Επιστροφή στην πολιτική – εκλογές τώρα


Η κρίση που ξεκίνησε ως οικονομική, είναι εδώ και μήνες μια κρίση καθολική. Και δείχνει, όλο και πιο καθαρά, ότι φούσκα δεν ήταν μόνο η οικονομία. Το ίδιο φούσκα – μια υπερτιμημένη εικονική πραγματικότητα, ένα ψέμα που βόλεψε κάποιους κάποτε – αποδεικνύονται σχεδόν όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα.

Φούσκα οι έστω ατελείς και προβληματικοί θεσμοί μας (κοινοβούλιο, κυβέρνηση, δοίκηση, δικαιοσύνη, συνδικάτα κλπ), φούσκα η κοινωνία των πολιτών, φούσκα ο δήθεν ανεξάρτητος και δυναμικός Τύπος, φούσκα το αίσθημα αλληλεγγύης και η ευαισθησία του καθενός μας.

Σ´ αυτό το σκηνικό που μοιάζει στολισμένο μ´ αδιέξοδα και σκοτάδια, κανείς δεν τολμά να μιλήσει για ελπίδα, για κάτι καλύτερο – όχι μεθαύριο αλλά σήμερα, άμεσα. Η κυρίαρχη ιστορία είναι πως τα μέτρα είναι δυσάρεστα, επώδυνα, άδικα αλλά, λένε, αναγκαία. Απολύτως αναγκαία και μάλιστα σε βάθος χρόνου.

Τέτοια μέτρα περιλαμβάνονται στο πακέτο για το ασφαλιστικό το οποίο καλούνται σήμερα οι βουλευτές να υπερψηφίσουν αποδεχόμενοι τον ρόλο των μοιραίων και άβουλων. Όπως ακριβώς έκαναν προηγουμένως τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Όπως ακριβώς σιωπηλά και άβουλα υποτάχτηκαν και όσοι πολίτες δεν απήργησαν, δεν κινητοποιήθηκαν έστω και μαζί με τις καρικατούρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Και τι μπορεί να γίνει; Εδώ σε θέλω μάστορα, κάνε προτάσεις, δώσε εναλλακτικές λύσεις, όχι μόνο εύκολη κριτική. Αυτά λέει η κυβέρνηση και τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια της σε όσους διαφωνούν. Και νομίζουν πως θα τους κάνουν να σωπάσουν.

Όμως αν κάποιος πρέπει όχι μόνο να σιωπήσει αλλά και να μας αδειάσει ήσυχα και ωραία τη γωνιά, αυτός είναι η κυνέρνηση. Η οποία εκλέχτηκε με ένα ας το πούμε πρόγραμμα, και σήμερα κάνει ακριβώς τ´ αντίθετα χωρίς να έχει λάβει καμμία εντολή γι αυτά. Η κυβέρνηση με λίγα λόγια παραβιάζει την εντολή που έλαβε. Το περιεχόμενο της εντολής μάλιστα διαμόρφωσε η ίδια είτε από αφέλεια είτε (το πιθανότερο) από δόλο, για να πάρει την πλειοψηφία. Έχοντας ακυρώσει όλες τις εξαγγελίες και τα προεκλογικά προγράμματά της αυτή η κυβέρνηση δεν δικαιούται πλέον να κυβερνά.

Όλα αυτά με όρους αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Όπου ψηφίζεις πολιτικές και όχι μοντέλα, πριμαντόνες και θεληματικά πηγούνια. Ο ντεμέκ κυρίαρχος πολίτης ακούει το πρόγραμμα υποψηφίων και επιλέγει να στείλει στην κυβέρνηση και στη Βουλή αυτούς με το πρόγραμμα που του ταιρίαζει. Και αν δεν το εφαρμόσουν στο τέλος τους στέλνει σπίτι τους.

Εδώ δε χρειάζεται να περιμένουμε. Η θλιβερή παρέα που κυβερνά διατυμπανίζει, πριν καλά καλά κλείσει χρόνο, ότι δεν πρόκειται να εφαρμόσει τίποτε από όσα υποσχέθηκε. Και μάλιστα για το καλό μας. Επειδή μόνο αυτή ξέρει το πρόβλημα και τις λύσεις. Τώρα. Νωρίτερα απλά δεν ήξερε.

Αυτά τα πράγματα είναι αστεία. Το κόμμα που κυβερνά είναι υποχρεωμένο να ζητήσει ανανέωση της εντολής από τη στιγμή που αλλάζει ριζικά θέσεις και πολιτική. Τα άλλα κόμματα που θέλουν να κυβερνήσουν ας παρουσιάσουν κι αυτά τις δικές τους προτάσεις όπως διαμορφώνονται από τα νέα δεδομένα. Και ο κυρίαρχος λαός ας ακούσει, συζητήσει και τελικά ας επιλέξει.

Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή δεν πάμε τώρα σε εκλογές, η κυβέρνηση υποτιμά και κοροιδεύει το λαό, το ίδιο και οι βουλευτές που τη στηρίζουν και δεν τη ρίχνουν. Οι δε πολίτες που ανέχονται ή ακόμα χειρότερα επιδοκιμάζουν την κοροϊδία αποδέχονται τον ιστορικά αρκετά συνηθισμένο ρόλο του δούλου.

Η ιστορία όμως έχει δείξει και κάτι ακόμα. Όπως η κακοδικία ή η έλλειψη αξιόπιστων και αποτελεσματικών μηχανισμών απονομής δικαιοσύνης γέννησε την τρομοκρατία, το οργανωμένο έγκλημα και κάθε λογής αυτόκλητους κουμπουροφόρους «σωτήρες», έτσι και η ωμή εξαπάτηση, η αντικατάσταση της πολιτικής με μεσιανικού τύπου εξαγγελίες, ο αυταρχισμός και το γάτζωμα στην εξουσία γεννούν συγκρούσεις στους δρόμους και εξεγέρσεις.

Η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται για την ώρα να προτιμά τα δόγματα αντί του διαλόγου και τα κηρύγματα περί σωτηρίας αντί της πολιτικής. Με αυτή την επιλογή της προδιαγράφει το μέλλον της. Οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται στην εξουσία αφού μεσολαβήσουν εκλογές. Οι επίδοξοι «σωτήρες» ανατρέπονται μέσα σε ένα ξαφνικό ξέσπασμα βίας.

Στο παιχνίδι της βίας όμως δεν κερδίζει ούτε ο πιο δημοκράτης ούτε ο περισσότερο αφοσιωμένος στην ελευθερία και τα δικαιώματα. Κερδίζει ο πιο αδίστακτος και ο καλύτερα οπλισμένος. Και χάνουμε όλοι οι υπόλοιποι. Γι αυτό η μόνη λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι να συζητήσουμε ανοιχτά και δημοκρατικά τι θέλουμε και τι μπορούμε να κάνουμε. Και με ποιούς. Επιστροφή στην πολιτική λοιπόν – εκλογές τώρα.

Advertisements

10 thoughts on “Επιστροφή στην πολιτική – εκλογές τώρα

  1. Ρε συ, αυτή είναι η ανάλυσή σου για την έξοδο από την κρίση; Να γίνουν τώρα εκλογές; Και οι εκλογές είναι η επιστροφή στην πολιτική;; Και αγώνας είναι η συμμετοχή στις απεργίες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ; Που έχουν αποφέρει τι;; Τόσο στένεμα της πολιτικής, και ειδικά από έναν της δικής σου ιδεολογίας;

    Καμιά συγκεκριμένη πρόταση επιτέλους για αύξηση της παραγωγικότητας; Της ανταγωνιστικότητας; Της επιχειρηματικότητας; Των εξαγωγών; Των επενδύσεων; Για τη μείωση του υπαλληλικιού; Για την ανασύνταξη των οικονομικών μονάδων; Για την αυτοοργάνωση των επαγγελματιών και επιχειρηματιών;

    Πολλά τα καυτά ερωτήματα προς εσένα αλλά και την αριστερά, σταματώ στα 14..)

  2. τα ερωτηματα που θέτει ο φίλος έχουν ήδη πάρει την απάντησή τους με όλα τα μέτρα που παίρνονται σε αυτη τη χώρα τα τελευταία χρόνια..Για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας δε ρίξαν στα τάρταρα τους μισθούς, κάναν τις εργασιακές σχέσεις λάστιχο, αυξήσαν τα όρια συνατξιοδότησης, χαρίσαν τις εισφορές των εργοδοτών, για την κατάργηση του υπαλληλικίου, δε γέμισε ο τόπος stage,μπλοκάκια, δεν γίναν καθεστώς οι ελαστικές μορφές απασχόλησης? Ποιοι επαγγελματίες να αυτοοργανωθούν? αυτοί που πληρώνουν ΟΑΕΕ 600 και 900 το δίμηνο, αυτοί που πληρώνουν 23% ΦΠΑ, αυτοί που πληρώνουν νόικια, αυτοί που βλέπουν πελάτη με το πατομπούκαλο?Ποιοι ακριβώς? Ποια επιχειρημαικότητα να αυξηθεί? Αυτή των γυναικών και των νέων με τις ηλίθιες αυταπάτες ότι το μαγαζί τους θα αντέξει πάνω από το μέσο όρο ζωής που είναι τα 2,5 χρόνια? Ποιές εξαγωγές να αυξηθούν? Άυτές των προϊόντων που δεν παράγεις, των αγροτικών για παράδειγμα, που ξεχαρβαλώθηκαν, των υφασμάτων που κλείσαν όλες οι κλωστοϋφαντουργίες, των εργοστασίων που λόγω Μάαστριχτ μπορούν αν φεύγουν καινα πηγαίνουν εκεί που θα έχουν μεγαλύτερο κέρδος, λες και έχω να κερδίσω εγώ και η οικογένειά μου κάτι αν ο τάδε εργοστασιάρχης κάνει επενδύσεις στη Βουλγαρία ή στην Τουρκία, λες και έχω εγώ να κερδίσω κάτι αν ο μισθός μου πέσει στα 500 ευρώ, για να έρθουν οι επενδυτές και με έχουν να δουλέυω με διαθεσιμότητα ή με προγράμμα μαθητείας…
    Τ ακαυτά ερωτήματα έχουν παγώσει εδώ και χρόνια και πλέον είναι ξεκάθαρο ότι όλα όσο λέγαν του κοσμάκι τόσα χρόνια ήταν φούμαρα.

    • Χα! Σας βλέπω να ανταλλάσσετε μηνύματα μέχρι την … έξοδο από την κρίση! Προσωπικά δεν πιστεύω στον κορπορατικό καπιταλισμό και τις φωτισμένες ηγεσίες. Περί ορέξεως όμως … Θέτω όμως το ζήτημα με τη δική τους λογική της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Αν είναι δημοκράτες, τέτοιοι δημοκράτες, ας ρωτήσουν το δήμο αν συμφωνεί. Διότι κατά την εκλογή τους δεν τον ρώτησαν.

  3. Το ερώτημά μου αφορά τις απαντήσεις της αριστεράς σε όλα αυτά τα θέματα. Έχει να προτείνει κάτι δημιουργικό πέρα από τις παραπάνω απελπισμένες διαπιστώσεις αδιεξόδου; Έχει να μας πει πως θα αυξηθούν η παραγωγή, οι εξαγωγές, ο πλούτος εν γένει και η κατανομή του; Ε, δεν έχει. Όπως δεν έχει και κανείς άλλος, από όσο παρακολουθώ από απόσταση και ασχολούμαι.

    • Πολλά τα ερωτήματα και οι απορίες σου αμίγκο. Μιλάμε όμως για διαφορετικά πράγματα. Εσύ λες για το τι πρέπει να γίνει για να βγούμε από την οικονομική κρίση. Εμένα με απασχολεί η γενικότερη κρίση κοινωνίας και πολιτείας και το πώς θα επιλέξουμε τη λύση.

      Αν εσύ ή η αριστερά, η δεξιά, η πεφωτισμένη οικολογία κλπ έχετε λύσεις, αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Εγώ όμως, που έχω ένα κόλλημα με την ελευθερία, την αυτοοργάνωση και την αυτονομία, λέω ότι προτιμώ να συζητώ με πολιτικούς όρους και να επιλέγω ελεύθερα, δημοκρατικά και χωρίς εκβιασμούς του τύπου «αναπόφευκτο», «νομοτελειακό» κλπ.

      Με λίγα λόγια, ό,τι και να γίνει πρέπει να γίνει αφού ερωτηθώ, συζητήσω και συμφωνήσω. Κι εγώ και οι άλλοι. Αλλιώς άμα δε μας παίζουν γιατί να παίξουμε; Κάνουμε δικό μας παιχνίδι ή απλά τα κάνουμε όλα λίμπα! 🙂

  4. Ναι, μέσα. Και επειδή εστιάζεις στο διαδικαστικό, πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να συζητήσει και να αποφασίσει μια κοινωνία ως προς το προς τα που θα τραβήξει, π.χ. σε θέματα όπως η ανάπτυξη. Όμως σίγουρα οι -αντιδημοκρατικές- εκλογές είναι από τις τελευταίες και λιγότερο πολιτικές λύσεις. Απλώς θα χρησιμοποιηθούν ως πρόσχημα για τη διαιώνιση του αδιεξόδου.

    • Τρόποι υπάρχουν πολλοί να συζητήσουμε και να διαλέξουνε λύσεις. Οι εκλογές και η προεκλογική περίοδος είναι ένας από αυτούς. Δεν θα τον έλεγα αντιδημοκρατικό με την έννοια ότι είναι η βάση της αστικού τύπου αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Εγώ προτιμώ άλλες πιο άμεσες διαδικασίες και ελπίζω να φτάσουμε γρήγορα σε αυτές. Τώρα όμως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να βρούμε μια άκρη ή να φτάσουμε στα όρια του συστήματος είναι αυτός. Και υπάρχει πάντα και το ζήτημα ότι η κυβέρνηση δεν δικαιούται να κυβερνά με κλεμμένη εντολή.

  5. Τα ερωτήματα που έθεσες είναι «λάθος», γιατί θεωρούμε εκ προιμίου ότι πχ με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας θα λυθεί το πρόβλημα. Εγώ λέω ότι λύση μέσα από αυτά δεν πρόκειται να υπάρξει και εξήγησα γιατί αν πχ εμείνουμε στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας λύση προς όφελος των εργαζομένων δε θα υπάρξει. Αν συμφωνούμε πως τα ερωτήματα αυτά δεν είναι επίκαιρα τότε να συνεχίζω με την πρότασή μου!
    Όσο για το κύριο θέμα του ποστ τις εκλογές, δεν πιστεύω ότι το αποτέλεσμα θα βγάλει κάτι το δραματικά θεαματικό, το μόνο που μπορείς να ελπίζεις είναι μια σαφή αποδυνάμωση του δικομματισμού και των φίλων τους, αλλά αποδυνάμωση όχι μπαρμπούτσαλα. Οι ριζικές αλλαγές θα επέλθουν με πιο ενδιαφέοντες τρόπους από τις εκλογές και ίσως τώρα, έτσι πως γίναν τα πράγματα, να προκύψουν και άλλες δομές/μορφές πιο ουσιαστικές δημοκρατικές και αντιπορσωπευτικές της θέλησης του κόσμου.

    • Διάβασα προ εβδομάδων μια συνέντευξη του Αγγελάκα που έλεγε να χρεωκοπήσουμε και να ξεκινήσουμε ξανά από την αρχή αφού μηδενίσουμε το κοντέρ. Μ´ άρεσε. Μόνο που τη χρεωκοπία τη θέλω συνολική όχι μόνο στην οικονομία.

  6. Η ανταγωνιστικότητα δεν έρχεται μόνο μέσα από τη μείωση των μισθών. Έρχεται και μέσα από την παραγωγή πιο φτηνών προϊόντων, την κατάργηση των παρασιτικών μεσαζόντων, κλπ. Και εκεί οι εργαζόμενοι θα ωφεληθούν. Η επιχειρηματικότητα επίσης μπορεί να ενισχυθεί με καλύτερη στόχευση και σύνδεση με αγορές εξωτερικού, ειδικά της ανατολής. Και εκεί πάλι θα ωφεληθούν χιλιάδες εργαζόμενοι. Υπάρχει ασφυκτικό υλικό πρόβλημα. Τα ερωτήματα για μένα είναι τα πιο καίρια, ερωτήματα απόλυτης προτεραιότητας.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.