«Τα 400 χτυπήματα»: δείχνει τα χρόνια του αλλά τα δείχνει ωραία


Η τελευταία ταινία που είδα σε θερινό ήταν, πρινδυο βδομάδες, τα 400 χτυπήματα του Τρυφώ. Είχε καμμια 20ριά άτομα ακόμα -ο Ζέφυρος έχει το δικό του πιστό κοινό- και τα κουνούπια μάλλον προτίμησαν τους παλιούς θαμώνες. Την ταινία την έβλεπα για πρώτη φορά και μ’ άρεσε πολύ.

Με λίγα λόγια, ο μικρός Αντουάν είναι αυτό που θα λέγαμε ένα συνηθισμένο παιδί. Δεν πολυενοχλεί, κάνει τις μικροδουλειές που του αναλογούν στο σπίτι, μιλάει ευγενικά σε γονείς και δασκάλους. Σήμερα θα το λέγαμε ένα μάλλον ήσυχο παιδί που περνά σχεδόν απαρατήρητο. Σήμερα – όχι στη μακρινή δεκαετία του 1950. Ο Αντουάν όμως μεγαλώνει στο Παρίσι στα 50s. Ο μπαμπάς του είναι ένας μάλλον βαρετός χιουμορίστας και η μαμά του ασχολείται περισσότερο με τον γκόμενό της παρά με τον μικρό.

Στις πρώτες μικροαταξίες του Αντουάν, οι γονείς προσπαθούν στην αρχή να τον χρησιμοποιήσουν ο καθένας για λογαριασμό του, και μετά του την πέφτουν χωρίς λόγο και τον ταράζουν στο μάλωμα. Στο σχολείο, μια από τα ίδια. Αυταρχικοί, υπερσυντηρητικοί δάσκαλοι τον βάζουν στο μάτι, και τον τιμωρούν για το παραμικρό. Ο μικρός καταλήγει να την κοπανήσει από το σχολείο και το σπίτι. Αυτό για αρχή, διότι καθώς οι «αταξίες» κλιμακώνονται (είπαμε, με τα σημερινά στάνταρντ, ο Αντουάν θα ήταν σχεδόν υπόδειγμα) οι γονείς αποφασίζουν τελικά να ξεφορτωθούν τον μικρό και τον βάζουν σε αναμορφωτήριο – φυσικά για το καλό του.

Εντάξει, δεν ξέρω αν όταν πρωτοπροβλήθηκε η ταινία σόκαρε ο χαρακτήρας του μικρού. Σίγουρα θα σόκαραν οι σκηνές που σε κάποια φάση καπνίζει και πίνει – αν και μπορεί σε αυτήν την περίπτωση να βλέπουμε σήμερα τις σκηνές αυτές πιο σοκαριστικές από ό,τι ήταν τότε. Η ταινία είναι πάντως ωραία. Βγάζει σιγά σιγά τη μαυρίλα της, χωρίς να χάνει μια αίσθηση γλυκιάς αθωότητας. Και λύνει και μια απορία: από πού πήραν μεταγενέστεροι σκηνοθέτες όπως ο Κόπολα και ο Τζάρμους μερικές χαρακτηριστικές ιδέες και χτυπητές σκηνές σε ταινίες όπως ο «Αταίραστος» και το «Πέρα από τον Παράδεισο». Ξεκάθαρα, από τα 400 χτυπήματα.

Advertisements

2 thoughts on “«Τα 400 χτυπήματα»: δείχνει τα χρόνια του αλλά τα δείχνει ωραία

    • Παρακαλώ. Χαίρομαι που σου φάνηκε χρήσιμο. Ελπίζω να το δείξει καμμία αίθουσα το χειμώνα, μην το χάσεις.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.