Πρώτη πτήση με τη νέα Ολυμπιακή


Το συναίσθημα είναι κάπως περίεργο. Μπαίνεις στην καμπίνα του αεροσκάφους μιας εταιρίας που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες ανήκε στο δημόσιο. Μιας εταιρείας που, στις καλές εποχές, διαφημιζόταν σαν πλέον πολύτιμο και γκλαμουράτο περιουσιακό στοιχείο όλων μας και, στις κακές εποχές που ακολούθησαν, οι περισσότεροι ζητούσαν να κλείσει και κανείς δεν ήθελε να έχει σχέση μαζί του.

Θυμάμαι την Ολυμπιακή από πολύ μικρός. Συγγενείς μου δούλευαν στην εταιρεία σε έτσι κι αλλιώς προνομιακές θέσεις εργασίας (που γι αυτό δεν τους έκαναν πολύ συμπαθείς σε άλλους «κοινούς θνητούς» εργαζόμενους) και, από νωρίς, άκουγα τα καλύτερα για την Ολυμπιακή. Είχα κι εγώ μερικά μικρά προνόμια. Τα μικρά πεντανόστιμα σάντουιτς με καβούρι και άλλα εξωτικά άγνωστα πράγματα που σέρβιραν στις πτήσεις της, εγώ τα έτρωγα στα διαλείμματα στο νηπιαγωγείο και το δημοτικό εντυπωσιάζοντας συμμαθητές αλλά και τη νηπιαγωγό μου. Με τα παζλάκια και τα άλλα μικροπαιχνίδια που έδιναν στα παιδιά για να μένουν ήσυχα έπαιζα πολύ πριν κάνω την πρώτη μου πτήση. Οι ιπτάμενοι συγγενείς μου έφερναν ωραιότατα δώρα «απ’ έξω». Και βέβαια στην Ολυμπιακή ήθελα να γίνω πιλότος όταν θα μεγάλωνα, όπως άλλωστε και πολλοί συμμαθητές μου. Αργότερα, που δεν έγινα πιλότος, η Ολυμπιακή έφερνε τις ελληνικές εφημερίδες και τις δύο φορές που δούλεψα στην (όχι και τόσο) μακρινή ξενιτιά. Την πρώτη φορά μάλιστα, νωρίς στη δεκαετία του 1990, αυτό ήταν υπηρεσία ανεκτίμητης αξίας καθώς οι εφημερίδες δεν ήταν ακόμα εύκολα προσβάσιμες μέσω ίντερνετ.

Και τώρα η νέα Ολυμπιακή και πάλι ιδιωτική. Μια εταιρεία που ο Ωνάσης ξεφορτώθηκε το 1975 πασάροντάς τη με τα χρέη της στο δημόσιο και το δημόσιο ξεφορτώθηκε το 2009 (δίνοντάς τη όμως απαλλαγμένη από χρέη καθώς αυτά τα ανέλαβε το κράτος) μετά από πιέσεις της ΕΕ αλλά και της ίδιας της οικονομίας. Μπήκα λοιπόν κάπως μαγκωμένος στην καμπίνα. Πράγματι πολλά είχαν αλλάξει και, σε σχέση με τα τελευταία κρατικά χρόνια της εταιρείας, τα περισσότερα άλλαξαν προς το καλύτερο. Η καμπίνα και τα καθίσματα ολοκαίνουρια, τριζάτα (καλύτερα από πριν), το πλήρωμα της καμπίνας μες τα χαμόγελα (όπως και πριν), την ευγένεια (καλύτερα από πριν) και την προθυμία να εξυπηρετήσει (όπως και πριν). Το φαγητό -είχε μουσακά, σαλάτα, μους σοκολάτας- καλό και ζεστό (όπως και πριν), σε μέτρια ποσότητα (όπως και πριν) και σερβιρισμένο βολικά και πρακτικά (όπως και πριν αλλά με σκεύη χειρότερα από πριν – πιο φτηνό πλαστικό και δυστυχώς καθόλου γυαλί). Το κρασί καλό (όπως και πριν αλλά χωρίς να σε ρωτάνε αν θέλεις κι άλλο) και ο καφές μια χαρά (όπως και πριν). Επιπλέον είχε και μπισκοτάκια της εταιρίας του νέου ιδιοκτήτη (αδιάφορα).

Εφημερίδες δεν είδα (ενώ πριν είχε όλες τις ελληνικές πολιτικές και αθλητικές και αρκετές ξένες). Στα έντυπα στην θέση των επιβατών υπήρχε ένα περιοδικό σαν τα περιοδικά που γενικά βγάζουν οι αεροπορικές εταιρείες κάθε μήνα (μόνο που αυτό ήταν η ανανεωμένη έκδοση του περιοδικού όλου του ομίλου του νέου ιδιοκτήτη ενώ θα έπρεπε να είναι ειδικά της Ολυμπιακής) και ένα έντυπο για την ιστορία της Ολυμπιακής. Το τελευταίο είχε λίγα και πολύ μέτρια κείμενα αρκετές ενδιαφέρουσες φωτογραφίες (εντυπωσιακότατο το διαστημικό συνολάκι Pierre Cardin από τη δεκαετία του 60 και 70) και πααααάρα πολλές διαφημίσεις (ο τύπος είπε μάλλον να βγάλει τα σπασμένα από την χασούρα της λειτουργίας της εταιρείας – αν και πολλές διαφημίσεις ήταν του ομίλου του και άρα δωρεάν).

Το προσωπικό ήταν όπως είπα ευγενέστατο. Είναι γνωστό όμως πως παίρνει λιγότερα, και έχει γενικά δυσμενέστερους όρους εργασίας από ό,τι προηγουμένως. Γι αυτό (και για την ασφάλεια που τους προσέφερε κάπως γενναιόδωρα το δημόσιο) ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού επέλεξε να μην ακολουθήσει την εταιρεία στις νέες περιπέτειές της και θα απασχοληθεί σε άλλες θέσεις στο δημόσιο (ποιες, άγνωστο). Ένα ζητηματάκι υπάρχει επίσης και με τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας που τώρα ρημάζουν στα αζήτητα. Αυτά που προκαλούν πραγματικά θλίψη είναι τα αεροσκάφη. Όλα αυτά τα αεροπλάνα που φέρουν ακόμα περήφανα τα διακριτικά τους και τα ονόματά τους μένουν παραταγμένα κατά μήκος των διαδρόμων προσγείωσης και απογείωσης. Μέχρι να τα πάρει κάποιος ή να αποφασιστεί η διαλυσή τους. Αεροπλάνα που πετούσαν μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες. Αεροπλάνα με τα οποία είχα πετάξει. Χαίρεσαι που πετάς με καινούριο αεροσκάφος, βλέπεις όμως τα παλιά στο περιοδικό του καθίσματος, τα βλέπεις και έξω από το παράθυρο και σε πιάνει κάτι. Άσχημο πράγμα η απόσυρση.

Advertisements

12 thoughts on “Πρώτη πτήση με τη νέα Ολυμπιακή

  1. Ναι σε όλα -εκτός από τις εφημερίδες.
    Πέταξα στις πρώτες πτήσεις (2 και 5 Οκτωβρίου για προφανείς λόγους) και είχε εφημερίδες!
    Εκτός αν τις κατήργησαν μετά…

    Διάβασα κάπου πως τα παλιά αεροπλάνα παροπλίστηκαν μαζί με τους παλιούς πιλότους, επειδή τα καινούρια είναι άλλου τύπου και οι καινούριοι πιλότοι ξέρουν να πετάνε μόνο με αυτά (ενώ οι παλιοί μόνο με τα παλιά). Μπορεί να είναι και ράδιο αρβύλα βέβαια…

    • Λοιπόν την πτήση επιστροφής ρώτησα το κλασικό, αν έχει δηλαδή εφημερίδες στα πίσω καθίσματα όπου συνήθιζε να τις βάζει η παλιά Ολυμπιακή. Η κατά τα άλλα συμπαθητική αεροσυνοδός μου είπε πως δεν ήξερε και ότι θα «ρωτούσε»!!! Μισή ωρίτσα μετά μια συνάδελφός της πέρασε με τις εφημερίδες που είχαν μείνει – από ελληνικές κάτι που δε διαβάζονται αλλά από ξένες είχε και IHT και FT. Μια χαρά. Το άλλο για τους πιλότους δεν το ξέρω, ας μας το πει κανείς από τους ίδιους.

  2. Από τότε που έκοψε το ιστορικό δρομολόγιο Θεσσαλονίκη – Βρυξέλλες, η Ολυμπιακή μου είναι αδιάφορη. MALEV και ξερό ψωμί (κυριολεκτικά!). Πάντως οι εφημερίδες στο αεροπλάνο είχαν πλάκα – ήταν η μόνη φορά που έπιανα στα χέρια μου εξωτικά έντυπα όπως Ριζοσπάστης, Εστία, Πρωταθλητής, κλπ

    • Από ωράρια πώς πάει η Μάλεβ; Κάποτε που τη χρησιμοποιούσα έπρεπε να ξυπνήσεις άγρια χαράματα. Η Ολυμπιακή είχε πάντα πολύ καλά time slots – μάλλον λόγω παλαιότητας.

  3. Τώρα γιατί, εγώ, οι μόνες εφημερίδες που έβρισκα στην Ο.Α., ήταν η εξής μία: η ‘Ελεύθερη Ώρα’;

  4. Ωράρια μια χαρά, μεθαύριο πετάμε στις 10 το πρωί, φτάνουμε κατά τις 4 το απόγευμα. Και πάντα ακριβής, δεν θυμάμαι καθυστερήσεις.

  5. Επιστροφή επίσης σε ανθρώπινη ώρα.

    Έχει και ένα άλλο πλεονέκτημα: διάδρομο προσγείωσης από βορειοδυτικά, τελική στροφή πάνω από Θερμαϊκό και Θεσσαλονίκη στο πιάτο από τρεις διαφορετικές γωνίες (ΒΔ, Ν, ΝΑ). Υπερθέαμα σε λέω!

    • Εγώ πάντως την τελευταία φορά που είχα πετάξει με Μάλεφ, αφενός ήταν άγρια χαράματα (μάλιστα πολύ πριν τα χαράματα) αφετέρου κάναμε αναγκαστική δίωρη διαμονή σε ξενοδοχείο λόγω βλάβης.

    • Κι όμως η θέα της πόλης των πόλεων από πάνω (αλλά και από τη θάλασσα) είναι εξαιρετική. Φυσικά δεν πλησιάζει σε ομορφιά το να ζεις εκεί…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.