«Μελαγχολία» του Λαρς φον Τρίερ


Ξεστρατισμένος πλανήτης (που «τυχαία» λέγεται «Μελαγχολία») κατευθύνεται προς τη Γη και παίζεται αν θα προσπεράσει αδιάφορα ή θα μας απαλλάξει με τη μια από την αγωνία μας για το αύριο. Εν τω μεταξύ μια παγερή καταθλιπτική ξανθιά (Κίρστεν Ντανστ – θεά) παντρεύεται έναν χαζοβιόλη φλώρο (Αλεξάντερ Σκάαρσγκαρντ – χαζοβιόλης φλώρος) που περιέργως την αγαπά. Το πάρτυ οργανώνεται στον πύργο του ζάπλουτου συζύγου (Κίφερ Σάδερλαντ) της ψιλοϋστερικής με την τυπικότητα αδερφής (Σαρλότ Γκενσμπούρ- εξαιρετική) της παγερής και μαζεύει ένα σωρό δυσλειτουργικούς τύπους της καλής κοινωνίας συν τους γονείς των κοριτσιών: ένα σούργελο (Τζον Χαρτ – απολαυστικός) και την φαρμάκω πρώην σύζυγό του (Σαρλότ Ράμπλινγκ – επίσης θεά).

Το πάρτυ (καμμιά ωρίτσα) όπως και την υπόλοιπη ταινία σκηνοθετεί ο Λαρς φον Τρίερ. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό ως προειδοποίηση: ταινιάρα μεν, ψιλοβαρειά δε. Κι επίσης: το ότι παίζει ο Κίφερ Σάδερλαντ (του 24H) δε σημαίνει ότι αμερικάνικοι πύραυλοι θα εκτοξευτούν χωρίς αποτέλεσμα κατά του πλανητη «Μελαγχολία» και πως τελικά μια απλή ιδέα κάποιου μικρού παιδιού που την κρυφάκουσε ο μπαμπάς του (οπωσδήποτε πράκτορας του FBI) θα αποτρέψει τη σύγκρουση με τη Γη κυριολεκτικά στο παραπέντε. Τίποτα από αυτά δε γίνεται στις 2 ωρίτσες και 10 λεπτά της ταινίας.

Αντιθέτως, καλύτερα μάλιστα, ο Τρίερ σε βάζει από την αρχή στο κόλπο ενός πανέμορφου φιλμ με σχεδόν ντοκυμαντερίστικες κάμερες που αναδεικνύουν στεγνά και ωραία ένα σωρό αδιέξοδα στις σχέσεις χωρίς να θάβουν την ανθρωπιά. Μεγαλοστελέχη εταιριών παρουσιάζονται όπως ακριβώς είναι: άπληστα και αδιάφορα γουρούνια. Οι οικογενειακές σχέσεις μοιάζουν μόνο προσωρινό αποκούμπι όταν δεν είναι εφιάλτης για τους αδύναμους. Οι υπόλοιπες ανθρώπινες σχέσεις προβληματικές και ακόμα περισσότερο η σχέση με τη φύση. Όλα αυτά με εικόνες μαγικές στην απλότητά τους δίχως υπερβολές και κραυγές και χωρίς ίχνος ψευτοσυναισθηματισμού.

Οι ερμηνείες σε όλες τις ταινίες του Τρίερ είναι πάρα πολύ καλές, στη «Μελαγχολία» ακόμα και τα άλογα δίνουν ρεσιτάλ ηθοποιΐας. Επίσης, σε αντίθεση με προηγούμενα αριστουργήματά του, στο τέλος βγαίνεις κάπως προβληματισμένος, όχι όμως τσακισμένος. Αν σου κάτσει όμως και δεν βρέχει, δες τη σε θερινό. Ένα δυο τσιγάρα θα τα χρειαστείς.

Advertisements

4 thoughts on “«Μελαγχολία» του Λαρς φον Τρίερ

  1. K κριτικός κινηματογράφου ο πολυτάλαντος κύριος chumba. «ακόμη κ τα άλογα δίνουν ρεσιτάλ ηθοποιίας», αχαχαχα…μου θύμισες το σχόλιο για το τρένο που έπαιζε καλύτερα από την Ντενίση.Τρίερ δεν βλέπω, μου πέφτει βαρύς.

    • Καλό μου ασπρόμαυρο γατί, μη νομίζεις, κι εγώ άλλα δύο του Τρίερ έχω δει μόνο, καθώς για τα υπόλοιπα πρόλαβαν και με προειδοποίησαν. Αυτό ήταν πραγματικά πολύ ωραίο. Όσο για τις εντυπώσεις από ταινίες, το μπλογκ αυτό έχει μεγάλη παράδοση – απλώς για κάμποσους μήνες και για χίλιους δυο λόγους το είχα ψιλοαφήσει. Τώρα επανήλθα (λέμε τώρα). Όποτε έχεις λίγο καιρό, κάνε κλικ στην κατηγορία ταινίες για να δεις παλιότερες καταχωρήσεις.

  2. Διαβάζω το μπλογκ σου κάθε μέρα κ από λίγο,πηγαίνοντας χρονικά προς τα πίσω κ το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον.’Εχω φτάσει στον Γενάρη του 2010.Έχω να πω ότι συμφωνώ με την κριτική σου για τη ‘Στρέλλα’,την οποία έτυχε να δω στα λημέρια σου κ συγκεκριμένα στο σινέ Ααβόρα.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.