Drive: Παγερή γλυκιά μαυρίλα σε ηλεκτροπόπ χαλί


Θερινό σινεμά παρέα με ψυχρούλα Οκτώβρη και ελαφρύ αεράκι. Και κάτι κουνούπια survivor που θεώρησαν ότι ο θεός των εντόμων άκουσε τις προσευχές τους και με έστειλε να τα χορτάσω. Άλλος κανείς. Ψυχή. Η βραδινή προβολή του «Drive» στα Παναθήναια ήταν μόνο για έναν.

Υπόθεση απλή και στακάτη: νεαρή φλωρόφατσα με δολοφονικά αντανακλαστικά (ο Ράιαν Γκόσλινγκ στην αρχή παραξενεύει και μετά μαγνητίζει) με πρόσωπο σαν αψεγάδιαστη παγωμένη μάσκα δουλεύει σε γκαράζ στο Λος Άντζελες και κάνει και τον κασκαντέρ σε ταινίες, καθότι οδηγάρα. Τις ελεύθερες ώρες του βγάζει ένα χαρτζιλίκι κάνοντας τον freelance οδηγό σε ληστές. Στο δίπλα διαμέρισμα μένει μια σεμνή γλυκιά και ντροπαλή τύπισσα (πάρα πολύ καλή η Κάρει Μάλιγκαν) με σύζυγο στη φυλακή και μικρό παιδί. Ο νεαρός με τη φλωρόφατσα τη βλέπει τυχαία και την αγαπάει με τη μία. Κι αυτή φαίνεται να έχει τα ίδια αισθήματα. Το πάθος μπορεί να ξεχειλίζει μέσα τους, εμείς όμως δεν το βλέπουμε – με το ζόρι σε μια φάση η τύπισσα πιάνει το χέρι του φλώρου στον λεβιέ των ταχυτήτων. Αυτό, άντε κι ένα φιλάκι κάπου στο τέλος.

Με τα πολλά, έρχεται το μπλέξιμο. Βγαίνει ο σύζυγος από τη φυλακή, κάπου χρωστάει, πάει για ένα τελευταίο κόλπο να ρεφάρει, η φάση στραβώνει. Μέσα σ’ όλα και η φλωρόφατσα με τα δολοφονικά αντανακλαστικά. Μοιράζει παγερές ματιές, σκορπάει και δυο τρία πτώματα. Παρακάτω δε λέω, η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ και δε θέλω να το χαλάσω. Μόνο ότι παίζει πολύ σκοτάδι, σε όλες τις αποχρώσεις, νύχτα, σούρουπο, κλειστοί χώροι, μαυρίλα γενικώς. Κίνηση αργή, παγωμένη ηρεμία, ρουτίνες, η φλωρόφατσα να μιλάει με σιωπές, επιγραφές από ροζ νέον να αναβοσβήνουν, ηλεκτροπόπ ως μόνιμη μουσική υπόκρουση. Μια άισθηση 80s (κάπως μου θύμισε το Subway του Λικ Μπεσόν) με λίγο από Ταραντίνο στις δυο τρεις ματοβαμένες σκηνές.

Το τρέιλερ δίνει μια γεύση αυτής της παγερής γλυκιάς μαυρίλας που σου μένει.

Advertisements

2 thoughts on “Drive: Παγερή γλυκιά μαυρίλα σε ηλεκτροπόπ χαλί

  1. Aπό το τρέιλερ δείχνει ενδιαφέρουσα,απορώ μ’αυτούς που την θάψανε χοντρά.Μακάρι να ξεκουνηθώ κ να πάω σινεμά.Μάλλον θα τα καταφέρω μόνο για τη νέα ταινία του Γούντι.Ε ρε, που είναι οι εποχές που έβλεπα 50 ταινίες τη σεζόν.Βγαίναμε από το Ναυαρίνο κ τρέχαμε Φαργκάνη να προλάβουμε την άλλη προβολή.Αλλά δεν υπήρχε το ίντερνετ τότε.

    • Να πας, να πας! Εγώ πάντως κατέληξα να μην μπορώ να δω ταινία ούτε στον υπολογιστή ούτε στην μικρή παλιά τηλεόρασή μου (την οποία σπανίως ανοίγω). Πλέον αυστηρά και μόνο στη μεγάλη οθόνη του σινεμά. Στο δε φεστιβάλ ξεφεύγω τελείως με 4-5 ταινίες τη μέρα, σε βαθμό που όλες οι υποθέσεις, οι σκηνοθεσίες και οι μουσικές να γίνονται στο μυαλό ένας πολύχρωμος και χαρωπός ζελές.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.