Κυριακή στο Φεστιβάλ: απρόσμενη ισοπαλία


φεστιβάλ 4Για καθαρή νίκη 2-0 πηγαίναμε χτες, στο μεγάλο ντέρμπυ ταινίες-φέσια, αλλά ήταν πολύ αργά όταν καταλάβαμε πως δεν είχαμε υπολογίσει σωστά όλα τα δεδομένα. Η βραδυά σώθηκε τελικά με μια μεγαλόπρεπη ισοπαλία. Ήταν μεγαλόπρεπη διότι και η ταινιάρα με την οποία ξεκινήσαμε και το διαγαλαξιακό φέσι με το οποίο κλείσαμε τη μέρα, ήταν η κάθε μια με τον τρόπο της εντυπωσιακές. Η ταινιάρα ήταν το «Es kommt der tag» (Θα ‘ρθει μια μέρα) της Γερμανίδας Susanne Schneider (στη φωτό μαζί με νεαρό πρωταγωνιστή της ταινίας). Η Γιούτα, καταζητούμενη εδώ και 30 χρόνια στη Γερμανία ως πρώην μέλος ένοπλης ακροαριστερής οργάνωσης και κατηγορούμενη για φόνο, ζει με νέα ταυτότητα στη Γαλλία και συγκεκριμένα στην Αλσατία, μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα από τα σύνορα με την πατρίδα της. Παντρεμένη με έναν συμπαθητικό οινοπαραγωγό και με δύο παιδιά, περνά το χρόνο της στο κτήμα και σε οργανώσεις που διαδηλώνουν κατά των μεταλλαγμένων. Μια φωτογραφία της σε τοπική εφημερίδα θα κυκλοφορήσει και στη Γερμανία. Εκεί θα τη δει η κόρη την οποία η Γιούτα είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει στη Γερμανία για να ξεφύγει και να περάσει στην παρανομία. Η κόρη πάει στην Αλσατία για να ζητήσει το λογαριασμό και να αποδώσει δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη όμως είναι κάτι πολύ σχετικό. Η ταινιάρα θέτει αυτά και πολλά άλλα σούπερ ενδιαφέροντα ζητήματα με τρόπο άμεσο, ειλικρινή και καθόλου προκατειλημμένο. έχει ένταση αλλά πολλές φορές και χιούμορ. Δεν σε καθοδηγεί, δεν σου κάνει μάθημα ηθικολογίας και υπερασπίζεται με τρόπο δίκαιο και ειλικρινή όλες τις πτυχές της ιστορίας. Μέχρι τώρα ήταν μακράν η καλύτερη.

φεστιβάλ 6Στην αντίπερα όχθη βρέθηκε η «36 όψεις του Πικ Σεν-Λου» του Ζακ Ριβέτ, το οποίο είδαμε (τρόπος του λέγειν) στο Ολύμπιο. Ο 82χρονος Ριβέτ δεν ήταν εκεί. Ήταν όμως η πρωταγωνίστριά του και πάλαι ποτέ μούσα του Σερζ Γκενσμπουργκ, Jane Birkin (φωτό – κάθησε σχεδόν δίπλα μας!) η οποία βραβεύτηκε από το φεστιβάλ με έναν ειδικό «Αλέξανδρο». Για την υπερσαχλαμάρα που μας σέρβιρε ο Ριβέτ δεν έχω να πω πολλά. Φτάνει μόνο το ότι μόλις άναψαν τα φώτα και σταμάτησαν τα ροχαλητά από τις γύρω θέσεις, η πλατεία έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο. Θεατές-πτώματα χυμένοι σε καρέκλες έτριβαν τα μάτια τους για να ξυπνήσουν, άλλοι τεντώνονταν, άλλοι έτρεχαν προς τη έξοδο. Μόνη εξαίρεση οι πάντα ατσαλάκωτες θείες με το μαλλί-κουνουπίδι και τα χρυσαφικά που χειροκροτούσαν για το γεγονός ότι και φέτος προσκλήθηκαν και βρέθηκαν εκεί. Εκεί όμως ήταν και η πάλαι ποτέ θεά και μόνο γι αυτό άξιζε η ταλαιωρία της ουράς και του πλουμιστού φεσιού που ακολούθησε τη βράβευση. Το συμπέρασμα της βραδυάς ήταν ένα: Οι «πλακετάδες» έχουν δίκιο. Όπου πλακετάδες είναι οι αθεράπευτα κοσμικοί και επισημοι τύποι που μένουν μόνο για την απονομή της τιμητικής πλακέτας και φεύγουν πριν αρχίσει η ταινία ακολουθωντας διακριτικά  την πρωταγωνίστρια. Έπρεπε να είχαμε κάνει το ίδιο. Σε μπαρ του κέντρου ο Ίντικτος έπαιζε τις μουσικάρες του από νωρίς.

Advertisements

2 thoughts on “Κυριακή στο Φεστιβάλ: απρόσμενη ισοπαλία

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.