«Κυνόδοντας»: Περισσότερο στυλ και εμμονές παρά ταινία


Όταν πας να δεις μια ταινία έχοντας ακούσει πιο πριν τα καλύτερα το ρίσκο να φας μεγάλη κρυάδα είναι μεγαλύτερο – όσο μεγάλες ήταν και οι προσδοκίες σου. Στην περίπτωση του «Κυνόδοντα», της νέας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου (φωτό από το σάιτ της Ελευθεροτυπίας»), η κρυάδα ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Το βραβείο που πήρε, νωρίτερα φέτος, η ταινία στις Κάννες, οι ύμνοι των Ελλήνων κριτικών (με εξαίρεση τον Μικελίδη της Ελευθεροτυπίας), και το γεγονός ότι όσοι γνωστοί είδαν τον «Κυνόδοντα» είχαν κάτι καλό να πουν, δημιούργησαν κλίμα βέβαιης κινηματογραφικής απόλαυσης. Δεν ήταν καθόλου έτσι.

Ο Λάνθιμος επιδεικνύει το ταλέντο του με τον τρόπο που κινηματογραφεί τους πρωταγωνιστές του, και στήνει και φωτίζει τα πλάνα του. Πράγματι, όπως έγραψαν πολλοί κριτικοί, προκαλεί αίσθηση η παγωμένη ατμόσφαιρα, η αποστασιοποίηση της κάμερας, η διάχυτη αμηχανία, το ζοφερό κλίμα μιας αφύσικα κλειστής και αγκυλωμένης οικογένειας που ζει σε έναν δικό της, μονόχνωτο, αυταρχικό, σχεδόν τρομακτικό κόσμο. Μέχρι εκεί όμως. Τα πλάνα διαδέχονται το ένα το άλλο, ο θεσμός της οικογένειας μπαίνει από νωρίς και με σαφήνεια στο στόχαστρο, η ταινία όμως δεν κυλάει, πολύ απλά διότι δεν υπάρχει ιστορία. Οι ακραίες συμπεριφορές, οι υπερβολές, και η κεντρική ιδέα του σεναρίου δεν αρκούν. Άσε που οι ασύνδετες υπερδραματοποιημένες ακραίες συμπεριφορές προκαλούν καμμιά φορά και το γέλιο. Τέλος πάντων, καλό είναι το στυλ αλλά χωρίς μια καλή ιστορία δε φτάνει για να κρατήσει μιάμιση και βάλε ώρα ταινίας.

Advertisements

6 thoughts on “«Κυνόδοντας»: Περισσότερο στυλ και εμμονές παρά ταινία

  1. Εμένα μου άφησε γενικά μια καλή αίσθηση. Το σινεμά δεν είναι μόνο ιστορία. Και οι ιστορίες δεν έχουν πάντα αρχή μέση και τέλος. Ήταν από τις πιο διαφορετικές για ελληνικά δεδομένα ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον έτυχε σε μικρό χρονικό διάστημα να δω δύο ταινίες που πραγματεύονται το θέμα ‘οικογένεια-παιδιά’. Η πρώτη ήταν η Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε. Μου άρεσαν και οι δύο αν και στυλιστικά αρκετά διαφορετικές. Η ρετρό ατμόσφαιρα που δημιούργησε ο Λάνθιμος ήταν εξαιρετική. Μου άρεσε ο ασφυκτικά απομονωτικός μικρόκοσμος που θυμίζει πολλούς οικογενειακούς μικρόκοσμους που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Και τέλος το εύρημα με τις λέξεις. Αν και το παρουσιάζει με ακραίο τρόπο είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικό. Επιπροσθέτως κάπως έτσι δε γεννήθηκαν οι λέξεις και οι έννοιές τους σε μικρές κοινωνίες;

  2. Εγώ πάντως μετά τον «Κυνόδοντα» χρειάζομαι κάτι σαν την «Κατγούμαν», άντε στο πιο σοφιστικέ της…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.