«All that μπαζ»: Μόνο για τους φανατικούς του Κραουνάκη


Όταν σε μια παράσταση το κείμενο είναι τόσο φτωχό και η μουσική τόσο προβλέψιμη τότε, όσο ταλέντο και να έχουν οι καλλιτέχνες, η παράσταση είναι στην καλύτερη περίπτωση μόνο για τους φανατικούς (και υπομονετικούς) οπαδούς των συγκεκριμένων καλλιτεχνών. Μια τέτοια παράσταση είναι το «All that μπαζ» του Σταμάτη Κραουνάκη και της ομάδας του, «Σπείρα σπείρα«, που παρουσιάζεται έως τις 12 Απριλίου στον χώρο «Αθηναΐς», της μικρής μας πόλης.

Η μουσική του Κραουνάκη δεν ήταν ποτέ μεταξύ των προτιμήσεών μου. Κατά καιρούς ορισμένα κομμάτια του μου είχαν αρέσει, και πάλι όμως μόνο ως προς το μουσικό σκέλος τους. Επιπλέον, τις πιο πολλές φορές μου έμοιαζε πως ο συνθέτης θυσίαζε το ταλέντο του στο βωμό της εικόνας που ήθελε να δημιουργήσει για τον εαυτό του και την ομάδα του. Βρέθηκα στην παράσταση «All that μπαζ» με ανθρώπους που αγαπούν τον Κραουνάκη και τη δουλειά του και με όλη τη διάθεση να αναθεωρήσω την άποψή μου.

Οι σειρές των καθισμάτων στον σχετικά μικρό θεατρικό χώρο, στο ανακαινισμένο πρώην εργοστάσιο ζωικού μεταξιού, είναι τοποθετημένες σε δύο απέναντι πλευρές με τη σκηνή στη μέση. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τραπέζια. Την ώρα που η τετραμελής ορχήστρα παίζει ένα εισαγωγικό θέμα ο θεατής τοποθετείται για να δει παράσταση και όχι για να διασκεδάσει σε μουσικό κέντρο. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Προϋποθέτει όμως κείμενο τουλάχιστον εξίσου καλό με τη μουσική. Και εδώ είναι η μεγάλη αδυναμία της παράστασης.

Οι παρλάτες δοκιμάζουν την υπομονή του μη εξοικειωμένου θεατή από την αρχή κιόλας όταν αναγκαζόμαστε να παρακολουθήσουμε σε οθόνες τηλεοράσεων μια εκνευριστική ασυνάρτητη σαχλαμάρα από τη Λιάνα Κανέλλη. Πρόκειται για ένα είδος εισαγωγής όπου κάπως πληροφορούμαστε πως η κεντρική ιδέα της παράστασης είναι ότι επίκειται το τέλος του κόσμου. Ό,τι ακολουθεί είναι υποτίθεται μια σατιρική ματιά στις τελευταίες ώρες αντιπροσωπευτικών δειγμάτων του ανθρώπινου είδους πριν αυτό ακριβώς το βέβαιο τέλος.

Το τέλος, ευτυχώς όχι της ανθρωπότητας αλλά της παράστασης, θα έρθει 2,5 ώρες αργότερα και αφού παρακολουθήσουμε, όσο αυτό είναι δυνατόν, φλύαρους μονολόγους, ατελείωτες αναφορές σε κουραστικά στερεότυπα, υστερικά ξεσπάσματα, παλιά, σχολικής ηλικίας καλαμπούρια, και σκόρπιες δήθεν σόκιν ατάκες. Μόνη παρηγοριά και ανάσα ανακούφισης τα μουσικά κομμάτια όπου τα μέλη της ομάδας «Σπείρα σπείρα» δείχνουν το ερμηνευτικό ταλέντο τους. Μαζί τους και τα τρία από τα τέσσερα μέλη της ορχήστρας που παίζουν πολύ όμορφα. Ο τέταρτος της παρέας φαίνεται να μην ικανοποιείται από τη θέση του  κιθαρίστα-μπασίστα και επιδίδεται σε απίστευτους θεατρινισμούς αποσκοπώντας προφανώς στο να του δοθεί κάποιος ρόλος σε μελλοντική παράσταση.

Τα μουσικά κομμάτια είναι χαρακτηριστικά δείγματα της καλλιτεχνικής πορείας του Κραουνάκη και κάποιες φορές κάνουν τον κόσμο να σιγοτραγουδήσει μαζί με τα μέλη του θιάσου. Το τελευταίο μισάωρο που η μουσική κυριαρχεί είναι και το καλύτερο. Όχι ότι ακούς κάτι εντυπωσιακά καινούριο. Αν όμως είσαι φίλος του συγκεκριμένου είδους, διασκεδάζεις με ένα είδος μουσικοχορευτικού καμπαρέ από αυτά που ο Κραουνάκης ξέρει να κάνει καλά. Φίλοι του είδους ήταν οι περισσότεροι από τους θεατές που βρέθηκαν το Σάββατο στην Αθηναΐδα, σε μια παράσταση όπου υπήρχαν λιγοστές άδειες θέσεις. Και το χειροκρότημα στο τέλος ήταν γενναιόδωρο.

Το εισιτήριο είναι στην καλή για το είδος τιμή των 30 ευρώ. Πωλείται και μια υφασμάτινη τσαντούλα στην είσοδο η οποία κάπου διάβασα ότι έχει 10 ευρώ. Μοιάζει κάπως τσιμπημένη τιμή για ένα CD, ένα φυλλάδιο για την παράσταση και διάφορα είδη όπως διαφημιστικός αναπτήρας, δείγμα αρώματος, μπισκοτάκι κλπ που προσφέρονται από τους χορηγούς.

Advertisements

10 thoughts on “«All that μπαζ»: Μόνο για τους φανατικούς του Κραουνάκη

  1. Βλέπω το ‘χετε ρίξει σε αποστολές αυτοκτονίας εκεί κάτω: από αλληγορίες σε υπόγεια της Γκεστάπο σε Κανέλλη – Κραουνάκη. Συμπάσχουμε νοερά..

  2. Ευχαριστούμε. Ακολουθούν συντόμως περιγραφές και άλλων ακόμα πιο επικίνδυνων αποστολών. Διότι τα καλύτερα τα βρίσκει κανείς στις «ψαγμένες» και πάντα μη εμπορικές εκδηλώσεις…

  3. ΟΚ! Επίσης σημειώνω ότι δεν έχεις πάει ακόμα σε βραδιά έντεχνου (και ιδιαίτερα ρεμπετο-έντεχου), και αυτό με θλίβει.

  4. Εμείς πάντως βρήκαμε μέσα στην πάνινη σακούλα μία καρφίτσα, την οποία χαρίσαμε σε γνωστή που είχε γενέθλια. Βγάλαμε τα λεφτά μας.

  5. Εκλεκτό κόσμημα. Σε εμάς πρώτα έφυγαν οι σοκολάτες και τα μπισκότα, τα άλλα τα σπρώχνουμε σιγά-σιγά. Πότε είπες ότι έχεις γενέθλια;

  6. Αργούν ακόμα. Θα έχετε δώσει και τη σακούλα μέχρι τα γενέθλιά μου (μάτζιροι).

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.