Το κράτος δολοφονεί όταν δεν έχει πια επιχειρήματα


Καμμία πολιτική σκοπιμότητα και καμμία επίκληση ζητημάτων ασφαλείας δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αιματηρή  έφοδο των ισραηλινών στρατιωτών στα πλοία που έπλεαν προς τη Λωρίδα της Γάζας. Η δολοφονία και ο τραυματισμός δεκάδων πολιτών αποτελεί έγκλημα. Γίνεται δε ακόμα χειρότερο από το γεγονός ότι το έγκλημα διαπράχθηκε από κρατικά όργανα. Και μάλιστα από ένα κράτος οργανωμένο ως δυτικού τύπου κοινοβουλευτική δημοκρατία, έμπειρο στην αντιμετώπιση των αντιπάλων του, το οποίο διαθέτει ένα σωρό άλλα μέσα  για να διασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Το Ισραήλ επέλεξε να καταφύγει στην ωμή δολοφονική βία απέναντι σε πολίτες που αμφισβητούσαν το δικαίωμά του να αποκλείσει οικονομικά μια περιοχή όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης και την οποία κυβερνά μια οργάνωση που ζητά την εξαφάνιση του Ισραήλ. Επίκεντρο του προβλήματος είναι ο αποκλεισμός της Γάζας, μια πολιτική επιλογή που μόνο προβλήματα δημιουργεί όχι μόνο στη Γάζα αλλά και στο ίδιο το Ισραήλ. Μέρος του τοπικού Τύπου, επιφανείς Ισραηλινοί και πολιτικοί αναλυτές δίκαια μιλούν για τη Γάζα ως ένα δεύτερο (μετά τον νότιο Λίβανο) ισραηλινό Βιετνάμ.

Παρατείνοντας τον αποκλεισμό της Γάζας, το Ισραήλ εγκλωβίζεται σε μια αδιέξοδη πολιτική. Η κρίση αυτή δεν αφορά μόνο την ισραηλινή πολιτική και στρατιωτική ελίτ, αφορά όλη την κοινωνία. Αυτήν που εκλέγει την κυβέρνηση, αποδέχεται την αδιαλλαξία και την πυγμή  ως υποκατάστατο της πολιτικής, και λειτουργεί όλο και πιο πολύ με βίαια αντανακλαστικά. Το Ισραήλ μπορεί να έχει κάθε δίκιο να μην εμπιστεύεται καθόλου τη Χαμάς, μια τρομοκρατική οργάνωση που όμως εκλέχτηκε στη Γάζα όχι μόνο γιατί υποσχέθηκε να «πετάξει τους Εβραίους στη θάλασσα» αλλά γιατί παρείχε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας στους εξαθλιωμένους και κουρασμένους από τη διαφθορά κατοίκους της. Το Ισραήλ μπορεί επίσης να έχει κάθε δικαίωμα να εμποδίσει τον εφοδιασμό της Χαμάς με όπλα και άλλο υλικό στρατιωτικής χρήσης. Δεν μπορεί όμως να αφαιρεί ζωές αμάχων στη Γάζα, στο Ισραήλ, στα διεθνή ύδατα, ή οπουδήποτε αλλού, προφασιζόμενο την προστασία ζωτικών συμφερόντων του. Η πορεία μιας (κοινοβουλευτικής έστω) δημοκρατίας προς το φασισμό περνά μέσα από τέτοιες ακριβώς νοοτροπίες και πρακτικές.

Από την αρχή υπήρχαν πολλές αμφιβολίες για το εάν ο χαρακτήρας  της επιχείρησης μεταφοράς βοήθειας στη Γάζα είναι απλά ανθρωπιστικός. Κι αυτό επειδή αν σε ενδιαφέρει αποκλειστικά να μεταφέρεις βοήθεια σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη, τότε δέχεσαι τον έλεγχο από το κράτος και διαπραγματεύεσαι το περιεχόμενο. Οι διοργανωτές αυτής της επιχείρησης επέλεξαν να δώσουν έντονα πολιτικό χαρακτήρα στην πρωτοβουλία τους. Επέλεξαν την πολιτική αντιπαράθεση. Το Ισραήλ φυσικά και είχε το δικαίωμα να απαντήσει. Με όρους όμως πολιτικούς και όχι στρατιωτικούς.

Επιλέγοντας την ένοπλη αναμέτρηση και τη δολοφονία πολιτών η ισραηλινή κυβέρνηση διέπραξε ένα κανονικό έγκλημα. Με θύματα τους νεκρούς και τραυματίες που επέβαιναν στα πλοία, τους αμάχους στη Γάζα που περίμεναν τη βοήθεια αλλά και τους ισραηλινούς πολίτες που θα υποστούν και αυτοί τις συνέπειες. Τα τείχη που ένα ολοένα και πιο αυταρχικό κράτος χτίζει γύρω του, δεν είναι τείχη ασφάλειας αλλά η δική του ολόδική του φυλακή.

ΥΓ. Η σκέψη μας αυτή την ώρα είναι με τον Άρη και την Κατερίνα αλλά και με όλους τους αμάχους που βρίσκονταν στα πλοία.

Advertisements

11 thoughts on “Το κράτος δολοφονεί όταν δεν έχει πια επιχειρήματα

  1. Παράθεμα: Δύο σκέψεις για τα χθεσινά. « INDIBLOG

    • Gracias amigo. Υπάρχει μια τάση στην Ελλάδα να βλέπουμε μαύρο οτιδήποτε από το Ισραήλ και άσπρο οτιδήποτε Παλαιστινιακό. Κάπως έτσι οι τρελαμένοι ισλαμιστές της Χαμάς βαφτίζονται «σύντροφοι αγωνιστές». Με τον ίδιο τρόπο που σε άλλα μέρη ο Ισραηλινός εθνικισμός βαφτίζεται «αγώνας κατά της τροκρατίας».

    • Μιλάμε, διαδηλώνουμε, δεν αφήνουμε το γήπεδο ούτε στους ισλαμιστές ούτε στους εθνικιστές, ρατσιστές ή αντισημίτες – κάτι είναι και αυτό.

  2. Παράθεμα: Μέση Ανατολή « Abravanel

  3. Δολοφονεί όποτε έχει την ευκαιρία…Και δε μιλάω για το ισραήλ. Αναφέρομαι σε όλα τα κράτη του κόσμου….
    Έχεις δίκιο ότι ήταν πολύ έντονο το πολιτικό μήνυμα στην κίνηση. Δεν είναι όμως όλα πολιτικές επιλογές;
    Ακόμη και το τι φαγητό θα έχεις το βράδυ στο τραπέζι!
    Ντομάτες ισραήλ, φράουλες ηλείας και τόνο ατλαντικού…

    • Πάντως υπάρχουν παραδείγματα πρωτοβουλιών για βοήθεια που απέφυγαν όσο μπορούσαν να δώσουν πολιτικό χαρακτήρα. Εδώ αντιθέτως το πολιτικό μήνυμα ήταν στις βασικές προτεραιότητες. Για τις επιλογές του τραπεζιού χωράει μεγάλη κουβέντα. Προτιμώ ας πούμε το βιολογικό προϊόν ενός Ισραηλινού κιμπούτζ του οποίου τα μέλη μοιράζονται τις δουλειές και τα κέρδη, από το αντίστοιχο προϊόν βιομηχανοποιημένης γεωργίας που παράγει ένας Γάλλος μεγαλοκτηματίας.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.