Ντιμπέιτ για την Ευρώπη (χωρίς ντιμπέιτ και χωρίς Ευρώπη)


Παράλληλες συνεντεύξεις πέντε πολιτικών προς έξι εκπροσώπους μεγαλοεπιχειρηματιών, επί έξι θεμάτων. Σκόρπιες ερωταπαντήσεις χωρίς πολιτική αντιπαράθεση. Κεντρικό πολιτικό γεγονός λίγο πριν τις εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο όπου όμως δε συζητήθηκε κανένα από τα ζητήματα στα οποία θα πρέπει να τοποθετηθούν αυτοί που θα εκλέξουμε. Μια τηλεοπτική εκπομπή που εχθρευόταν την τηλεόραση. Με πλάνα στατικά, ερωταπαντήσεις άνευρες και χωρίς συνοχή, και διάρκεια «όσο πάρει». Το φετινό ντιμπέιτ (ή τηλεμαχία ή, επί το λαϊκότερον, τηλεοπτική αντιπαράθεση) δεν ήταν ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο από το προηγούμενο.

Οι πολιτικοί δεν ήταν οι επικεφαλής των ευρωψηφοδελτίων αλλά οι γνωστοί πέντε. Ο βαριεστημένος πρωθυπουργός, ο ασκούμενος μεταρρυθμιστής, η κολλημένη σταλινική, ο οργισμένος αριστερός και ο γερασμένος πια γελωτοποιός. Απουσίαζε ο συνταξιούχος σαρισοφόρος, που μας είχε φτιάξει κάπως τη διάθεση το 2007. Απουσίαζαν και άλλα κόμματα όπως οι «δε-χρειαζόμαστε-πολιτικές-θέσεις-όταν-έχουμε-τον-Τρεμόπουλο» και οι «αλλάξαμε-πάλι-όνομα-αλλά-είμαστε-οι-ίδιοι-ανώτεροι-και-πανέξυπνοι-νεοφιλελεύθεροι-που-αρνείστε-πεισματικά-να-ψηφίσετε». Είχαμε όμως και άλλες απουσίες. Η Έλλη, ο Αλέξης, ο Νίκος δεν ήταν εκεί στην πλευρά των εκπροσώπων των επιχειρηματιών-εργολάβων-καναλαρχών. Στη θέση τους είδαμε δύο σοβαροφανείς αδιάφορους τύπους και τη Σία που έδειξε πως υπάρχει και πιο ξανθιά και πιο νεαρή έκδοση της Όλγας. Η δασκάλα στη γωνία ήταν και πάλι η Μαρία αλλά έλλειψαν οι αντεγκλήσεις με τις πριμαντόνες στα θρανία.

Απέναντι, ο Κωστάκης έδειχνε με κάθε σαφήνεια πως τα έχει γραμμένα όλα καθώς οι ευρωεκλογές δεν ρίχνουν ποτέ την κυβέρνηση. Ο Γιωργάκης δεσμεύτηκε «προσωπικά» για χιλιοστή φορά πως θα τα αλλάξει όλα και ζήτησε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια να τον ψηφίσουμε. Η Αλέκα, όταν δεν μιμούνταν τον μακαριστό Χαρίλαο, έκανε σαφές πως το κόμμα είναι πάνω από ανθρώπους, πάνω από όλα γενικά, και σε όποιον αρέσει. Ο Αλέκος έκανε απέλπιδες προσπάθειες να δώσει ζωή στην πεθαμένη συζήτηση και τα έχωσε στον βαριεστημένο πρωθυπουργό και στους εκπροσώπους των επιχειρηματιών απέναντί του θυμίζοντάς τους πως είναι και αυτοί αναπόσπαστο μέρος της γκριζάδας. Και τέλος, ο Γιώργης μας ευχήθηκε χρόνια πολλά για τη … μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας και έδειξε πως όσο διασκεδαστικός είναι στους τηλεμονολόγους του τόσο λίγος και πληκτικός είναι όταν καλείται να τοποθετηθεί έστω και επί απλών ερωτήσεων.

Τι έμεινε; Πρώτο και πιο σημαντικό η πλήρης απουσία της Ευρώπης ως αντικείμενο συζήτησης και προβληματισμού. Μετά, η ανεπάρκεια των πλασιέ που κάνουν τους δημοσιογράφους αλλά και η ιδεολογική φτώχεια των περισσότερων πολιτικών που κλήθηκαν να ντύσουν με καμμια έξυπνη ατάκα τον διαγωνισμό ναρκισισμού  των τηλεπερσόνων. Μια εικόνα γερασμένου θιάσου που έχει παίξει το έργο τόσες πολλές φορές που αδυνατεί πλέον να πει κάτι άλλο. Από τον πρωθυπουργό-κασέτα που επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία σαχλαμάρες του τύπου «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη», μέχρι την καρικατούρα ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης που ξιφουλκεί κατά των «συμφερόντων» και την ίδια ώρα υμνεί τη διευθύντρια του Κόκαλη και του Λάτση που έβαλε επικεφαλής στο ψηφοδέλτιό του, οι ηγέτες των τεσσάρων από τα πέντε κόμματα του κοινοβουλίου έδειξαν λίγοι.

Το παρόν (β)λόγιο ξεχωρίζει τον Αλέκο ο οποίος αν και δεν κρύβει επίσης την κούρασή του, τουλάχιστον μιλά με αμεσότητα, με όρους πολιτικούς και δείχνει (και πάλι) γνησίως οργισμένος κατά των υπεύθυνων για την κρίση, δηλαδή των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, των μεγάλων εταιριών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης. Έμεινε συνεπής στη στήριξη της εξέγερσης του Δεκέμβρη, αγνόησε τα παπαγαλάκια που του έλεγαν πως αυτό κοστίζει σε ψήφους και θύμισε πως οικολογία, ποιότητα ζωής, υγεία, ασφάλιση και άλλα ωραία έχουν νόημα και πρακτικό αποτέλεσμα όταν γίνονται συγκεκριμένα αιτήματα, πολιτικές και κινήματα. Δεν έκρυψε την πολυμορφία του ψηφοδελτίου τους, δεν κορόιδεψε με προσπάθειες να προσελκύσει τους μυθικούς δήθεν κεντρώους, δεν μάσησε όταν οι τηλεπερσόνες προσπάθησαν να πάνε την κουβέντα σε δημοσκοπικές εκτιμήσεις και κουτσομπολίστικες ιστορίες του τύπου «πού είναι ο Αλέξης». Τέλος στάθηκε ευγενής απέναντι σε κόμματα και πρόσωπα που δεν βρίσκονταν στο στούντιο.

Γι αυτούς και για μερικούς λόγους ακόμα, το παρόν (β)λόγιο, μετά από ολιγοήμερο φλερτ με την αποχή και το λευκό, αποφάσισε και φέτος να πάρει θέση υπέρ των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό όμως χρειάζεται περισσότερη συζήτηση και θα επανέλθουμε.

ΥΓ. Μια καλή συνοπτική καταγραφή του τι ειπώθηκε στο ντιμπέιτ υπάρχει στην ιστοσελίδα του Ελεύθερου Τύπου – ιδίως στις επιμέρους ενότητες.

Advertisements

20 thoughts on “Ντιμπέιτ για την Ευρώπη (χωρίς ντιμπέιτ και χωρίς Ευρώπη)

  1. θενκς για την ενημέρωση…είμαι στην Καβάλα και δεν το είδα διότι είχαμε εκδήλωση με την Ελένη Σωτηρίου (ν.2 του ψηφοδελτίου) την ίδια ώρα…
    όσο για την επιλογή σου: Όταν έχεις μόνο δύο επιλογές…διάλεξε την τρίτη. ΣΥΡΙΖΑ Τώρα! 🙂

  2. Μπορεί και να είσαι από τους ελάχιστους που πείστηκαν να ψηφίσουν κατόπιν του ντιμπέητ.
    Προσωπικά δεν το είδα και εξακολουθώ να παραμένω αναποφάσιστη και το ντεντλάιν πλησιάζει επικίνδυνα κι αισθάνομαι σαν να έχω διαγώνισμα και είμαι αδιάβαστη. Χάλια.

    • Να διαβάσεις, να διαβάσεις! Έχω και τα ΣΟΣ:
      Βρίσκονται απέναντι στις νεοφιλελεύθερες επιλογές της Επιτροπής και της ΕΕ.
      Ο ευρωβουλευτής τους -και σήμερα τρίτος υποψήφιος (βλ. παρακάτω)- επέδειξε πλουσιότατο έργο στον (ευρω)κοινοβουλευτικό έλεγχο και αξίζει να επανεκλεγεί.
      Ανέδειξαν τους εκλόγιμους υποψηφίους με δημοκρατικές διαδικασίες κατοχυρώνοντας και την εκπροσώπηση μικρότερων εταίρων.
      Και στα πιο εσωτερικά θέματα:
      Στάθηκαν αλληλέγγυοι, στο δρόμο, σε ένα σωρό κινητοποιήσεις και κοινωνικά αιτήματα, πολλές φορές με πολιτικό κόστος.
      Μιλούν ξεκάθαρα για αφοπλισμό της αστυνομίας.

  3. Επειδη είχα ήδη αποφασίσει τι θα ψηφίσω, ομολογώ πως φοβόμουν ότι ήμουν προκατειλημμένη και είδα κάπως έτσι το ντιμπέιτ. Μου άρεσε ο Αλαβάνος για τους λόγους που είπες κι εσύ και χαίρομαι που το είδες κι εσύ έτσι.
    Και επειδή μου άρεσε πολύ το 10ο δεκάλεπτο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου όλες και όλοι οι υποψήφιες/οι σκιαγραφούν το γιατί μετέχουν και στηρίζουν το ψηφοδέλτιο, επέτρεψέ μου να στο λινκάρω εδώ

  4. Και την «μαοϊκή συνιστώσα» στη δεύτερη και εκλόγιμη(;) θέση του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, πως να την χαρακτηρίσουμε; Ως ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός;

  5. Έτσι, ωραία. Ακολουθούν φωτεινό μονοπάτι οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ.

    • Το πιάσαμε το υπονούμενο… Πάντως, όπως δε συμφωνώ σε όλα με τον πρώτο υποψήφιο και τον ΣΥΝ έτσι δε συμφωνώ σε ορισμένα και με την κοπελιά. Συγκριτικά με τις άλλες παρατάξεις όμως, οι θέσεις του Σύριζα είναι πολύ πιο πιο κοντά σε αυτά που μου αρέσουν. Εσύ θα ψηφίσεις;

  6. Λόγω αμέλειας έχασα για λίγες μέρες την προθεσμία να εγγραφώ στους καταλόγους εξωτερικού και δεν θα ψηφίσω. Αδικαιολόγητος και σπασμένος.

    Για να κλείσω με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώ μεγάλο πισωγύρισμα το ότι η εκλογή του Παπαδημούλη, ενός από τους πιο σοβαρούς, μεθοδικούς και συνεπείς Έλληνες ευρωβουλευτές, θα πρέπει να περάσει πρώτα από εκλογή μαοϊκής εκπροσώπου. Ναι, έγινε με δημοκρατικές διαδικασίες, όμως αυτό δίνει ένα ακόμα μήνυμα για τον ευρύτερο προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο θεωρώ κατώτερο των απαιτήσεων μιας πολύ δύσκολης εποχής.

  7. Εμένα, πάντως, μου φαίνεται πολύ καλό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συσπειρώνει σε μια κοινή πλατφόρμα πολλές διαφορετικές ομάδες οι οποίες μπορούν να συμφωνούν επί συγκεκριμένων ζητημάτων. Με αυτή την έννοια, και αν υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκλέξει το πολύ δύο ευρωβουλευτές, θα ήταν κάπως άδικο και ηγεμονικό από την πλευρά του ΣΥΝ να έπαιρνε και τις δύο «εκλόγιμες» θέσεις. Μακάρι να εκλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ και τρεις και παραπάνω ακόμη ευρωβουλευτές και να βγει και ο Παπαδημούλης ο οποίος ήταν μέχρι σήμερα ακριβώς όπως τα λες.

    Ώστε εσύ θα είσαι μέρος της αποχής, ε; Πάρε το αεροπλάνο, ψήφισε και φύγε! Δεν έχει καμμια χρωματισμένη πτήση, κούτρα;

  8. Λες να κάνω κρούση στην τοπική του ΣΥΝ; Θα σου δώσω σήμα να σβήσεις τα τελευταία μου σχόλια..)

    • 🙂 Θα σου ετοιμάσω κι ένα σχόλιο συγκρατημένου ενθουσιασμού για το πρόγραμμα και τους υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ

  9. Νομίζω πως δεν παίζουν οι τσάμπα πτήσεις, επειδή ακριβώς σε αυτή την εκλογή, μπορούμε να ψηφίσουμε στα εξωτερικά.

    Πάντως, εγώ την Σωτηρίου στη δεύτερη θέση την βάζω στα θετικά (χωρίς να συμφωνώ σε όλα μαζί της βέβαια). Και την διαδικασία. Με το αποτέλεσμα της διαδικασίας, ως προς τον πρώτο υποψήφιο, έχω ένα θεματάκι (λογικόν βέβαια), το κλαψούρισμα του Παπαδημούλη με ενόχλησε (αυτές είναι οι διαδικασίες του κόμματός σου φίλε μου, κι αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας!).

    Θεωρώ πολύ θετικό το γεγονός ότι επί τέλους υπάρχει μια φωνή που μιλάει κατά της ΕΕ, και που δεν είναι το ΚΚΕ. Αν λείπαν και τα βαρίδια της ανανεωτικής πτέρυγας, θα ήταν καλύτερα.

    Δε με ενδιαφέρει να είναι στην κυβέρνηση η αριστερά (ή σε δυνητικά κυβερνητική θέση τουλάχιστον, μιας και μιλάμε για Ευρωεκλογές). Όχι μέσα στα πλαίσια αυτού του συστήματος τουλάχιστον. [άλλωστε και εκεί που έγινε κυβέρνηση, είδαμε τα καζάντια της].

    • Αν βέβαια κάτι στραβώσει την Κυριακή, τα «βαρίδια» και των δύο πτερύγων θα αρχίσουν να τραβάνε την πετονιά στον πάτο.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.