Οι Piano Magic στο Fuzz


Περνούν οι μέρες. Πάνω που λες «εντάξει, θα γράψω κάτι σήμερα» η μέρα έφυγε. Μαζί της και η νύχτα. Και η ημερομηνία στο τελευταίο ποστ έγινε ακόμα πιο μακρινή και γι αυτό ενοχλητική. Δεν είναι ότι εδώ, στη μικρή μας πόλη, δεν γίνεται τίποτα. Αντιθέτως. Γίνονται πολλά, πάμε σε αρκετά, δεν τα προλαβαίνουμε. Ταινίες, εκδηλώσεις, εμπειρίες περιμένουν μάταια το ποστ τους, και η λίστα μεγαλώνει μέχρι να ξεχαστούν. Η χθεσινή συναυλία τη γλίτωσε. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο υπότιτλος στο πανάκριβο (30 ευρώ) εισιτήριο ήταν μάλλον δυσοίωνος: «μια ποστ ροκ εναλλακτική βραδυά που θα θυμάστε». Ήταν με μικρά γράμματα ώστε να τον δεις αφού πληρώσεις και πάρεις στα χέρια σου το χαρτάκι. Το ποστ ροκ ανέκαθεν καθόταν κάπως βαρύ στο παρόν (β)λόγιο το οποίο προσπαθεί να αποφεύγει μουσικά κομμάτια με διάρκεια μεγαλύτερη από 2-2,5 λεπτά και γενικώς ό,τι θέλει να πιστεύει ότι είναι φοβερά ψαγμένο και «εγκεφαλικό» – κάτι σαν το μαρτύριο πέρυσι με τους Mogwai. Ας είναι. Στη συναυλία των Piano Magic στο Fuzz με παρέσυραν η aka με τον ενθουσιασμό της και ο φίλος μουσικός παραγωγός με τα καλά του λόγια στο acidart. Κι εγώ με τη σειρά μου παρέσυρα el pibe και matilda.

Η αρχή της βραδυάς με προετοίμαζε για μεγάλη ήττα. Ένα ελληνικό (Misuse) και ένα γαλλικό (Kwoon) γκρουπ κλήθηκαν να «ζεστάνουν» την ατμόσφαιρα. Και αν, με τους πρώτους, η ανακούφιση ήταν μεγάλη όταν ανήγγειλαν πως θα παίξουν το τελευταίο τους κομμάτι, με τους δεύτερους η πλήξη ήταν μικρότερη. Ατελείωτα μεν κομμάτια αλλά, να, οι κιθάρες κάτι προσπαθούσαν να πουν όταν δεν «συνομιλούσαν» μεταξύ τους. Η ώρα περνούσε αργά, οι μπύρες κόστιζαν έξι ευρώ το μικρό μπουκάλι, όσο ακριβώς και το νερό, η σόδα και η πορτοκαλάδα (χωρίς αποδείξεις), και όλα έδειχναν πως πηγαίναμε όχι απλώς για ήττα αλλά για πανωλεθρία.

Ώσπου έγινε η έκπληξη. Τι έκπληξη; Κανονικό θαύμα! Οι Piano Magic το κύριο συγκρότημα της βραδυάς ήταν καταπληκτικοί! Και μάλιστα (ίσως και γι αυτό) δεν είχαν καμμία σχέση με τα γκρουπ που άνοιξαν τη συναυλία. Με το που ξεκίνησαν να παίζουν, ανακαλύψαμε και πάλι τη χαρά των ντραμς (όργανο από ό,τι φαίνεται άγνωστο στο αγνό καθαρό ποστ ροκ) της φωνής (αυτό κι αν είναι αιρετικό), ενός ήχου που έφερνε σε dark wave, Joy Division, Fad Gadget, και όλα τα ωραία και χαρούμενα. Χτίσαμε άλλες μια δυο πτέρυγες του μαγαζιού με τις επιπλέον μπύρες αλλά χορέψαμε. Και όπως λέει και ο πάντα σοφός λαός: «If I cannot dance it, then it is not my revolution». Η βραδυά ολοκληρώθηκε στο Καφεκούτι όπου οι μουσικάρες του Θοδωρή εξουδετέρωναν τα δακρυγόνα -που κάποιοι εμφανώς άτεχνοι είχαν πετάξει (ακόμα μια φορά) στη γειτονιά μας- και έδιναν το σύνθημα καταμεσής της κρίσης: περισσότερη μουσική, λιγότερα δάκρυα.

Advertisements

6 thoughts on “Οι Piano Magic στο Fuzz

  1. Ξέχασες να αναφέρεις και το ευχάριστο μουσικό διάλειμμα στους ξέφρενους ρυθμούς της κουβανέζικης salsa μεταξύ της διαδρομής fuzz – καφεκούτι που έδωσε τόνους αισιοδοξίας και ανέβασε το κέφι στα ύψη! 😀

  2. Εξαιρετική βραδιά χάρις στα μαγικά παιδιά από το νησί. Διότι πιο πριν οι Έλληνες και οι Γάλλοι ποστ ροκάδες τουλάχιστον εμένα με κούρασαν.

    Ακόμα και ο κόσμος ήταν διαφορετικός από εκείνον στην μαρτυρική συναυλία των Mogwai. Στους Piano Magic χόρευαν, στους Mogwai κουνούσαν μονότονα το κεφάλι πίσω – μπρος σαν Εβραίοι ορθόδοξοι στο τείχος των δακρύων.

    Θα ήθελα όμως να μιλήσω για έναν μπάρμαν στο Fuzz. Δε φτάνει που χρέωνε το μπουρμπουληθράτο νερό έξι ευρώ (εξάλλου αυτό δεν είναι δικό του θέμα) έκανε και σχόλια. Όταν ο φρόντμαν είπε: «Last night in Istanbul…» ο μπάρμαν πετάχτηκε και φώναξε «Κωνσταντινούπολη, ρε μαλάκα». Για τον εκτός κλίματος κύριο του αφιερώνω το ‘Istanbul (not Constantinople)» των They Might Be Giants και ειδικά την εξής στροφή: So take me back to Constantinople
    No, you can’t go back to Constantinople
    Been a long time gone, Constantinople
    Why did Constantinople get the works?
    That’s nobody’s business but the Turks

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.