«Τι τραβάς κι εσύ ρε πρόεδρε…»


Έχει βάσανα ο πρόεδρος. Και πρέπει να ξεσκάσει. Τα ποσοστά δεν του βγαίνουν ούτε για ευρωεκλογές ούτε για τις άλλες τις κανονικές. Τα οικονομικά δεν του βγαίνουν για να μπορέσει να αγοράσει καλύτερα ποσοστά. Η πολιτική του δεν του βγαίνει για να μαζέψει περισσότερα λεφτά. Και τα στελέχη του δεν του βγαίνουν για να κάνει καλύτερη πολιτική. Τι του μένει να κάνει; Ό,τι κάνουν όλοι όσοι πνίγονται από τα βάσανα και θέλουν να ξεσκάσουν. Που Σου Κου στη Θεσσαλονίκη.

Όποτε ζοριστεί και θέλει να ξεσκάσει ο πρόεδρος παίζει το χαρτί της πόλης των πόλεων. Ο ίδιος είναι κατά δήλωσή του και Θεσσαλονικιός και Μακεδόνας και ό,τι άλλο θέλεις. Η αλήθεια είναι ότι η σχέση του προέδρου με τη Μακεδονία είναι μάλλον φιλολογική. Ο ίδιος πάντως φαίνεται να προτιμά να το παίζει Θεσσαλονικιός – όταν δεν έχει ματς ο Παναθηναϊκός. Η αλήθεια είναι ότι, στην πόλη των πόλεων, ο πρόεδρος ξεφεύγει λίγο από τα συνηθισμένα. Περνά τη μέρα του αραχτός στο μικρό διαμέρισμα σε στενό δρομάκι της ανατολικής Θεσσαλονίκης, μακριά από ξενοδοχεία, μέγαρα, μακριά από δημοσιογράφους και. το κυριότερο, μακριά από τους κομματικούς κόλακες ή τους δελφίνους. Έχει κοντά του συνήθως τη σύζυγο, τα παιδιά τους, και καμμια 15ριά ασφαλίτες.

Το δρομάκι είναι κι αυτό πολύ συμπαθητικό. Δεν έχει σκουπίδια (τα μαζεύει ο δήμος και μετά οι ασφαλίτες απομακρύνουν τους κάδους «δια παν ενδεχόμενο»), είναι καθαρό και νοικοκυρεμένο (υδροφόρα του δήμου το πλένει κάθε βράδυ) και δεν έχει πρόβλημα πάρκινγκ (ο πρόεδρος δεν έχει, όλοι οι άλλοι έχουν). Κάθε φορά που ο πρόεδρος βγαίνει για να πάει στα πολιτικά ραντεβού του (ποτέ πριν τις 11.30 το μεσημέρι), οι ασφαλίτες του φέρνουν μπροστά στην πολυκατοικία 5-6 κομματικές θείες και νοικοκυραίους για να τον χειροκροτήσουν «αυθόρμητα». Και ο πρόεδρος, σαν άλλος Μαυρογιαλλούρος, βγαίνει έξω τους χαιρετά και τους ευχαριστεί για τη δύναμη που του δίνουν.

Όλα αυτά τα ωραία επαναλήφθηκαν και αυτό το Που Σου Κου που ο πρόεδρος έμεινε σε γειτονιά της πόλης των πόλεων, κοντά στον λαό του. Από τις κορυφαίες στιγμές του τριημέρου ήταν όταν τέσσερις κυριούλες με μαλλί κουνουπίδι, φρέσκο από το κομμωτήριο, ήρθαν την ώρα που ο πρόεδρος έβγαινε να πάει στην Κεντρική Επιτροπή (που είχε σύρει μαζί του στην πόλη των πόλεων), και άρχισαν να τον χειροκροτούν και να του φωνάζουν «μπράβο» (;;;) Ένας γκριζομάλλης, κακόμοιρος, με ύφος μικρομεσαίου κομματικού στελέχους έτρεξε αγχωμένος να προλάβει να χαιρετήσει κι αυτός τον πρόεδρο που ετοιμαζόταν να μπει σε ένα από τα έξι αμάξια που βρώμιζαν το δρομάκι. Ο κακόμοιρος δεν πρόλαβε κι έμεινε να φωνάζει απ’ έξω «πρόεδρε γερά!»

Το παρόν (β)λόγιο και οι δεκάδες συνεργάτες του βρέθηκε εκεί κατά τύχη, τα είδαν αυτά, ρώτησαν και έμαθαν τις λεπτομέρειες. Φωτογραφίες δε βγάλαμε καθώς σεβαστήκαμε τον ιδιωτικό χαρακτήρα των χαλαρωτικών αυτών στιγμών. Εξάλλου τον πρόεδρο δεν τον αντιπαθούμε σε προσωπικό επίπεδο. Η πολιτική του είναι απεχθής, η γλώσσα του βαρετή, και οι δήθεν μεγαλειώδεις κινήσεις του θυμίζουν πιγκουίνο που ενοχλείται όταν του χαλάνε το ψάρεμα. Ο ίδιος, όμως, αν δεν είχε τα αξιώματα θα μπορούσε να ήταν ο κύριος που, το καλοκαίρι, θα έψηνε στη βεράντα του το χταποδάκι στα κάρβουνα και θα κερνούσε και κανέναν γείτονα, έτσι για την παρέα. Τυχαίνει όμως να είναι ο πρόεδρος της πιο αποτυχημένης κυβέρνησης μετά τη μεταπολίτευση. Και εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, ακόμα και να κερνούσε δε θα έβρισκε πολλούς διατεθειμένους να μοιραστούν μεζέ ή ποτό μαζί του.

Advertisements

13 thoughts on “«Τι τραβάς κι εσύ ρε πρόεδρε…»

  1. Έτσι είναι. Πάρε για παράδειγμα τη χτεσινή μέρα που ο πρόεδρος αναγκάστηκε (μετά την «βαρυσήμαντη» ομιλία προς τους ΟΝΝΕΔίτες) να ξαναγυρίσει στο διαμέρισμα στο στενάκι για να πάρει τα φρεσκοσιδερωμένα πουκαμισάκια του και να την κάνει με τη σύζυγο για το αεροδρόμιο όπου περίμενε το αεροπλάνο για Στοκχόλμη. Ξέροντας ότι στις 7 η Νόβα έδειχνε ζωντανά ΠΑΟΚ-ΠΑΟ και πως θα το έχανε…

  2. ναι, ναι…
    τον σέβεστε, τον συμπαθείτε, αλλά τον χαφιεδίζετε και τον ξεμπροστιάζετε στο πανελλήνιο, μέσω του βλογ σας!

    υποκριταί!

  3. Απεναντίας! Με τα παραπάνω δείχνουμε καθαρά πως, παρά τις περί του αντιθέτου φήμες, ο πρόεδρος είναι κι αυτός άνθρωπος.

  4. Όντως, αν δεν ήταν πρωθυπουργός μου φαίνεται ότι χαλάρα θα καθόμουν με πίτσες, σουβλάκια και μπύρες (μεγάλες ποσότητες βέβαια, μην τσακωθούμε κιόλας) να δω το ματς μαζί του. Και μετά να παίζαμε και ένα playstation.
    Αλλά το ίδιο κάνω και με τον κολλητό μου. Του εμπιστεύομαι όμως το τιμόνι της χώρας? Μάλλον όχι… (σόρρυ κολλητέ, σίγουρα θα τα κατάφερνες καλύτερα).

  5. Ο πρόεδρος είναι και αυτός άθρωπας…με τις αδυναμίες του και τα χαρίσματά του!
    Μη το γελάτε…δύσκολη η δουλειά η διακυβέρνηση. Απαιτεί κόπους και θυσίες!
    Αλλά εσείς μόνο να στηλιτεύετε ξέρετε!!!! τσ τσ τσ

  6. @ antidrasi+sex
    Μεγάλες ποσότητες σε όλα, ο πρόεδρος μπορεί να είναι κιμπάρης αλλά δεν του αρέσει να του παίρνουν τη μπουκιά απ’ το στόμα

    @ κόκκινο μπαλόνι
    Από καθαρές τύψεις για όσα δικαίως μας καταλογίζεις, αφιερώσαμε στον πρόεδρο τη σημερινή συνταγή.

  7. Αν κυκλοφορήσω φήμη ότι θα φιλοξενήσω τον πρόεδρο σπίτι μου, υπάρχει πιθανότητα να μου καθαρίσουν τη γειτονιά από τη σκόνη των έργων του μετρό, την ταράτσα από ένα χαλασμένο ηλιακό θερμοσίφωνα και το υπόγειο από κάτι μπάζα;
    Παίρνω τηλέφωνο αμέσως!

  8. @ konstantinos
    Για δοκίμασε, δε χάνεις τίποτα. Βέβαια η φιλοξενία μπορεί να σου βγει κάπως ακριβή (στα γεύματα, ας πούμε).

    @ Treble
    Τίποτε, εκτός από τον μεγάλο βασιλικό πιγκουίνο που είναι η αδυναμία μου…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.