«Milk»: Ρεσιτάλ Σον Πεν παρά το φλερτ με την αγιογραφία


milk

Από το 2003 που μάγεψε με την ερμηνεία του σε δυο πολύ διαφορετικές ταινίες, τα «21 γραμμάρια» και το «Σκοτεινό ποτάμι», ο Σον Πεν ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ηθοποιών τους οποίους το παρόν (β)λόγιο αγαπά ό,τι και να κάνουν. Στην ταινία Milk του Γκας βαν Σαντ δεν χρειάστηκε καν να μεροληπτήσουμε. Ο Σον Πεν δίνει απλώς ακόμα ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας. Το οποίο παρακαλάς να μην τελειώσει παρά την τάση του σκηνοθέτη (ιδίως προς το τέλος) να μετατρέψει τη δραματική βιογραφία σε αγιογραφία.

Η ταινία αφηγείται τα έξι χρόνια που πέρασε ο αγωνιστής για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων Χάρβεϊ Μιλκ στο Σαν Φρανσίσκο, από το 1972 που έφτασε από τη Νέα Υόρκη μέχρι το 1978 που δολοφονήθηκε. Ακούραστος υπέρμαχος των ίσων δικαιωμάτων για τους ομοφυλόφιλους, ο Μιλκ κατάφερε να γίνει ο πρώτος ανοιχτά γκέι Αμερικανός που εκλέχτηκε σε δημόσιο αξίωμα, συγκεκριμένα στη θέση του δημοτικού συμβούλου. Στην ταινία παρακολουθούμε την παράλληλη ριζοσπαστικοποίηση του Χάρβεϊ Μιλκ αλλά και της γκέι κοινότητας μέσα στην ταραγμένη δεκαετία του 1970 την οποία αναπαριστά με μεγάλη μαεστρία ο Γκας βαν Σαντ.

Το «Milk» έχει προταθεί για 8 Όσκαρ μεταξύ των οποίων της καλύτερης ταινίας και του καλύτερου πρώτου ανδρικού ρόλου (Σον Πεν). Τα αξίζει και τα δύο. Την ταινία την είδαμε στο Πλατεία Assos Odeon στην πόλη των πόλεων. Σε ένα δήθεν μοντέρνο πολυσινεμά όπου πληρώνεις ένα σωρό χρήματα για να στριμωχτείς σε ουρές, να ανέβεις κυλιόμενες σκάλες ορισμένες από τις οποίες δεν κυλούν πλέον και είναι γεμάτες σκουπίδια, να πληρώσεις πανάκριβα και το κυλικείο, και να καταλήξεις σε αίθουσα με μικρή οθόνη, λίγο μεγαλύτερη από αυτή που έχει η καφετέρια της γειτονιάς για να δείχνει μπαλίτσα.

Advertisements

6 thoughts on “«Milk»: Ρεσιτάλ Σον Πεν παρά το φλερτ με την αγιογραφία

  1. Όντως, για άλλη μια φορά φανταστική η ερμηνεία του, μιλάμε για ταλεντάρα.
    Ανήκω και εγώ στους θαυμαστές του από την δεκαετία του 80. Και η ταινία πολύ δυνατή. Βέβαια, όπως λες, φλέρταρε με την αγιογραφία, όμως μερικά μη κολακευτικά σημεία για τον ήρωα (απόπειρες λαϊκισμού, διαπραγμάτευση ψήφων, κλπ) εξισορρόπησαν κάπως την κατάσταση.

    Υ.Γ. Πάντως τα 21 γραμμάρια είναι από τις πλέον αφόρητες για το γούστο μου ταινίες. Τα τοποθετώ στο προσωπικό μου «Τοπ Δεν», μαζί με τον κύκλο των χαμένων ποιητών και άλλες κλάψες βαθιού νοήματος..

  2. Είναι μεγάλος ο παίχτης! Εντάξει, και κλάψα και μάπα και ό,τι θες ο «Κύκλος των χαμένων ποιητών» αλλά όχι και στην ίδια κατηγορία τα «21 γραμμάρια»…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.