«Στρέλλα»: Ένα διαμάντι, λαμπερό και σκληρό μαζί


Η Στρέλλα του Πάνου Κούτρα δεν είναι μόνο μια πολύ καλή ελληνική ταινία. Είναι μια από τις καλύτερες ταινίες, ελληνικές και ξένες, που είδαμε τα τελευταία χρόνια, ένα πραγματικό διαμαντάκι. Έχει ολοκληρωμένη υπόθεση, σωστό ρυθμό, πανέμορφες εικόνες και, το κυριότερο, εξαιρετικές ερμηνείες. Ο Κούτρας μας δίνει μια ταινία με ευαισθησία, σκληράδα αλλά και χιούμορ και, παρότι έχει πολλές ευκαιρίες να το γυρίσει στην καρικατούρα ή το μελό, επιλέγει τον δύσκολο δρόμο των λεπτών ισορροπιών.  Το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό. Η ταινία, ένα παιχνίδι ανάμεσα στη φανταχτερή ποπ και το λαϊκό, μιλάει σε γενικές γραμμές για έναν τύπο που αποφυλακίζεται μετά από χρόνια και περνά την πρώτη του νύχτα σε ξενοδοχείο της Ομόνοιας. Εκεί συναντά τη Στρέλλα η οποία φαίνεται να τον συμπαθεί πολύ. Μαζί θα πορευτούν στο υπόλοιπο της ταινίας που θα είναι αρκετά αποκαλυπτικό και ανατρεπτικό και για τους δυό τους. Προσοχή, η ταινία δεν είναι για ελληνορθόδοξους οικογενειάρχες.

ΥΓ. Τη Στρέλλα την είδαμε το Δεκέμβρη, μόλις βγήκε στις αίθουσες, αλλά και αυτή όπως και τις άλλες την «έφαγαν» οι γιορτές και η συνεχής ενασχόλησή μας με αποστάγματα και μεζέδες…

Advertisements

4 thoughts on “«Στρέλλα»: Ένα διαμάντι, λαμπερό και σκληρό μαζί

    • Μπορεί να την παίξει και κανένα φεστιβάλ της μικρής σας κωμόπολης, π.χ. στο Flagey ή στο Botanique. Άλλο πράμα η μεγάλη οθόνη…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.