Σάββατο στο Φεστιβάλ: Νέα Υόρκη και Φιλιππίνες δείχνουν το δρόμο


φεστιβάλ 1Δύο διαμαντάκια και ένα μεγαλόπρεπο υπερφεστιβαλικό φέσι μας περίμεναν το πρώτο Σάββατο του 50ου φεστιβάλ κινηματογράφου. Όπως συνηθίζεται πια, τα διαμαντάκια παρουσιάστηκαν στο λιμάνι με τις τέσσερις αίθουσες στις δύο ανακατασκευασμένες αποθήκες που γεμίζουν από νεαρούς κυρίως φίλους του σινεμά και η μεγαλόπρεπη αρλούμπα στο Ολύμπιο που μαζεύει τις γραβάτες και τα ταγεράκια. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.

Η ταινία «The Exploding Girl» με τον ατυχή ελληνικό τίτλο «Το κορίτσι κάνει μπαμ» ήταν η πρώτη μας για φέτος. Μια απλή ιστορία απόρριψης όπου μια εξαιρετική Ζωή Καζάν (εγγονή του σκηνοθέτη) αντιμετωπίζει προβλήματα με τη σχέση της και την ίδια ώρα προσπαθεί να καταλάβει τι κριβώς νιώθει γι αυτήν ένας παιδικός της φίλος. Χαμηλοί τόνοι, αληθινοί διάλογοι – οι περισσότεροι μέσα από το κινητό τηλέφωνο – μια ταινία χωρίς υπερβολές, χωρίς κραυγές, άμεση, που σε κερδίζει σιγά-σιγά. Ο σκηνοθέτης Bradley Rust Gray (φωτό αριστερά) είπε πως τη γύρισε με 15.000 δολάρια δικά του και 25.000 που ήρθαν μετά από έναν παραγωγό. Επέλεξε τον τίτλο από τη δεύτερη πλευρά ενός δίσκου των Cure. Το κομμάτι της πρώτης πλευράς το είχε κάνει τίτλο της ταινίας της η γυναίκα του.

φεστιβάλ 2Βγήκαμε από την αίθουσα στο λιμάνι από την πίσω πόρτα για να ξαναμπούμε από την κανονική λίγα λεπτά μετά. Μπαίνοντας ακούσαμε ότι η ταινία «Engkwentro – η Σύγκρουση» του 22χρονου Φλιππινέζου Pepe Diokno (φωτό δεξιά), είχε ήδη βραβευτεί στη Βενετία, χαρήκαμε και γεμίσαμε προσδοκίες. Η μόλις μιας ώρας ταινία ήταν ακόμα καλύτερη από αυτό που περιμέναμε και ελπίζαμε να δούμε. Και ήταν, περιέργως, ακριβώς το αντίθετο από την προηγούμενη. Καταιγιστικός ρυθμός, κάμερα στο χέρι που κινείται συνεχώς πίσω από τον πρωταγωνιστή και τους φίλους του, ήχος έντονος (όλος επεξεργασμένος εκ των υστέρων – σε κάποια φάση χρησιμοποιήθηκαν έως και 100 κανάλια), εικόνα που παίζει με το κλειστοφοβικό σκοτεινό και το χαώδες πολύχρωμο. Η ιστορία μιλά για δυο αδέρφια που μπαίνουν σε αντίπαλες συμμορίες σε κάποια παραγκούπολη των Φιλιππίνων. Βία χωρίς έλεος, χωρίς λογική, και χωρίς τίποτα το όμορφο επάνω της. Καταστροφή κι αδιέξοδο. Ο 22χρονος σκηνοθέτης πήρε 10.000 δολάρια από μια φεστιβαλική επιδότηση στη χώρα του και άλλα 15.000 από συγγενείς και φίλους. Και έφτιαξε ένα καταπληκτικό έργο. Σε όλη τη διάρκεια ακούγονται από πίσω αποσπάσματα από πολιτικές ομιλίες των τοπικών ηγετών που μιλάνε για ευημερία, ασφάλεια, πόλεμο κατά της φτώχειας αλλά και της εγκληματικότητας. Μπλείντ ράνερ και μπανανία μαζί, η σύγχρονη δημοκρατία της παραγκούπολης. «Είναι όλα ρεαλιστικά, όλα από κανονικές ομιλίες δημάρχων και κυβερνητών» μας είπε ο Diokno.

φεστιβάλ 3Μετά από αυτά τα ωραία, πώς να μιλήσεις και τι να γράψεις για την σαχλαμάρα «ο Διαχειριστής» που υπογράφει ο Περικλής Χούρσογλου (φωτό με την πρωταγωνίστριά του) και συγχρηματοδότησε το κράτος, η Νόβα και η εταιρεία της διεθύντριας του φεστιβάλ Δέσποινας Μουζάκη; Μια ταινία πλασμένη για την τηλεόραση, με αισθητική κακής σαπουνόπερας, με διαλόγους και ατάκες της πλάκας και σενάριο όπου ο ίδιος ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος-πρωταγωνιστής αυτοθαυμάζεται και προβάλλεται ως υπέρ αρσενικό, υπέρ ευαίσθητος, υπέρ καλός, δήθεν νέος και ωραίος που περνά ας πούμε κρίση μέσης ηλικίας. Τον αγαπούν η γυναικα του, η μητέρα του, τα παιδιά του και τον ερωτεύεται μια 23χρονη ελληνογερμανίδα που δουλεύει σε φυτώριο. Αυτός όμως πρέπει να επισκευάσει το βόθρο της πολυκατοικίας. Εκεί κάπου στα λιμνάζοντα νερά του υπογείου ο ήρωας χάνει τη μπάλα και η ταινία οποιαδήποτε ελπίδα να φτάσει κάπου τη ρημάδα την ιστορία. Ο επίλογος με στοπ καρέ στα πρόσωπα των παιδιών του Χούρσογλου, που επίσης πρωταγωνιστούν, είναι άδικος για τα παιδάκια  – αυτά τουλάχιστον έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους.

Advertisements

2 thoughts on “Σάββατο στο Φεστιβάλ: Νέα Υόρκη και Φιλιππίνες δείχνουν το δρόμο

  1. Περνάμε, περνάμε, περάσαμε… Δυστυχώς την κάνω σε λίγα λεπτά για «χάμω». Φέτος η παρουσία μας περιορίστηκε δυστυχώς στο μισό φεστιβάλ. Του χρόνου καλύτερα.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.