«Gran Torino»: Ένας συγκλονιστικά ανθρώπινος ήρωας


clint

Ο γερασμένος, πεισματάρης, και καθόλου πολιτικά ορθός, ήρωας της τελευταίας ταινίας του Κλιντ Ίστγουντ δείχνει με αριστοτεχνικό τρόπο πως η ανθρωπιά δεν είναι ζήτημα εμφάνισης, σπουδών ή καλών τρόπων. Αντιθέτως πάει πακέτο με την ικανότητα να παρατηρείς, να σκέφτεσαι ελεύθερα, να αστειεύεσαι και να κρίνεις με βάση αξίες και όχι με βάση το στενό προσωπικό συμφέρον. Ο ήρωας που μας προσφέρει ο μεγάλος, πολύ μεγάλος Κλιντ στο «Gran Torino», είναι μεν παλιομοδίτικος χωρίς όμως να αναπολεί κάποια εξιδανικευμένη, δήθεν χρυσή εποχή. Σκληρός και ξεροκέφαλος, μαλακώνει μέσα από την επαφή με τους «ανεπιθύμητους ξένους» που κατοικούν δίπλα του και τελικά ανακατεύεται σε μια «ξένη» υπόθεση για δύο πολύ ανθρώπινους λόγους. Επειδή τσαντίστηκε κι επειδή συμπάθησε κάποιον ξεπερνώντας τις προκαταλήψεις του και τα στερεότυπα.

Η ταινία σε βάζει από την αρχή στο δικό της ρυθμό. Παρακολουθείς από κοντά τις βαθιές ρυτίδες του Κλιντ να στενεύουν, να αλλάζουν σχήμα και να γίνονται ακόμα πιο βαθιές καθώς ο γεροπαράξενος βετεράνος της Κορέας, Κοβάλσκι, κάθεται στο βεραντάκι κοντά στην εξώπορτά του, δίπλα στο παλιό καλογυαλισμένο αμάξι Gran Torino και την αμερικανική σημαία. Από εκεί ο Κοβάλσκι παρατηρεί τη δική του Αμερική να αλλάζει με τρόπο που δεν καταλαβαίνει. Και κατεβάζει τη μια μπύρα μετά την άλλη μουρμουρίζοντας και γκρινιάζοντας. Δίπλα του έχει έτοιμη την καραμπίνα του για να υπερασπιστεί το μικρό κομμάτι αυλής που του αναλογεί.

Από τη θέση του γεροπαράξενου, έτοιμου να αρπαχτεί παρατηρητή θα τον βγάλουν οι νεαροί γόνοι της ασιάτικης οικογένειας που έχει μετακομίσει στο γειτονικό σπίτι. Χωρίς να το θέλει, και με αφορμή ένα περιστατικό που τον αγγίζει, μπαίνει σιγά-σιγά στον κόσμο τους και αρχίζει να παίρνει θέση σε όσα συμβαίνουν γύρω του. Η πορεία που θα ακολουθήσει μέχρι το τέλος της ταινίας είναι βέβαια δική του απόφαση, νιώθεις όμως πως με βάση τις αξίες του δεν είχε άλλη επιλογή. Αυτό δεν φαίνεται να τον στενοχωρεί καθόλου. Κρατά πάντα το σαρκαστικό, καυστικό χιούμορ του και προσφέρει στο τέλος μια απρόσμενη λύση που είναι μαζί σκληρή, δραματική, γλυκιά και ανθρώπινη.

Εκεί ακριβώς, στη δύναμη και το βάθος των χαρακτήρων και τον τρόπο που αποτυπώνονται στη μεγάλη οθόνη βρίσκεται η μεγάλη αξία της ταινίας. Και το σπουδαίο ταλέντο του μεγάλου Αμερικανού σκηνοθέτη και ηθοποιού είναι και πάλι ακριβώς αυτός ο συγκλονιστικός αλλά ανθρώπινος τρόπος που διηγείται μια σπουδαία καθημερινή ιστορία.

Advertisements

6 thoughts on “«Gran Torino»: Ένας συγκλονιστικά ανθρώπινος ήρωας

  1. Είχε όλα τα συν και πλην του λαϊκού Αμερικάνικου κινηματογράφου. Από τη μια ωραίος ρυθμός, κλιμάκωση, εξέλιξη ηρώων, ιστορία που λέει κάτι και καταλήγει κάπου, μεστή και ευχάριστη. Από την άλλη στερεότυπες ερμηνείες και διάλογοι, στρογγυλεμένοι τύποι, όχι πολλές γκρίζες ζώνες. Ο Ίστγουντ σε κάθε περίπτωση συγκλονιστικός, ουσιαστικά σε επισκόπηση των ρόλων της καριέρας του.

    • Εμείς, πάντως, ως λαϊκά παιδιά μόνο τα θετικά είδαμε – και φυσικά την επιβλητική παρουσία του Κλιντ.

  2. Και εγώ μόνο θετικά είδα σε αυτήν την ταινία και μετά από πολλά χρόνια συγκινήθηκα πραγματικά. Την είδα στο σινέ Ααβόρα με ελάχιστο κόσμο. Ένας κινηματογράφος που δεν έχει καμία σχέση με τις αίθουσες των πολυσινεμά. Μυρίζει υπόγειο, φαίνεται ότι πρόκειται για οικογενειακή επιχείρηση και σε μία από τις προθήκες στο φουαγιέ ο ιδιοκτήτης παρουσιάζει τα βιβλία του και τις ποιητικές του συλλογές. Το ρεπερτόριο της μουσικής πριν και στο διάλειμμα της ταινίας είναι πάντα το ίδιο. Ξεχωρίζω το Eye of the Tiger.

    • Η ατμόσφαιρα στο Ααβόρα είναι κανονικά οικογενειακή. Θα μπορούσε βέβαια να ήταν λιγότερο αυστηρή και τσαντισμένη η κυρία στα εισιτήρια, αλλά τα έχουν αυτά οι οικογενειακές ατμόσφαιρες.

  3. Μεγάλε Κλιντ, η δύναμή σου
    είμαστε εμείς οι χιλιάδες οπαδοί σου…

    http://proinipilala.blogspot.com/2009/03/gran-torino.html

    el pibe, στη Θεσσαλονίκη, τέτοια μυρωδιά υπογείου, μόνο στο Βακούρα πλέον μπορείς να συναντήσεις.
    Δυστυχώς.

    Υγρασία. Σεβεντίλα.
    Eye of the tiger. Εϊτίλα.
    Ωχ!
    Μου λείπουν δύο, σχεδόν τρεις δεκαετίες.
    Τι να βάλω;

    Ας βάλω τον αειθαλή, και ουχί φυλλοβόλο, Κλιντ.
    Ολλ-τάιμ κλάσσικ.
    Ο πατέρας/παππούς που όλοι θα θέλαμε νά χουμε.
    Make my day, Gran Torino gran’dad!

  4. Μεγάλος παιχταράς ο Κλιντ (και πολύ πολύ ωραία η παρουσίαση της ταινίας του στην «Πρωινή Πιλάλα»)!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.