαχαχαχα
    😆 😆 😆

    Ρε τους καημένους…

  8. Τοστ…. χε χε χε χε…
    Από τα 4 μεγάλα ζητήματα που έχω υπ όψη μου μεταξύ βορρά-νότου (σουβλάκι-καλαμάκι, τοστ-σάντουιτς, τυρόπιτα-μπουγάτσα, τυρί-φέτα/κασέρι) καίτοι χαμουτζής, έχετε δίκαιο στα 3! Μόνο στα τυριά τα έχετε μπερδεμένα.
    Α, ναι, και όπως έγραψε ο ίνδικτος και στο σου λέω/σε λέω….

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.